บทที่ 0067

ไม่เคยคิดเลยว่าอ้อมแขนของหนานมู่เจ๋อจะอบอุ่นได้ขนาดนี้ และกลิ่นหอมจาง ๆ ก็ทำให้หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกสบายใจเป็นพิเศษ

แต่มันไม่ถูกต้อง สิ่งที่หนานมู่เจ๋อเกลียดมากที่สุดก็คือตัวเอง

ตัวเองไม่สามารถให้เขาเห็นใบหน้าของตัวเองได้ชัดเจน...

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เธอจึงรีบเอื้อมมือไปกดหน้ากากบนใบหน้าของตัวเอง การกระทำนี้ทำให้เธอไออย่างรุนแรงและเธอก็อาเจียนเป็นเลือดขณะไอ

จบเห่แล้ว พิษมันแพร่กระจายไปแล้ว...

พิษนี้ ไม่แตกต่างจากในหนานมู่เจ๋อตอนแรกมากนัก

เธอหลับตา ห้องเก็บยายังมียาแก้พิษชนิดนี้อีกเม็ดหนึ่ง ซึ่งเธอเก็บไว้ข้างหลัง ไม่คิดว่าจะได้ใช้ประโยชน์เร็วขนาดนี้

เธอไม่สนใจว่าหนานมู่เจ๋อจะรู้หรือไม่ หยิบยาแก้พิษออกมาอย่างเงียบ ๆ แล้วใส่เข้าไปในปาก

ทันทีที่กินยาแก้พิษ หนานมู่เจ๋อก็กระโดดลงบนพื้นหญ้าอย่างกะทันหัน เธอเกือบจะอาเจียนยาแก้พิษออกมา โชคดีที่เธอระงับความปรารถนาที่จะอาเจียน...

ฝนตกหนักขึ้นอีกครั้งโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย หลิ่วเซิงเซิง เปียกตั้งแต่หัวจรดเท้า หนานมู่เจ๋อก็ไม่อยู่ในสภาพที่ดีเช่นกัน น้ําฝนหยดลงมาตามแก้มของเขา ใบหน้าที่สวยงามนั้นจะมองมากแค่ไหนก็ยังรู้สึกหล่อเหลา

"มองพอหรือยัง?"

เสียงของหนานมู่เจ๋อยังคงเย็นชา แต่มีความกังวลอยู่ในน้ำเสียงของเขา "เจ้าถูกพิษ ข้าจะพาเจ้าไปหายาแก้พิษ"

"ไม่ต้อง…"

หลิ่วเซิงเซิงเสียงแหบห้าว "ข้ากินยาแก้พิษไปแล้ว..."

เสียงที่อ่อนแอนี้ทำให้หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว ไหล่หลังของ หลิ่วเซิงเซิงยังคงถูกแทงด้วยลูกธนู การเคลื่อนไหวของตัวเองสะเทือนขึ้นเล็กน้อย เธอจะเจ็บจนต้องขมวดคิ้ว

หนานมู่เจ๋อมองไปรอบ ๆ เห็นกระท่อมที่ทรุดโทรมในระยะไกล ก็อุ้มหลิ่วเซิงเซิงรีบเดินไป

หลังคากระท่อมก็ยังรั่ว เหลือเพียงกองหญ้ามุงหนึ่งที่ยังแห้งอยู่

เขาวางหลิ่วเซิงเซิงไว้บนนั้นเบา ๆ "เจ้าบาดเจ็บสาหัสมาก ลูกธนูนี้ต้องรีบดึงออกมา"

หลิ่วเซิงเซิงหลับตาแล้วพูดว่า: "ไม่เป็นไร เจ้าดึงเถอะ"

"ทันทีที่ธนูถูกดึงออกมา เลือดก็ไหลไม่หยุด สภาพแวดล้อมที่นี่แย่มากและไม่มีอะไรที่จะหยุดเลือดได้ ข้าจะพาเจ้ากลับไปรักษา"

หลิ่วเซิงเซิงคว้าข้อมือของเขาทันที

"ฝนตกหนักมาก และมีนักฆ่าอยู่ข้างนอก…"

หนานมู่เจ๋อเหลือบมองข้อมือที่ถูกจับ มือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบทำให้เขาเสียสติไปชั่วขณะ

ไม่รู้ทำไม ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงวันที่เธอถูกงูกัด ตัวเองก็ดูเหมือนจะกังวลแบบนี้...

เมื่อได้ยินเสียงฝน หนานมู่เจ๋อก็เช็ดฝนออกจากหน้าผาก สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก

แม้ว่าข้างนอกจะไม่มีนักฆ่า ฝนตกหนักขนาดนี้ ด้วยสภาพตอนนี้ของหลิ่วเซิงเซิงก็ไม่สามารถอดทนจนกลับไปได้

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หนานมู่เจ๋อก็ลดสายตาลง "ตอนที่ดึงลูกธนูออกมาจะเจ็บมาก เจ้าอดทนไว้หน่อย"

ขณะที่พูด มือของเขาก็จับลูกธนูด้วย

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูด เพียงแค่หลับตา เห็นได้ชัดว่ายังกลัวอยู่นิดหน่อย...

ทันทีที่ลูกธนูถูกดึงออกมา คิ้วของหลิ่วเซิงเซิงก็ขมวดแน่นและเธอก็กัดข้อมือของตัวเองไว้

เธอเจ็บมาก!

เจ็บยิ่งกว่าโดนโบย!

เลือดสีแดงสดพุ่งออกมา หนานมู่เจ๋อก็ตื่นตระหนกเล็กน้อยในขณะนั้น เขารีบถอดเสื้อผ้าตัวเองออกแล้วพันบาดแผลให้หลิ่วเซิงเซิง เมื่อเห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงแค่กัดข้อมือของตัวเอง การแสดงออกที่แข็งแกร่งนั้นทําให้หนานมู่เจ๋อเห็นใจเล็กน้อย

เขาค่อย ๆ จับมือของหลิ่วเซิงเซิง และเอาข้อมือของตัวเองไปที่ปากของเธอ

"แผลมีเลือดไหลไม่หยุด ข้าต้องฉีกเสื้อผ้าของเจ้าตรงบาดแผลออกแล้วพันแผลให้ใหม่"

ก่อนที่เขาจะพูดจบ หลิ่วเซิงเซิงก็กัดข้อมือของเขาแล้ว

เขาขมวดคิ้วและกดแผลของเธอเบา ๆ ด้วยมืออีกข้าง

พันผ้าด้วยมือเดียวไม่ได้ แต่อีกมือหนึ่ง...

หนานมู่เจ๋อรออย่างเงียบ ๆ รอจนหลิ่วเซิงเซิงกัดเหนื่อย เขาจึงเอามือกลับมาแล้วพันแผลให้หลิ่วเซิงเซิงอีกครั้ง

เสื้อผ้าของทั้งสองเปียกโชกไปหมดและมีฝนปนเลือดปะปนตามบาดแผลหากไม่จัดการบาดแผลก็จะอักเสบในไม่ช้า