บทที่ 0061

เสี่ยวเจียงอายมากที่หยิบยามาและเดินไปหาหลิ่วเซิงเซิง "พระชายา นี่เป็นยาดีมาก..."

"ไม่ต้อง ข้ามี"

หลิ่วเซิงเซิงมีจริง ๆ ไม่ว่ายาของพวกเขาจะดีแค่ไหนก็สู้ของตัวเองไม่ได้

อีกอย่าง เวลาโบยเธอดุขนาดนั้น ตอนนี้มาแกล้งทําเป็นคนดีอะไรอีก?

เสี่ยวเจียงรู้สึกผิด "พระชายาอย่าโกรธเลย ท่านก็รู้ว่าเรื่องนี้ร้ายแรงมาก นอกจากนี้ท่านเคยวางยาท่านอ๋องมาก่อน เป็นเรื่องปกติที่ทุกคนจะเข้าใจผิด"

"ข้ารู้ ข้าไม่ได้โทษพวกเจ้าสักหน่อย ตอนนี้เจ้าอยากจะบอกว่าเมื่อก่อนข้าเลวแค่ไหน ถึงแม้ว่าจะโดนจับโบยอยู่ที่นั่นกี่ทีข้าก็สมควรแล้ว?"

เสี่ยวเจียงรีบพูดว่า: "ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น..."

หลิ่วเซิงเซิงแค่ยิ้ม แล้วก็เดินโซเซออกไป

เดิมทีก็โดนโบยไปสามสิบที อาการบาดเจ็บยังไม่หายดีเลย ตอนนี้โดนโบยไปอีกหลายที เธอกลัวเธอเดินไปแล้วจะล้ม

แต่เธอล้มไม่ได้!

มีคนรอดูเรื่องตลกของเธอมากมาย เธอต้องเดินกลับ แม้จะเจ็บแทบตายก็ตาม!

เมื่อมองดูเธอถอยกลับ เสี่ยวเจียงก็รู้สึกผิดจริง ๆ

ในห้องนอน หนานมู่เจ๋อนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างเตียง ยื่นมือออกมาลูบหัว

เขาต้องบ้าไปแล้ว ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงรู้สึกไม่สบายใจในตอนนี้?

ที่บ้ากว่านั้นคือเมื่อกี้เขาแค่ฝันถึงผู้หญิงขี้เหร่ที่สวมหน้ากาก

ผู้หญิงประหลาดคนนั้นมีชื่อว่าเซินเอ๋อใช่ไหม?

จู่ ๆ เธอก็ปรากฏตัวในความฝันและจูบเขาได้อย่างไร?

หนานมู่เจ๋อปวดหัวอย่างรุนแรง แม้ว่าเขาจะอยู่ในโลกที่มีภรรยาสามคน และนางสนมสี่คน แต่เขารู้สึกตั้งแต่เด็กว่าความรักคือความสัมพันธ์ตลอดชีวิตระหว่างคนสองคน

เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องพัวพันกับผู้หญิงสองคน หลังจากแต่งงานกับหลิ่วเซิงเซิง แม้ว่าเขาจะไม่ชอบ แต่เขาไม่เคยคิดที่จะรับนางสนมอีกคน เดิมทีเขาคิดว่าแต่งงานกับพระชายาคนเดียวก็เพียงพอแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ได้รักก็ตาม แต่เขาฝันถึงผู้หญิงอีกคนมาหลายวันติดต่อกัน

ฝันว่าล้างพิษงูให้เธอ ฝันเห็นเธอหน้าตาแปลก ๆ น่ารัก...

"ท่านอ๋อง พระชายาไม่รับยา..."

เสี่ยวเจียงเดินเข้ามาตอนไหนไม่รู้

หนานมู่เจ๋อเลิกคิดแล้วพูดว่า "แล้วแต่เธอ"

"..."

อีกสองวันต่อมาหลิ่วเซิงเซิงพักอยู่ในห้องของเธอเพื่อฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ แม้ว่าเธอจะถูกโบยเพียงไม่กี่ครั้ง แต่ความเจ็บปวดนั้นเจ็บปวดมาก

แต่ในขณะที่เธอกำลังฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ เธอก็แอบขอให้ป้าหวังประกาศสิ่งที่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนทำ

เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีขึ้น หลิ่วเซิงเซิงใช้เงินเพื่อติดสินบนผู้หญิงช่างพูดหลายคน เธอไม่เคยเป็นคนดีเลย เนื่องจากหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนต้องการทำลายชื่อเสียงของเธอ เธอจึงต้องตอบโต้!

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนถูกหามไปในวันนั้น และผู้คนมากมายบนถนนก็เห็น

ดังนั้นหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนใช้เงินเพื่อหาคนมาทำลายหลิ่วเซิงเซิง และความจริงที่ว่าทุกคนถูกอ๋องชางสังหารก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงภายในสองวัน ผู้คนต่างพูดถึงเรื่องนี้ตามถนนและตรอกซอกซอย ความหน้าซื่อใจคดของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนทำให้ทุกคนรู้

ผู้หญิงที่เก่งที่สุดกลับกลายเป็นผู้หญิงที่เลวทรามที่สุด!

ชื่อเสียงที่น่าภาคภูมิใจที่สุดของเธอถูกทำลายไปพร้อมกับโบยสามสิบที!

ป้าหวังเห็นใจหลิ่วเซิงเซิง สองวันนี้ทั้งเชือดไก่และเป็ด และซื้อยาบำรุงต่าง ๆ มาด้วย ระหว่างนั้นอาหลินก็ลงมาโดยมีป้าหวังพยุงมาขอบคุณเธอ ถูกเธอด่าไปกี่คำจึงยอมกลับไปนอนที่ห้องอย่างเชื่อัง

ในวันที่ห้า หลิ่วเซิงเซิงฟื้นตัวเต็มที่ เมื่อคิดว่าเธอยังไม่ได้เรียนวิชาตัวเบา เธอจึงหนีออกจากจวนอ๋องชางอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปที่หอชมดอกไม้นั่นจะเจอมู่ชิงชิงไหม

ครั้งนี้เธอซื้อหน้ากากใหม่ ซึ่งปิดบังใบหน้าเกือบครึ่งหนึ่ง โดยเหลือเพียงครึ่งหนึ่งของใบหน้าที่ถูกเปิดเผย

เพื่อไม่ให้สะดุดตา เธอยังตั้งใจซื้อเสื้อผ้าราคาถูกหลายชุด เกือบทั้งหมดเป็นสีเข้ม ผมของเธอก็ถูกมัดสูง กดเสียงลงต่ำเป็นเวลานานมันอึดอัดมาก เธอจึงกินยาที่สามารถเปลี่ยนเสียงได้ จริง ๆ แล้วทําให้เสียงแหบหน่อย