บทที่ 0058

สําหรับหลิ่วเซิงเซิงนั่นเป็นประโยคธรรมดา ๆ แต่เสี่ยวเจียงฟังจบกลับเย็นลงทันที ป้อนยาปากต่อปาก?

เขาจะกล้าได้ยังไง!

โม่เล่าเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากด้วยความเขินอายและพูดอย่างสั่นเทา: "พระชายา ท่านพูดอะไรน่ะ?"

หลิ่วเซิงเซิงจริงจังมาก "ข้าพูดไม่ถูกต้องเหรอ? ตอนนี้ท่านอ๋องดื่มยาไม่ได้เลย มีแต่วิธีนั้นเท่านั้นที่จะทําให้เขาดื่มยาลงไปได้ ถ้าไม่ป้อนยาเข้าไปอีก เขาจะตายหรือพังแล้ว ถึงเวลานั้นจริง ๆ พวกเราก็ต้องจบเห่แล้ว"

นอกจากนี้การให้ยาต่อหน้าความเป็นความตายหมายเป็นอะไร?

และเป็นผู้ชายทั้งหมดแล้วจะมีอะไร?

เสี่ยวเจียงอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างจริงจัง: "พระชายา ท่านพูดแบบนี้ได้อย่างไร ท่านอ๋องไม่ใช่ข้าน้อยที่จะสัมผัสได้! ต่อให้ให้ยาแบบนั้น ก็น่าจะเป็นท่านทถึงจะถูก!"

เมื่อโม่เล่าได้ยินก็พยักหน้าทันที "เป็นเหตุผลแบบนี้..."

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวกับพวกเขาอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า "นี่มีอะไร ป้อนยาให้กินแค่นั้นเอง ถ้ายังชักช้าเกิดเรื่องจริง ๆ แล้ว"

เมื่อเห็นทั้งสองคนลังเล หลิ่วเซิงเซิงก็พูดอย่างช่วยไม่ได้: "ข้าเองข้าเอง"

เมื่อพูดเช่นนั้น เธอก็เดินไปที่เตียงจิบยาเข้าปาก แล้วจูบริมฝีปากของหนานมู่เจ๋อด้วยสีหน้าสงบ

สัมผัสที่เย็นชาทำให้หลิ่วเซิงเซิงเขินอายเล็กน้อย แล้วเธอรู้สึกว่ามันไม่มีอะไรจริง ๆ ท้ายที่สุด เธอกำลังช่วยคน แต่การถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลากลับทำให้เธอเขินอายเล็กน้อย...

แต่โม่เล่าดึงเสี่ยวเจียงออกมาโดยตรง ราวกับว่าเขาได้เห็นสิ่งที่เขาไม่ควรเห็น

สถานการณ์ทั้งหมดนี้ทำให้หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเขินอายมากยิ่งขึ้น "พวกเจ้าจะออกไปทำอะไร? มันไม่ใช่อย่างนั้น หึ..."

ก่อนที่เธอจะพูดจบจู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งมากอดคอของเธอและดันหัวของเธอลงอีกครั้ง จากนั้นจู่ ๆ ก็มีจูบที่ริมฝีปากของเธอ

ดวงตาหลิ่วเซิงเซิงเบิกกว้างทันที และก่อนที่เธอจะตอบสนองได้ เธอก็ถูกดึงเข้าไปกอดแล้ว

"อย่าไป..."

เป็นหนานมู่เจ๋อ

เขาหลับตาแน่น เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้สติ

แต่การที่เปลือกตาของเขาขยับดูเหมือนเขากำลังฝัน...

หลิ่วเซิงเซิงผลักเขาออกไปอย่างแรง เป็นบ้าหรือเปล่า จูบผู้หญิงคนอื่นในความฝัน เขาใช้ตัวเองเป็นตัวสำรองเหรอ?

เธออดไม่ได้ที่จะตบหนานมู่เจ๋อบนไหล่ "ถึงเวลาตื่นแล้ว ถ้ายังไม่ตื่นอีก ระวังจะพังแล้ว!"

เปลือกตาของหนานมู่เจ๋อยังคงเคลื่อนไหว เห็นได้ชัดว่ายังคงฝันอยู่