บทที่ 53 ความอัปยศอดสูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

หนานมู่เจ๋อชงชาแก้วหนึ่งให้ตัวเองด้วยสีหน้าสงบ แต่ขณะที่ชง แต่น้ําในแก้วกลับล้นเต็มโต๊ะ

ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็น่าเกลียดมาก และมือที่ถือกาน้ำชาก็ไม่สามารถหยุดสั่นได้

เสียงดัง "ปัง" เขาก็ทิ้งกาน้ำชาไปที่ทางเดินที่อยู่ห่างไกล

รู้สึกร้อนไปทั้งตัว มือเท้าเริ่มอ่อนแรง และเวียนหัว...

รู้สึกเหมือนโดนวางยา

"หลิ่วเซิงเซิง เจ้ากล้าดีมาก!"

เขาที่เคยถูกยามาครั้งหนึ่งแล้ว รู้ดีว่าตัวเองโดนวางยาจริง ๆ

เขาไม่เคยคิดเลยว่า รอดจากพิษร้ายแรง กลับไม่สามารถหลีกเลี่ยงยานี้ได้!

ตอนนั้นเคยโดนวางยาที่จวนอ๋องครั้งหนึ่ง ตอนนี้ออกจากจวนอ๋อง คาดไม่ถึงว่าจะโดนวางยานี้อีก หนานมู่เจ๋อโกรธมาก!

คิดว่าผู้หญิงคนนั้นเริ่มกลับตัวกลับใจ แต่ไม่คิดว่าเธอจะกล้า...

"ท่านอ๋อง ตามไม่ทัน!"

เสี่ยวเจียงกระโดดเข้ามาจากนอกหน้าต่างอย่างกระอักกระอ่วน แล้วเดินไปที่โต๊ะของเขาด้วยความหอบ

"คนนั้นมีศิลปะการต่อสู้สูงมาก สันนิษฐานว่าเป็นคนของที่แก๊งอู่ชิวอย่างไม่ต้องสงสัย ตอนนี้เขาวิ่งหนีไปอย่างกะทันหัน อาจเป็นเพราะคนที่พามาไม่พอ ไม่แน่ว่าอีกไม่นานอาจจะพาคนมา แต่ก็อาจจะเลิกแอบโจมตีหลังจากถูกพวกเราจับได้ หรือเรากลับไปก่อนดีไหม?"

ขณะที่เขากำลังพูดก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างกะทันหันในทางเดินที่อยู่ไม่ไกล ฟังจากเสียงมีอย่างน้อยสี่ถึงห้าคน

เสี่ยวเจียงรู้สึกอีกครั้งว่าพระชายาไม่น่าเชื่อถือ ไหนบอกว่ามีแค่พวกเขาสองคน?

ถ้าเหมาที่นี่ไว้หมดแล้ว ทําไมยังให้คนขึ้นมารบกวนเยอะขนาดนี้?

นอกจากนี้ยังได้เชิญท่านอ๋องออกมาแล้ว แล้วทำไมเธอถึงยังมาสาย?

เมื่อเสี่ยวเจียงหันกลับมาด้วยความไม่พอใจ หนานมู่เจ๋อก็กระแทกโต๊ะอย่างแรง

"ข้าต้องหย่ากับเธอแน่ ๆ!"

เสี่ยวเจียงตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงโกรธ...

ขณะที่เขาสงสัยว่าเหตุใดท่านอ๋องจึงโกรธมาก กลุ่มคนที่อยู่ไม่ไกลก็เดินเข้ามาทีละก้าว

ผู้นำเป็นคนสูงล่ำ แค่มองดูก็ลามกอนาจารเล็กน้อย

"คิดว่าเป็นสาวสวย? ทำไมกลับเป็นผู้ชาย? คงไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหม?"

ผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "บางทีเธออาจจะเป็นผู้หญิงที่ปลอมตัวเป็นผู้ชาย เจ้าดูสิคนนั้นยังสวมหน้ากากอยู่ไม่ใช่เหรอ?"

"นี่มองยังไงก็ไม่เหมือนผู้หญิงที่ปลอมเป็นผู้ชาย? เจ้าดูสองคนนั้นสูงใหญ่มาก และดูหล่อมาก"

ผู้นำแตะคางของเขาแล้วพูดว่า "แม่งเอ๊ย ตอนนี้หาเงินได้ยากจริง ๆ แม้แต่ผู้ชายก็ยังต้องลงมือ!"

"อย่าพูดอย่างนั้นเลยหัวหน้า ข้าว่าสองคนนี้หน้าตาดีออก งั้นเราก็เลยตามเลยเถอะ"

เมื่อฟังทุกคำพูดของคนเหล่านั้น เสี่ยวเจียงก็เข้าใจทุกสิ่งไม่ว่าเขาจะโง่แค่ไหนก็ตาม

ใบหน้าของหนานมู่เจ๋อมืดมนอย่างน่ากลัว ใบหน้าเสี่ยวเจียงก็มืดลงเช่นกัน

"พวกเจ้าเป็นใคร? มาที่นี่ทําไม?"

โดยไม่คาดคิดคำถามนี้ทำให้ผู้คนที่อยู่ข้างหน้าหัวเราะ

"ฮ่าฮ่าฮ่า หัวหน้า ท่านเห็นไหม? พวกเขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!"

"ไม่ได้บอกว่าวางยาแรงคนนั้นแล้วเหรอ? ยานั้นไม่มีสีไม่มีกลิ่น แม้แต่เทพเจ้าก็ดื่มไม่ออก..."

"แต่เมื่อกี้เหมือนมีแต่คนนั้นที่ดื่มแล้ว..."

หลายคนกําลังพูด คนที่เป็นผู้นําก็ส่ายหัวอีกครั้งแล้วพูดว่า: "ตอนนี้หาเงินได้ยากจริง ๆ!"