บทที่ 62 หาเงินและอยู่ห่างจากผู้ชาย

หลิ่วเซิงเซิงแค่พูดอย่างใจเย็นว่า: "เจ้าออกตึก ข้าออกเงิน และเจ้าก็คุ้นเคยกับพวกเขา เรื่องหลังจากนี้ส่วนใหญ่ต้องการเจ้า ข้าออกเงินแค่นี้ถือว่าลงทุนด้วยแล้วกัน มองอย่างไรก็เป็นข้าที่ได้ผลประโยชน์"

มู่ชิงชิงพูดอย่างสับสนว่า: "แต่เป็นความคิดของเจ้า..."

"ยังไม่ได้ทํา สําเร็จหรือเปล่าก็ไม่รู้ ข้าออกเงินเจ้าลงแรง นี่ถึงจะยุติธรรมนะ"

ขณะพูด หลิ่วเซิงเซิงก็หาวและพูดว่า: "ข้าไม่คุ้นเคยกับคนเหล่านี้ ดังนั้นข้าจะไม่ทักทายพวกเขาทีละคน มีโอกาสค่อยทำความรู้จักพวกเขาในภายหลัง วันนี้ก็ดึกมากแล้ว ข้ากลับไปพักผ่อนก่อน"

มู่ชิงชิงมองเงินในมือ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประทับใจ "ถ้าได้รู้จักเจ้าเร็วกว่านี้คงดี"

"..."

หลิ่วเซิงเซิงแอบกลับไปที่จวนอ๋องชาง ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว พอนึกถึงเรื่องที่ต่อไปจะทําธุรกิจ ในใจของเธอก็ตื่นเต้นเล็กน้อย ดังนั้นในตอนกลางคืนจึงหยิบทองคําและเครื่องประดับของเธอออกมาทั้งหมด

เธอต้องการดูว่าเธอยังมีทรัพย์สมบัติอยู่มากเพียงใด เพื่อที่เธอจะได้ตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อไป

แต่หลังจากนำกล่องที่เจ้าของร่างเดิมใช้เก็บเงินเมื่อก่อนออกมา บวกกับตั๋วเงินมีเพียงเจ็ดหรือแปดหมื่นตำลึงเท่านั้น นี่ไม่ถือว่าร่ำรวยมากสําหรับพระชายา

ทันใดนั้นก็นึกถึงสินสอดของตัวเอง ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็กลับไปนอนบนเตียงสักพัก พอฟ้าสางเธอก็ลุกขึ้นให้เสี่ยวถังพาตัวเองไปดูสินสอดแล้ว

ก่อนหน้านี้ตอนแต่งงานเจ้าของร่างเดิมได้นําสินสอดทองหมั้นมาเป็นจํานวนมาก แต่ทั้งหมดถูกเก็บไว้ในโกดัง ครอบครัวหนานมู่เจ๋อไม่ต้องการสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอเลย และใจของเธอก็พุ่งเป้าไปที่หนานมู่เจ๋ออย่างเดียว หลายปีมานี้ก็ไม่ได้ใช้เงินมากนัก ดังนั้นสินสอดทองหมั้นเหล่านั้นก็ไม่ได้แกะและเก็บไว้ในโกดังสภาพเดิม

หลังจากนับทองในโกดังอย่างระมัดระวังแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็พบว่าที่นั่นมีทองคําแสนแปดหมื่นตำลึง ทองคํามีค่ามากกว่าเงินมาก หลิ่วเซิงเซิงแทบรอไม่ไหวจึงเก็บทองคําทั้งหมดเข้าไปในห้องเก็บยาของตัวเอง และยังให้คนมาเอาทองคําและเครื่องประดับที่เหลือ ผ้าไหมและผ้าซาตินทั้งหมดกลับไปที่จวนของตัวเอง

"พระชายา เมื่อก่อนท่านไม่ได้บอกหรือว่า สินสอดทองหมั้นจะใช้ก็ต่อเมื่อมีความจำเป็นเร่งด่วนเท่านั้น?"

"ตอนนี้ก็เป็นความจำเป็นเร่งด่วน เองอย่ายุ่งเลย หาเวลาช่วยข้าขายของเหล่านี้ทั้งหมด เปลี่ยนเป็นเงินให้ข้า"

เสี่ยวถังประหลาดใจ "พวกนี้เป็นสินสอดทองหมั้นของท่านนะ!"

"ให้เจ้าขายเจ้าก็ขาย ไม่มีอะไรดีเท่าเงิน ใช่แล้ว มีไข่มุกราตรีที่สว่างมากนั่น วางไว้ในห้องข้าแทนตะเกียงเถอะ ปกติเวลาไม่ได้ใช้ก็เอาผ้ามาคลุม แต่มีแค่อันเดียวก็ไม่สว่างมาก มีโอกาสซื้อให้ข้าเพิ่มอีกสักกี่อัน"

เสี่ยวถังยิ้มแข็ง "ได้ ได้เพคะ…"

หลังจากจัดการเสี่ยวถังเรียบร้อยแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็กลับไปนับเงินในห้อง

จําได้ว่าก่อนหน้านี้ท่านเสนาบดีประสบอุบัติเหตุ จู่ ๆ หนานมู่เจ๋อก็พา "หญิงแปลกหน้า" ไปที่จวนเสนาบดี มู่หงที่ใจร้อนเอาทองคําแสนตำลึงออกมาเดิมพันชีวิตของตัวเองโดยตรง เดาอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าว่าแสนตำลึงนั้นน่าจะเป็นทรัพย์สินส่วนใหญ่ของเธอ ดังนั้นเธอจึงโกรธขนาดนั้น

นอกจากแสนตำลึงของเธอแล้ว ตอนนี้ตัวเองยังมีทองคำสองแสนแปดหมื่นตำลึง ถ้าเป็นยุคปัจจุบัน อย่างไรเสียก็เป็นเศรษฐีใหญ่แล้ว

ช่วงนี้เธอก็เข้าใจราคาสินค้าของโลกนี้คร่าว ๆ

ทองหนึ่งตำลึงแลกเงินได้สิบตำลึง เงินหนึ่งตำลึงแลกได้หนึ่งพันอีแปะ โลกนี้ราคาสินค้าสูงมาก ก๋วยเตี๋ยวธรรมดาหนึ่งชามตั้งเกือบยี่สิบอีแปะ หนึ่งพันอีแปะตามสมัยปัจจุบันประมาณสี่ห้าร้อยเท่านั้น หดตัวอย่างมาก

ลองคิดดูว่าหนึ่งพันเหรียญอีแปะในประวัติศาสตร์บางครั้งมีมูลค่าสองพันถึงห้าพัน แต่ที่นี่มีมูลค่าเพียงสี่หรือห้าร้อยเหรียญเท่านั้น นี่แสดงให้เห็นว่าราคาของที่นี่สูงจริง ๆ แม้ว่าในช่วงหลังของประวัติศาสตร์ เงินหนึ่งตำลึงก็เคยอ่อนค่าลงเหลือสามสี่ร้อยจริง ๆ

หลิ่วเซิงเซิงหลับตา นับทองของตัวเองในห้องเก็บยา

สิ่งที่เธอเป็นเจ้าของตอนนี้ส่วนใหญ่คือทองคำ ถ้าเป็นยุคปัจจุบัน เธอจะเป็นมหาเศรษฐี แต่ในโลกนี้สิ่งของที่นี่มีราคาสูงมาก ของชิ้นเดียวอาจมีราคาถึงหลายแสนตำลึง...

หากเธออยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในโลกที่ข้าวยากหมากแพงนี้ เงินน้อยแค่นี้ก็ไม่เพียงพอ เธอต้องหาทางหาเงินให้มากขึ้น

เป้าหมายของหลิ่วเซิงเซิงนั้นชัดเจนมาก ในเมื่อไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่เธอข้ามเวลาได้ เธอก็ต้องยืนหยัดอย่างมั่นคงในโลกนี้และหาเงิน

อยู่ห่างจากผู้ชาย

เธอต้องวางแผนสำหรับชีวิตตัวคนเดียวในอนาคต!

เมื่อคิดเช่นนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็สงบสติอารมณ์และออกจากจวนอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าหลิวเล่านั้นจะไปพบเธอที่หอชมดอกไม้หรือไม่ แต่ในเมื่อตัวเองพูดออกมาแล้ว วันนี้ไม่ว่ายังไงตัวเองก็ต้องไปที่นั่นเพื่อดู