บทที่ 0052

จวนอ๋องชาง จวนชิงเฟิง

เมื่อได้ยินว่าหนานมู่เจ๋อให้รางวัลหลิ่วเซิงเซิงด้วยเงินหนึ่งร้อยตำลึง เสี่ยวถังมีความสุขมาก ล้อมรอบหลิ่วเซิงเซิงเฉลิมฉลองอย่างไม่หยุด

หลิ่วเซิงเซิงกลับดูสงบมาก นั่งอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ หยิบพู่กันและกระดาษ เขียนอะไรอย่างจริงจัง

"ข้าน้อยรู้ว่าความพยายามของพระชายาจะได้รับการตอบแทนอย่างแน่นอน วันนี้ ท่านอ๋องตอบแทนพระชายาด้วยเงินหนึ่งร้อยตำลึง บางทีอีกไม่กี่วันท่านอ๋องก็จะยอมรับพระชายาจากก้นบึ้งของหัวใจ และต่อไปก็จะไม่หลบท่านอีกแล้ว การเข้าใจผิดก่อนหน้านี้มันคุ้มค่าจริง ๆ บางทีท่านอ๋องอาจจะรู้สึกผิดในใจ"

หลิ่วเซิงเซิงฟังจนหูเป็นเสี้ยนแล้ว "เลิกฝันกลางวันได้ไหม? เขาจะรู้สึกผิด? เองคิดมากไปแล้ว"

"พระชายา พวกเราต้องคิดในแง่ดี ท่านดูสิหลายปีมานี้ ท่านอ๋องเคยให้รางวัลอะไรแก่ท่านที่ไหน?"

เสี่ยวถังพูดอย่างมีความสุขและเดินไปหาหลิ่วเซิงเซิงอีกครั้ง "ท่านกำลังวางแผนที่จะเขียนจดหมายถึงท่านอ๋องเหรอ? อายที่จะแสดงความดีใจในใจใช่ไหม ดังนั้น..."

ก่อนที่จะพูดจบก็เห็นตัวหนังสือใหญ่ "หย่า" และรอยยิ้มบนใบหน้าเสี่ยวถังก็แข็งทื่อทันที

"พระชายา ทำไมท่านถึง..."

"ถึงอะไร? เจ้ายังคิดว่าข้ากําลังล้อเล่นอยู่เหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงกลอกตามาที่เธอ

เสี่ยวถังกล่าวอย่างน้อยใจ: "ท่านอ๋องยอมรับท่านไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ กว่าจะสนใจท่านได้ หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ ท่านอ๋องต่อไป..."

"ครั้งนี้ข้าโชคดี ถ้ามีครั้งหน้า เขาคงฆ่าข้าโดยตรง?"

หลิ่วเซิงเซิงยัดจดหมายหย่าเข้าไปในซองจดหมาย แล้วพูดด้วยสีหน้าสงบว่า:

"บทเรียนแบบนี้ครั้งเดียวก็พอแล้ว ในสายตาของพวกเขาเหล่านั้นข้ามีภาพลักษณ์แบบไหน? แม้แต่ในสายตาของสาวใช้อย่างเองข้ามีภาพลักษณ์แบบไหน? เองคิดว่าข้าไม่รู้เหรอ? พวกเจ้าคิดจากก้นบึ้งของหัวใจว่าข้าเป็นคนแบบนั้น ไม่ว่าข้าจะทํามากแค่ไหนก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ที่มีอยู่นี้ได้ ข้าไม่มีเวลาหรือพลังงานที่จะเอาใจคนอื่น ข้าแค่ต้องการใช้ชีวิตเล็ก ๆ ของตัวเองอย่างอิสระมากขึ้น"

"พระชายา ท่านทำไมถึงลงนามบนนั้นด้วย?"

เมื่อก่อนพระชายาก็เคยเขียนสิ่งนี้ แต่มักจะส่งให้ท่านอ๋องลงนาม รอให้ท่านอ๋องลงนามจริง ๆ เธอก็จะเป็นจะตายไม่ยอมลงนามหย่า

แต่ครั้งนี้เธอกลับลงนามของตัวเอง "ถ้าท่านอ๋องก็ลงนามด้วยจะทำยังไง?"

ถ้าลงนามจริง ๆ นั่นก็ถือว่าหย่าจริง ๆ แล้ว...

"แน่นอนว่ามันดีที่สุด"

หลิ่วเซิงเซิงจริงจังมาก

อาจเป็นเพราะเห็นความจริงจังในสายตาของเธอ ในที่สุดเสี่ยวถังก็เชื่อและพูดติดอ่างทันที

"พระ พระชายา ท่านกำลังทำอะไรอยู่? เมื่อก่อนเคยตั้งหน้าตั้งตารอท่านอ๋องมาพบท่านมาก แต่ตอนนี้ได้เจอท่านอ๋องบ้างเป้นครั้งคราว ท่านอ๋องยังให้รางวัลท่านอีก นั่นแสดงว่าทุกอย่างกําลังไปในทิศทางที่ดีไม่ใช่เหรอ?"

ขณะที่พูด เธอก็กัดริมฝีปากแล้วพูดว่า "ทุกอย่างดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทำไมท่านถึงยัง?"

หลิ่วเซิงเซิงยัดซองจดหมายบนมือของเธอโดยตรง

"ไม่มีอะไร เวลาชอบก็ชอบจริง ๆ เวลาไม่ชอบก็ไม่ชอบจริง ๆ เองแค่ส่งสิ่งนี้ไปก็พอ"

"แต่..."

"หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงใจร้อนจริง ๆ ให้สาวใช้คนนี้ส่งจดหมายก็ลําบากขนาดนี้เลยเหรอ?

เมื่อเห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงโกรธ เสี่ยวถังก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก รับจดหมายแล้วถอยกลับไปอย่างเชื่อฟัง

จะเห็นได้ว่าหลิ่วเซิงเซิงได้ตัดสินใจแล้ว แต่...

ตัวเองจะส่งของสิ่งนี้ไปจริง ๆ เหรอ?

แม้ว่าท่านอ๋องจะเห็นจดหมายหย่า ก็คงคิดแค่ว่าพระชายากำลังล้อเขาเล่นอีกแล้วใช่ไหม?

งั้นความรู้สึกดีๆ ที่เขาเพิ่งมีต่อพระชายา ก็จะหายไปอีกแล้วใช่ไหม?