บทที่ 0066

หลิ่วเซิงเซิงรีบอ้อมและหันหลังให้กับพวกเขา จากนั้นจึงก้าวไปที่ประตูหลังอย่างรวดเร็ว

หากเผชิญหน้ากับพวกเขา อาจจะพัวพันกันไม่รู้จบอีก

โชคดีที่หนานมู่เจ๋อไม่เห็นเธอและพาเสี่ยวเจียงไปที่ชั้นสองโดยตรง

บางทีอาจเป็นเพราะจู่ ๆ ก็มีคนจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามา จึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่าพวกเขาขึ้นไปชั้นบน

ตอนนั้นหลิวเล่าที่กำลังจะออกไป แต่พวกเขาก็ขวางทางไว้

"หลิวเล่า ท่านอ๋องของข้าอยากคุยกับท่าน"

หลิวเล่าตกใจ "ท่านคือ..."

ดูเหมือนจะค้นพบตัวตนของคนสองคนนี้ หลิวเล่ากำลังจะคุกเข่าลง แต่เสี่ยวเจียงก็พยุงเขาขึ้นและพาเขาไปที่ชั้นสอง

หนานมู่เจ๋อนั่งลงบนที่นั่งหรูหราด้วยสีหน้าสงบ ขณะที่ หลิวเล่ายืนข้าง ๆ ไม่กล้านั่งลง

"ฝ่าบาทเสด็จมาด้วยตัวเอง ข้าน้อยเสียมารยาท ขอให้ฝ่าบาทอย่าได้ถือโทษ"

"ไม่จำเป็นต้องมีมารยาท วันนี้ท่านอ๋องของข้ามาที่นี่ด้วยตนเอง แค่อยากถามหลิวเล่าเรื่องหนึ่ง ได้ยินมาว่าหลิวเล่าได้รับเสวี่ยหลิงหลงมาชิ้นหนึ่งเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา"

หลิวเล่าเข้าใจจุดประสงค์ของการมาเยือนของทั้งสองคนทันที ตัวเองเพิ่งได้รับเสวี่ยหลิงหลง พวกเขาก็รู้ข่าวแล้วเหรอ?

ดูเหมือนว่าจะรู้มาก่อนแล้วว่าจะมีคนมาหา หลิวเล่าหยิบกล่องหนึ่งออกมาจากอ้อมแขนอย่างช้า ๆ

"มีเรื่องอย่างนี้ ข้าน้อยแค่ได้จากการประมูลครั้งหนึ่ง เพียงแต่ นี่ดูเหมือนจะเป็นของปลอมเช่นกัน..."

เสี่ยวเจียงหยิบกล่องมาเปิดดูแล้ววางไว้ตรงหน้าหนานมู่เจ๋อ

หนานมู่เจ๋อเพียงเหลือบมองมันแล้วจ้องมองไปที่หลิวเล่า "มีของปลอมมากมายในตลาด ในเมื่อเจ้ารู้ว่ามันเป็นของปลอม ทำไมถึงยังเก็บมันไว้กับตัว?"

"พูดตามตรงไม่ปิดบัง ตั้งแต่ข้าน้อยได้รับเสวี่ยหลิงหลงชิ้นนี้มา ก็มีคนมากมายที่มาขอสิ่งนี้กับข้าน้อย แต่ข้าน้อยบอกพวกเขาว่าสิ่งที่ข้าน้อยได้รับเป็นของปลอม พวกเขาก็ไม่เชื่อ จึงต้องพกติดตัว ป้องกันตัวตลอดเวลา"

เสี่ยวเจียงเก็บกล่องไป "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ปล่อยข่าวออกไปจะดีกว่า ไม่งั้นต่อไปอาจจะมีคนมาหาหลิวเล่าท่านอีก"

"ขอรับ..."

"งั้นชิ้นนี้ ท่านอ๋องของข้าก็ซื้อไว้แล้วกัน"

หลิวเล่าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเลย ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงก้มศีรษะลงด้วยความเคารพแล้วมองดูทั้งสองจากไป

"..."

ฝนตกหนัก หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้ออกไปทันทีหลังจากเดินออกจากประตูหลัง เมื่อมองดูฝนตกหนักข้างนอก เธอกลัวว่าจะกลายเป็นตกน้ำทันทีที่ออกไป

แต่การอยู่ที่นี่ตลอดไปก็ไม่ใช่เรื่อง หนานมู่เจ๋อก็อยู่ข้างใน และประตูใหญ่มีคนมากมาย ถ้าพวกเขาเดินผ่านประตูหลังด้วยล่ะ?

เมื่อคิดว่าจะต้องเจอกับพวกเขา หลิ่วเซิงเซิงจึงวิ่งออกไปท่ามกลางสายฝน แต่ฝนก็ทำให้การมองเห็นของเธอเบลอ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอออกประตูหลังจึงสูญเสียทิศทางไปชั่วขณะ

ทันใดนั้น คนกลุ่มใหญ่ก็ปิดกั้นทางข้างหน้า หลิ่วเซิงเซิงอยากเดินผ่านฝูงชนนี้ออกไปมาก แต่เห็นคนเหล่านั้นชักมีดออกมา แต่ละคนสวมชุดดําและสวมหน้ากาก

ปฏิกิริยาแรกของหลิ่วเซิงเซิงก็คือพวกเขากำลังตามหาเธอ!

เธอหันหลังกลับและวิ่งโดยไม่รู้ตัว แต่กลุ่มชายชุดดำก็ปรากฏตัวขึ้นระหว่างทาง เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะวิ่งกลับไปที่หอชมดอกไม้ เธอมองไปรอบ ๆ และสุดท้ายก็ต้องวิ่งเข้าไปในป่าใกล้ ๆ

บังเอิญมีภูเขาลูกหนึ่งพอดีอยู่ด้านหลังหอชมดอกไม้ ด้านซ้ายและขวาถูกปิดกั้นทาง เธอสามารถวิ่งไปที่ภูเขานั้นได้เท่านั้น แต่ทันทีที่เธอวิ่ง ชายชุดดําเหล่านั้นก็ไล่ตามมา บางคนถึงกับใช้วิชาตัวเบาและปรากฏตัวบนต้นไม้ทั้งสองข้างได้อย่างง่ายดาย

คนเหล่านี้เป็นนักฆ่ามืออาชีพ ด้วยความสามารถของเธอยากที่จะจัดการกับคนจํานวนมากขนาดนี้ได้ เธอได้แต่วิ่งอย่างบ้าคลั่ง แต่ในที่สุดก็ถูกชายชุดดําไล่ตามทัน เมื่อเห็นว่ามีดที่กำลังโบกไปมากําลังจะฟันมา หลิ่วเซิงเซิงก็หยิบเข็มเงินออกมาแล้วโยนไป

ชายชุดดําไม่คิดว่าเธอจะแอบโจมตี หลังจากถูกเข็มเงินแทง ไม่นานก็น้ําลายฟูมปากล้มลง

ชายชุดดำอีกคนที่ไล่ตามเธอตะโกนเสียงดัง: "เธอใช้ยาพิษเป็น ทุกคนระวังด้วย!"

ทันทีที่พูดจบ เข็มเงินอีกเล่มก็ยิงออกไป ชายชุดดำก็กระโดดลงต้นไม้ ทันทีที่เขาหลบเข็ม เข็มเงินอีกเล่มก็ยิงทะลุไหล่เขาไป