บทที่ 67 เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนแบบไหน

หนานมู่เจ๋อดูเหมือนจะไม่แปลกใจและยังคงอุ้มเธอแน่น "ใกล้ถึงแล้ว"

เสียงของเขาอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด

หลิ่วเซิงเซิงไม่สามารถทนได้อีกต่อไปและผลักเขาออกไปด้วยกำลังทั้งหมด คราวนี้ในที่สุดเขาก็ปล่อยมือ แต่กลัวว่าหลิ่วเซิงเซิงจะล้มลง เขาจึงกัดฟันพยุงหลิ่วเซิงเซิง เอาไว้ "ทำไมต้องลงมาด้วย?"

"เจ้าไม่รู้สึกไม่สบายเลยเหรอ? เจ้าโดนยาพิษ เจ้าโง่! ให้ข้าดูหน่อยสิว่าบาดเจ็บตรงไหน!"

ใบหน้าของหลิ่วเซิงเซิงเต็มไปด้วยความวิตกกังวล เมื่อกี้ที่นั่นมีนักฆ่าอย่างน้อยสามสิบหรือสี่สิบคน เธอน่าจะคิดได้ตั้งแต่แรกว่าหนานมู่เจ๋อจะได้รับบาดเจ็บ

คนจากแก๊งอู่ชิวสกปรกมาก อาวุธเกือบทั้งหมดมียาพิษ แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยก็โดนพิษ เธอน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว!

หลังจากสังเกตรอบตัวหนานมู่เจ๋อแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็พบว่ามีบาดแผลเล็ก ๆ บนข้อมือของเขา พิษน่าจะแพร่กระจายไปจากที่นี่...

เมื่อเห็นเธอวิตกกังวลมาก หนานมู่เจ๋อจึงพูดว่า: "เจ้ากำลังเป็นห่วงข้า?"

"นี่มันเวลาไหนแล้วเจ้ายังมีใจจะล้อเล่นอยู่? ทําไมเมื่อกี้เจ้าไม่พูด? ตัวเองถูกพิษ ยังอุ้มข้าเดินมานานขนาดนี้ เจ้าโง่เหรอ?"

"ข้า..."

"ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าเดินตลอดไม่ยอมใช้วิชาตัวเบา สถานะการณ์ปัจจุบันของเจ้า แค่ใช้กําลังภายในนิดหน่อยก็จะตายทันที เจ้ารู้หรือไม่?"

หลิ่วเซิงเซิงโกรธมาก จากนั้นคว้ามือของเขา พับแขนเสื้อขึ้น งับแผลไว้ในปาก จากนั้นจึงดูดเลือดพิษออกจากบาดแผลอย่างใจจดใจจ่อ

เลือดทุกคำที่ถูกดูดออกมาเป็นสีดำ ผ่านไปนานขนาดนี้ ยาพิษก็แพร่กระจายไปแล้ว เขาเป็นคนโง่เหรอ?

เขาไม่รู้สึกอึดอัดเหรอ?

แต่หนานมู่เจ๋อแค่ใช้มืออีกข้างลูบหัวเธอ "ไม่วิชาตัวเบาเพราะเจ้าไม่สามารถโดนลมหนาวได้ เจ้าวางใจได้ ข้าได้สกดจุดไว้หมดแล้ว ไม่เป็นอะไร แค่กแค่กแค่ก..."

"ไม่เป็นอะไรบ้านเจ้าสิ!"

หลิ่วเซิงเซิงเงยหน้าขึ้นและจ้องมองเขา ดวงตาเป็นประกายด้วยน้ำตา

เมื่อเห็นเธอแบบนี้ หนานมู่เจ๋อไม่รู้ทำไม ในใจก็รู้สึกประใจ

"ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะเลวร้ายไปหน่อยจริง ๆ"

หลิ่วเซิงเซิงหยุดพูดและพยุงเขาเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

พิษนั้นคล้ายกับที่เธอเคยโดนมาก่อน แต่ยาแก้พิษที่เหลืออยู่ในห้องเก็บยาถูกตัวเองกินไปแล้ว เธอต้องพาหนานมู่เจ๋อไปที่ปลอดภัยโดยเร็วที่สุด แล้วหาสมุนไพรให้เขา

แต่หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าวหนานมู่เจ๋อก็อาเจียนออกมาเป็นเลือด เขาไออย่างรุนแรงและในขณะที่ไอก็พูดว่า: "ข้าไม่เป็นอะไร กองกําลังของแก๊งอู่ชิวไม่เล็ก พวกเขาสามารถหาเราเจอได้ครั้งหนึ่ง คิดว่าจะตามล่ามาอีกครั้งในไม่ช้า เจ้าไปก่อน ข้า..."

"เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนแบบไหน?"

หลิ่วเซิงเซิงขัดจังหวะเขาด้วยความโกรธ พูดด้วยความโกรธว่า: "เมื่อข้าพบอันตรายเจ้าเป็นคนช่วยข้าไว้ ตอนที่ชีวิตของข้าแขวนอยู่บนเส้นด้าย เจ้าไม่ทิ้งไปไหน ในกระท่อมนั่น เจ้าสามารถไปได้ตั้งนานแล้ว แต่เจ้ากลับมา เจ้าจึงได้บาดเจ็บแบบนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะข้า แต่ตอนนี้เจ้ากลับให้ข้าไป เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนเนรคุณอย่างนั้นเหรอ!"

หนานมู่เจ๋อไอสองสามครั้ง และในที่สุดก็นั่งลงบนก้อนหินข้างถนนอย่างอ่อนแรง

เขาเป็นคนเข้มแข็งถึงแม้จะถูกพิษร้ายแรง แต่เขาก็ยังทนอุ้มเธอและเดินมาได้ไกลขนาดนี้ ตอนนี้เขาคงทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ เลยจะนั่งลงพักผ่อน

หลิ่วเซิงเซิงจับชีพจรให้เขา และแน่นอนว่าพิษได้แพร่กระจายไปยังอวัยวะภายในของเขาแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้กำลังภายใน เพียงแค่เดินมาระยะทางหนึ่ง ก็ทำให้เขาเสียชีวิตได้!

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกกังวลมาก เขาเป็นเช่นนี้แล้ว ยังะแกล้งทำเป็นสงบและพูดคุยกับตัวเองได้อย่างไร?

เขาไม่รู้สึกอึดอัดเหรอ?

เวลาไอขึ้นมาไม่ควรรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่อวัยวะภายในและทนไม่ได้เหรอ?

ช่างเป็นคนบ้าที่แข็งแกร่งจริง ๆ!

"เจ้าเดินต่อไปไม่ได้แล้ว ข้าจะแบกเจ้า!"

เมื่อมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงที่จริงจัง หนานมู่เจ๋อก็ถูกใจความน่ารักของเธอ "อย่าดื้อเลย เจ้าตัวเล็กแค่นี้..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ หลิ่วเซิงเซิงก็วางมือของเขาบนไหล่ของตัวเอง แล้วแบกเขาไว้บนหลังของเธอ