บทที่ 0057

เมื่อมองไปที่หนานมู่เจ๋อที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หลิ่วเซิงเซิงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ตอนนี้อาการของท่านอ๋องไม่ดี ทางที่ดีอย่าโกรธเกินไป ยิ่งโกรธมาก เลือดก็ยิ่งไหลเร็ว ผลของยาก็จะทํางานเท่านั้น..."

ก่อนที่หลิ่วเซิงเซิงจะพูดจบด้วย "ป๋อม" หนานมู่เจ๋อก็ดึงหลิ่วเซิงเซิงลงไปในน้ำโดยตรง และก่อนที่หลิ่วเซิงเซิงจะทันโต้ตอบ เขาก็รัดคอของหลิ่วเซิงเซิงเรียบร้อยแล้ว!

ดวงตาของเขาแดงก่ำ "ข้าถามว่า ใครให้เจ้าเข้ามา?"

หลิ่วเซิงเซิงตบมือเขาอย่างแรง ผู้ชายคนนี้เป็นปีศาจเหรอ เขายังคงแข็งแกร่งมากแม้จะเป็นแบบนี้ก็ตาม

เธอหายใจไม่ออก...

หลังจากผลักมือเขาออกไปได้ในที่สุด หลิ่วเซิงเซิงก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ชายคนนี้บ้าไปแล้ว เขาอยากจะฆ่าตน!

ขณะที่เธอกำลังจะวิ่งหนี หนานมู่เจ๋อก็ดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างแรง

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เห็นได้ชัดว่าเขาเกลียดผู้หญิงคนนี้มากในใจ แต่ในขณะนี้เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีกลิ่นหอมมากจริง ๆ

ต้องเป็นผลของยา!

หนานมู่เจ๋อในใจรู้สึกรังเกียจมาก แต่มือของเขากลับจับเธอไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าเขาจะตายกะทันหันหากปล่อยเธอไป

เขาก็ไม่อยากเป็นแบบนี้ แต่อึดอัดเกินไปจริง ๆ!

ทันใดนั้นสาวแปลก ๆ ที่สวมหน้ากากก็ปรากฏขึ้นในใจ เธอมีชีวิตชีวามาก มักจะมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ บนร่างกายของเธอ น่าขันจริง ๆ ผู้หญิงอย่างหลิ่วเซิงเซิงก็มีกลิ่นหอมแบบนั้น...

แต่

ตั้งแต่แยกทางกันครั้งที่แล้ว ไม่ได้เจอเธอมานานแล้ว

ถ้าเป็นเธอในตอนนี้...

ถ้าเป็นเธอจริง ๆ เธอควรหลีกเลี่ยงตัวเองใช่ไหม?

หนานมู่เจ๋อสะดุ้งกับความคิดของเขา เมื่อเขารู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เสื้อผ้า หลิ่วเซิงเซิงก็เละเทะโดยเขาแล้ว...

"เจ้าปล่อยข้า!"

หลิ่วเซิงเซิงตะโกน และเสียงตะโกนนั้นทำให้หนานมู่เจ๋อมีสติขึ้นมาทันที

ให้ตายเถอะ เขาเกือบจะคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็น...

หลังจากได้สติ หนานมู่เจ๋อก็จับมือของหลิ่วเซิงเซิงแน่น "นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการเหรอ? เสแสร้งอะไร?"

ในขณะนี้ใบหน้าหนานมู่เจ๋อแดงก่ำ และดวงตาของเขาก็ดุร้ายราวกับสัตว์ป่า

หลิ่วเซิงเซิงพยายามดิ้นรนด้วยความโกรธและพูดว่า: "ข้ามีวิธีที่จะช่วยเจ้าล้างพิษ เจ้าปล่อยข้าก่อน!"

ตัวเองแค่อยากให้หนานมู่เจ๋อตื่นโดยเร็วที่สุดเพื่อที่เขาจะได้จัดการกับหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน แต่ไม่อยากสูญเสียตัวเองเลย...

แต่เห็นได้ชัดว่าหนานมู่เจ๋อไม่คิดเช่นนั้น เขาคิดแล้วว่าหลิ่วเซิงเซิงเล่นเล่กลกับเขา

เห็นเขาดึงหลิ่วเซิงเซิงขึ้นจากน้ำอย่างแรง จากนั้นจึงโยนเธอลงบนเตียงอย่างแรง

หลิ่วเซิงเซิงตกใจมากจนเธอรีบลุกขึ้น แต่ถูกหนานมู่เจ๋อกดไว้

เขาถึงกับพลิกหน้าหลิ่วเซิงเซิง ให้หลิ่วเซิงหันหลังให้เขา แล้วกัดไหล่เธอหนึ่งที

"อ๊า เจ็บมาก! หนานมู่เจ๋อ ไอ้สารเลว!"

ในเมื่อไม่อยากเห็นหน้าตัวเองขนาดนั้น ทําไมไม่ปล่อยตัวเองออกไปล่ะ!

หลิ่วเซิงเซิงพยายามดิ้นรนต่อไป แต่หนานมู่เจ๋อจับข้อมือของเธอไว้ด้วยมือเดียว และฉีกเสื้อผ้าของเธอด้วยมืออีกข้าง

ดวงตาของเขาแดงก่ำ ราวกับว่าเขาเสียสติไปหมดแล้ว!

หอมมาก

ทําไมไม่เคยพบว่าเธอหอมขนาดนี้มาก่อน...

"หนานมู่เจ๋อ เจ้าตั้งสติหน่อย!"

หลิ่วเซิงเซิงพยายามเรียกสติเขา แต่เรียกยังไงเขาก็ไม่ได้สติ

ไม่ได้ หนานมู่เจ๋อถูกควบคุมโดยยาอย่างสมบูรณ์ในขณะนี้ และเมื่อเขาตื่นขึ้น เขาจะประหารชีวิตตัวเองอย่างแน่นอน!

หลิ่วเซิงเซิงนึกถึงวันที่เธอเพิ่งเดินทางผ่านกาลเวลา ดวงตาของหนานมู่เจ๋อในเวลานั้นเกือบจะเหมือนกับวันนี้...

เห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยความรังเกียจ แต่ก็ควบคุมไม่ได้