บทที่ 0070

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว "เจ้าโง่เหรอ? เจ้าได้รับบาดเจ็บที่หลัง!"

"เจ้ายังโดนพิษ!"

หนานมู่เจ๋อไม่ยอมและผลักเธอออกไปอย่างแรง เธอถูกผลักไปไกล แต่ก็ยังกลับมาคิดที่จะแบกเขา

จนเขาอดหัวเราะน้ำตาไหลไม่ได้ "เด็กโง่ เจ้าแบกข้าไม่ไหว"

"ถ้าอย่างนั้นข้าก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อเจ้าได้!"

"แม่ ข้างหน้าเหมือนมีคนสองคน"

ทันใดนั้นก็มีเสียงของชายคนหนึ่งดังมาจากไม่ไกล หลิ่วเซิงเซิงมองไป มองแวบเดียวก็เห็นรถเข็นคันหนึ่ง

เห็นเพียงวัยรุ่นรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังเข็นรถมาทางนี้ ในรถมีหญิงอายุหกสิบกว่าปีนั่งอยู่ ผู้หญิงไอสองครั้งและตะโกนใส่พวกเขาว่า: "นี่เป็นลูกสาวบ้านใคร ทําไมดึกขนาดนี้ยังอยู่ข้างนอกล่ะ?"

หลิ่วเซิงเซิงดูเหมือนจะเห็นผู้ช่วยให้รอดชีวิตจึงพูดอย่างรวดเร็ว: "แม่เฒ่า พี่ชายของข้าถูกงูกัด ตอนนี้เขาเดินไม่ได้ พวกท่านช่วยพวกเราหน่อยได้ไหม?"

"โอ๊ย ทำไมดึกดื่นป่านนี้ถึงยังโดนงูกัด?"

หญิงชรารีบลงจากรถ แต่ชายคนนั้นกลับพยุงเธอไว้ "แม่ ท่านอย่าลงมาเลย ข้าไปช่วยพวกเขาก็พอแล้ว"

"อาหนิว เจ้าประคองคุณชายคนนั้นขึ้นรถเถอะ พวกเราเข็นเขาไป ดึกดื่นขนาดนี้ พวกเขาสองพี่น้องอยู่ในป่าแบบนี้ไม่ปลอดภัย"

ดูเหมือนว่าได้พบกับคนใจดี หลิ่วเซิงเซิงมองหนานมู่เจ๋อ อย่างมีความสุข "พวกเรารอดแล้ว!"

แต่หนานมู่เจ๋อกลับเอนกายพิงไหล่เธออย่างเงียบ ๆ แม้จะสลบก็ยังเงียบ ๆ...

อาการของเขาแย่มาก คนธรรมดาคงตายไปนานแล้ว แต่เขาก็สามารถยืนหยัดได้นานมากขนาดนี้

ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังอะไรเช่นนี้...

หลิ่วเซิงเซิงและอาหนิวช่วยพยุงหนานมู่เจ๋อนอนลงบนรถเข็น เมื่อได้ยินว่าหญิงชราก็ป่วยเช่นกัน หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเขินอายที่จะให้เธอลงไปเข็น จึงเข็นรถกับอาหนิว