บทที่ 0056

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนภูมิใจมาก "ชู่ เจ้าเบาเสียงหน่อย วันนี้ละครใหญ่ต้องหาคนมาดูเพิ่มถึงจะสนุก ก็ให้เธอกลับไปทําตัวอัปลักษณ์ก่อน ข้าจะไปตามท่านพ่อมาด้วย ดูว่าหลังจากพ่อรู้ด้านที่น่าเกลียดของเธอแล้ว ยังจะตามใจเธอขนาดนั้นไหม"

"..."

จริง ๆ แล้วหลิ่วเซิงเซิงสามารถเปิดเผยแผนการสมคบคิดของพวกเขาได้ในตอนนี้ เนื่องจากคนรอบข้างจํานวนมากเป็นพยานและสามารถพิสูจน์ได้ว่าคนในหอชมดอกไม้ถูกชายสองคนฆ่า

แต่เธอกลับขี้เล่นและอยากจะทำให้ชะตากรรมของคนสองคนนี้แย่ลง

เมื่อพวกเธอรู้ว่าแผนการที่จะเล่นงานตัวเองไปเล่นงานหนานมู่เจ๋อแทน ไม่รู้ว่าจะยังยิ้มออกไหม

รอหนานมู่เจ๋อเห็นหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนมาฟ้อง ไม่รู้ว่าจะมีหน้าแบบไหน

เพื่อที่จะทำให้พวกหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนเชื่อว่าเธอถูกวางยา หลิ่วเซิงเซิงจึงแอบปัดแก้มบนใบหน้าเล็กน้อย แต่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนทั้งสองไม่ได้ตามมาทันที เห็นได้ชัดว่าพวกเธอไปหาคนมาดูความน่าเกลียดของเธอมากขึ้น

ดีมาก

หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่ได้ห้าม ตนกลับไปช่วยล้างหนานมู่เจ๋อก่อน ไม่งั้นถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับหนานมู่เจ๋อ ฉากนี้คงไม่น่าตื่นเต้น

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนมั่นใจในชัยชนะในครั้งนี้ เนื่องจากหลิ่วเซิงเซิงถูกวางยาและมีศพจํานวนมากที่ตายโดยไม่มีหลักฐาน เธอทําอย่างไรก็ไม่สะอาดแล้ว

พวกเธอกลับไปที่จวนแม่ทัพอย่างมีความสุข จากนั้นเชิญแม่ทัพหลิ่วออกไปโดยแสร้งทำเป็นกังวล

หลังจากเล่าเรื่องที่พวกเธอแต่งเรื่องขึ้นมาให้ฟังหมดแล้ว ยังแกล้งทําเป็นเห็นใจร้องไห้ให้หลิ่วเซิงเซิง พูดว่าหลิ่วเซิงเซิงต้องถูกหย่าแน่นอน บอกว่าถ้าเธอถูกหย่า ท่านพ่อของเธอต้องไปรับเธอกลับจวนแม่ทัพ

สิ่งนี้ทำให้แม่ทัพหลิ่วโกรธมาก ขณะโกรธก็กังวลมากยิ่งขึ้น

"เร็วเข้า นำทาง!"

"ลูกคนนี้ทำเรื่องโง่ ๆ อีกแล้ว พ่อโกรธจริง ๆ เลย..."

"..."

ในเวลาเดียวกัน หลิ่วเซิงเซิงก็กลับมายังจวนอ๋องชางแล้ว

เธอตรงไปที่จวนชิงหยุน แต่ถูกเสี่ยวเจียงปฏิเสธ

"พระชายา ท่านอ๋องไม่ต้องการพบท่านตอนนี้ ขอให้ท่านจะอยู่ห่าง ๆ ไว้!"

การแสดงออกที่ไม่แยแสนั้นดูเหมือนจะกลับคืนสู่สภาพเดิม...

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างช่วยไม่ได้: "ข้าไม่ได้เป็นคนวางยาท่านอ๋อง ข้ารู้ว่าพวกเจ้าเข้าใจผิด ข้าจึงมาที่นี่เพื่อช่วยเขาล้างพิษ หากเกิดอะไรขึ้นกับเขาตอนนี้ เจ้าจะต้องโทษข้าอย่างแน่นอน ดังนั้นให้ข้าเข้าไปก่อนเถอะ ความจริงของเรื่องจะปรากฏเมื่อเขาไม่เป็นไรแล้ว"

"พระชายาเลิกเสแสร้งซะดีกว่า ท่านอ๋องเพิ่งกลับมาท่านก็รู้แล้วว่าเขาโดนวางยา ไม่ใช่รับสารภาพคืออะไร?"

เสี่ยวเจียงพูดต่อด้วยความรังเกียจ: "ถ้าพระชายามีความคิดจริงๆ หวังว่าจะไม่แสดงไว้บนหน้า วิธีการที่น่ารังเกียจแบบนี้อย่าใช้อีกต่อไปในอนาคต ท่านอ๋องไม่เป็นไรในครั้งนี้ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น..."

"หากเกิดอะไรขึ้นกับเขา ข้าก็ต้องลำบากแน่นอน ดังนั้นข้าจึงบอกว่าจะช่วยเขา"

"ฮ่า ช่วยเขาเหรอ? ช่วยเขาเหมือนเมื่อก่อนเหรอ? ท่านอ๋องบอกแล้วว่า ต่อให้ลากสาวใช้คนไหนเข้าไปก็ได้ ก็จะไม่มีทางให้ท่านเข้าไปเด็ดขาด!"

เมื่อเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของเสี่ยวเจียง หลิ่วเซิงเซิงก็ทำอะไรไม่ถูก ดูเหมือนว่าภาพลักษณ์ของตัวเองในใจของพวกเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยเลย!

เธอถอนหายใจ "เอาล่ะ พวกเจ้าจะเป็นอะไรก็แล้วแต่ แต่ข้าบอกไปแล้วว่าข้าไม่ได้วางยา!"

หลังจากพูดอย่างนั้น หลิ่วเซิงเซิงก็ยื่นซองจดหมายในมือเสี่ยวเจียง