บทที่ 57 ตบท่านอ๋องไปหนึ่งที

สําหรับหลิ่วเซิงเซิงนั่นเป็นประโยคธรรมดา ๆ แต่เสี่ยวเจียงฟังจบกลับเย็นลงทันที ป้อนยาปากต่อปาก?

เขาจะกล้าได้ยังไง!

โม่เล่าเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากด้วยความเขินอายและพูดอย่างสั่นเทา: "พระชายา ท่านพูดอะไรน่ะ?"

หลิ่วเซิงเซิงจริงจังมาก "ข้าพูดไม่ถูกต้องเหรอ? ตอนนี้ท่านอ๋องดื่มยาไม่ได้เลย มีแต่วิธีนั้นเท่านั้นที่จะทําให้เขาดื่มยาลงไปได้ ถ้าไม่ป้อนยาเข้าไปอีก เขาจะตายหรือพังแล้ว ถึงเวลานั้นจริง ๆ พวกเราก็ต้องจบเห่แล้ว"

นอกจากนี้การให้ยาต่อหน้าความเป็นความตายหมายเป็นอะไร?

และเป็นผู้ชายทั้งหมดแล้วจะมีอะไร?

เสี่ยวเจียงอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างจริงจัง: "พระชายา ท่านพูดแบบนี้ได้อย่างไร ท่านอ๋องไม่ใช่ข้าน้อยที่จะสัมผัสได้! ต่อให้ให้ยาแบบนั้น ก็น่าจะเป็นท่านทถึงจะถูก!"

เมื่อโม่เล่าได้ยินก็พยักหน้าทันที "เป็นเหตุผลแบบนี้..."

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวกับพวกเขาอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า "นี่มีอะไร ป้อนยาให้กินแค่นั้นเอง ถ้ายังชักช้าเกิดเรื่องจริง ๆ แล้ว"

เมื่อเห็นทั้งสองคนลังเล หลิ่วเซิงเซิงก็พูดอย่างช่วยไม่ได้: "ข้าเองข้าเอง"

เมื่อพูดเช่นนั้น เธอก็เดินไปที่เตียงจิบยาเข้าปาก แล้วจูบริมฝีปากของหนานมู่เจ๋อด้วยสีหน้าสงบ

สัมผัสที่เย็นชาทำให้หลิ่วเซิงเซิงเขินอายเล็กน้อย แล้วเธอรู้สึกว่ามันไม่มีอะไรจริง ๆ ท้ายที่สุด เธอกำลังช่วยคน แต่การถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลากลับทำให้เธอเขินอายเล็กน้อย...

แต่โม่เล่าดึงเสี่ยวเจียงออกมาโดยตรง ราวกับว่าเขาได้เห็นสิ่งที่เขาไม่ควรเห็น

สถานการณ์ทั้งหมดนี้ทำให้หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเขินอายมากยิ่งขึ้น "พวกเจ้าจะออกไปทำอะไร? มันไม่ใช่อย่างนั้น หึ..."

ก่อนที่เธอจะพูดจบจู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งมากอดคอของเธอและดันหัวของเธอลงอีกครั้ง จากนั้นจู่ ๆ ก็มีจูบที่ริมฝีปากของเธอ

ดวงตาหลิ่วเซิงเซิงเบิกกว้างทันที และก่อนที่เธอจะตอบสนองได้ เธอก็ถูกดึงเข้าไปกอดแล้ว

"อย่าไป..."

เป็นหนานมู่เจ๋อ

เขาหลับตาแน่น เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้สติ

แต่การที่เปลือกตาของเขาขยับดูเหมือนเขากำลังฝัน...

หลิ่วเซิงเซิงผลักเขาออกไปอย่างแรง เป็นบ้าหรือเปล่า จูบผู้หญิงคนอื่นในความฝัน เขาใช้ตัวเองเป็นตัวสำรองเหรอ?

เธออดไม่ได้ที่จะตบหนานมู่เจ๋อบนไหล่ "ถึงเวลาตื่นแล้ว ถ้ายังไม่ตื่นอีก ระวังจะพังแล้ว!"

เปลือกตาของหนานมู่เจ๋อยังคงเคลื่อนไหว เห็นได้ชัดว่ายังคงฝันอยู่

เขาจับมือของหลิ่วเซิงเซิงไว้แน่น และดูเหมือนกำลังพูดขณะหลับ "เจ้าทำให้ข้าหาเจ้ายากจัง... "

"อย่าไป กลับจวนกับข้า"

"..."

ด้วยเสียง "เพี๊ยะ" หลิ่วเซิงเซิงตบเขาด้วยความโกรธ!

ฝันถึงผู้หญิงคนอื่น จูบผู้หญิงคนอื่น พูดจีบผู้หญิงคนอื่น แต่ความเป็นจริงกลับจับมือตัวเองเป็นเพราะอะไร?

ความฝันนั้นสวยงามขนาดนั้นเลยเหรอ?

เกือบจะพังแล้วทำไมยังไม่ตื่น?

การตบนี้ทำให้หนานมู่เจ๋อตื่นขึ้นโดยตรง และเขาก็ลืมตาขึ้นมาทันที

ดวงตาของเขายังคงแดงก่ำแต่ดีขึ้นมากหลังจากกินยาแก้พิษ เมื่อเขาเห็นคนข้างเตียงคือหลิ่วเซิงเซิง เขาก็ขมวดคิ้วทันทีด้วยความรังเกียจ "ทำไมเป็นเจ้า? เจ้าทำอะไรอยู่ที่นี่?"

"แน่นอนว่าต้องช่วยท่านอ๋อง ยาที่โม่เล่าต้มให้ท่านยังไม่หมด ในเมื่อท่านอ๋องตื่นแล้ว ที่เหลือท่านดื่มเองดีกว่า!"

ใบหน้าของหนานมู่เจ๋อเปลี่ยนเป็นสีแดงและร้อนแรง พูดอย่างเย็นชา: "ไปให้พ้น!"

หลิ่วเซิงเซิงยกมือขึ้นเขย่าและพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า: "ข้าก็อยากจะไป"

เมื่อเห็นว่ามือของตัวเอวยังคงจับข้อมือของอีกฝ่ายไว้ หนานมู่เจ๋อจึงรีบถอนมือออก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ "ไปให้พ้น"

"ได้เลย"

หลิ่วเซิงเซิงลุกขึ้นยืนและกำลังจะออกไป แต่หนานมู่เจ๋อก็หยุดเธอไว้ "เดี๋ยวก่อน"

"ท่านอ๋องยังมีเรื่องอะไรอีก?"

"เจ้าได้ตบข้าหรือเปล่า?"

หลิ่วเซิงเซิง: "..."

เพิ่งรู้ตอนนี้เหรอ?

เธอจะไม่ยอมรับมัน

"ข้าจะกล้าได้ยังไง? ท่านอ๋องคิดว่าข้าวางยาให้ท่าน ตะโกนจะฆ่าข้าตลอดครึ่งวัน ตอนนี้เพิ่งตื่นขึ้นมา อย่างมากข้าก็แค่ใช้ช้อนป้อนยาให้ท่านเท่านั้น"