บทที่ 0072

อาหนิวตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพูดด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา: "โชคดีที่ท่านเป็นพี่ชายของเธอ"

"แคกแคกแคก..."

หนานมู่เจ๋อไออย่างรุนแรงหลายครั้ง อาหนิวตกใจมากจึงรีบไปหาหลิ่วเซิงเซิงและตะโกนว่า: "เซินเอ๋อ พี่ชายไออีกแล้ว!"

หลิ่วเซิงเซิงเข้ามาอย่างสีหน้าช่วยไม่ได้ แต่เห็นเพียงสีหน้าไม่พอใจของหนานมู่เจ๋อเท่านั้น

เธอถอนหายใจ ให้อาหนิวออกไปยุ่งเรื่องของตัวเอง แล้วปิดประตูห้องเบา ๆ ถึงพูดว่า: "คนของแก๊งอู่ชิวอาจจะยังไล่ล่าเราอยู่ และชายหญิงอยู่ตามลำพังพูดออกไปข้างนอกตอนกลางคืนก็ไม่น่าฟัง บอกว่าเป็นพี่น้อง ประหยัดอะไรได้หลายอย่าง เจ้าไม่จําเป็นต้องคิดมาก"

หนานมู่เจ๋อไอจนหน้าแดง "เจ้าสามารถบอกว่าเป็นสามีภรรยาได้"

ตอนนี้ถึงคราวหลิ่วเซิงเซิงที่ต้องรู้สึกไม่สบายใจ

"แต่พวกเราไม่ใช่สักหน่อย เจ้าต้องจริงจังหน่อย"

ขณะพูด เธอก็เดินไปที่เตียงแล้วแตะหน้าผากของหนานมู่เจ๋อ "โชคดีที่หายไข้แล้ว หลังจากโดนฝนมาเป็นเวลานานและตอนหลังยังโดนยาพิษอีก ข้าเกือบคิดว่าจะช่วยเจ้ากลับมาไม่ได้แล้ว"

เพิ่งพูดจบ เห็นแต่มือใหญ่ของหนานมู่เจ๋อกลับดึงหลิ่วเซิงเซิงเข้ามาในอ้อมแขนโดยตรง

"เจ้าทําอะไร หึ..."

ภายใต้การจูบที่หนักหน่วง หลิ่วเซิงเซิงพยายามผลักเขาออกไป แต่เขาควบคุมมือของเธอไว้ข้างหลังเธออย่างง่ายดาย การจูบนี้กินเวลานานมาก...

"หึ อย่า!"

หลิ่วเซิงเซิงต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการหันศีรษะของเธอออกไป ความรู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นทั่วร่างกาย ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอแดงไปหมดแล้ว "เจ้าทำอะไร!"

"ข้าบอกว่าแล้ว เจ้าเป็นคนของข้าแล้ว ยังจะไปอ่อยชายคนอื่นต่อหน้าข้าอีก"

"ข้าอ่อยที่ไหน..."

ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก หนานมู่เจ๋อจ้องมองริมฝีปากของเธอ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าริมฝีปากของผู้หญิงจะนุ่มและอบอุ่นได้ขนาดนี้

อยากจะกัดอีกคําจัง...

เมื่อคิดเช่นนี้ หนานมู่เจ๋อก็ทำอย่างนั้นเลย

เขางับริมฝีปากของหลิ่วเซิงเซิงอีกครั้ง มืออีกข้างกอดเอวของเธอโดยไม่รู้ตัว เอวของเธอเล็กมาก ดูเหมือนจะหักเมื่อออกแรงเล็กน้อย

"เจ็บ เจ็บ..."

จนกระทั่งหลิ่วเซิงเซิงร้องเจ็บ หนานมู่เจ๋อจึงปล่อยเธอ

เขากลืนน้ำลายแล้วพูดว่า "ข้าจริงจังนะ รอกลับไปแล้ว ข้าจะแต่งงานกับเจ้า"

"ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ต้องการ! เจ้าลืมไปแล้วเหรอว่าเจ้ายังมีพระชายาอยู่?"

แววตาของหนานมู่เจ๋อแวบขึ้นมาด้วยความจนใจ "เจ้าถือว่าเธอไม่มีตัวตน ข้าใจเต้นแรงได้ครั้งเดียวเท่านั้นในชีวิตนี้ ก็คือตอนนี้"

"แต่ข้าไม่มีใจให้เจ้า!"

หลิ่วเซิงเซิงผลักเขาออกไปด้วยกำลังทั้งหมดและยืนขึ้น "นอกจากนี้ ถ้าเจ้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของข้า เจ้าจะไม่ชอบข้าอีกต่อไป"

"ไม่ว่าขี้เหร่แค่ไหนแล้วไงล่ะ? ข้าไม่เคยมองคนที่หน้าตาเลย"

"ไม่ใช่เรื่องขี้เหร่หรือไม่ขี้เหร่ คือ..."

หลิ่วเซิงเซิงไม่รู้ว่าจะไปต่ออย่างไรจริง ๆ เธอยังไม่อยากตาย ตอนนี้เธอแค่ต้องการเงิน อำนาจ และอิสรภาพเท่านั้น

"อย่าเจ้าชู้นักเลย มีพระชายาแล้วก็ใช้ชีวิตของเจ้าให้ดีดีกว่า"

"เจ้าชู้?"

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว "แม้แต่ผู้พิพากษาในเขตเล็ก ๆ ก็มีภรรยาสามคนและนางสนมสี่คน หลายปีที่ผ่านมาข้ามีพระชายาเพียงคนเดียว นอกจากนี้ข้ายังเคยบอกเจ้าแล้วว่า ข้าไม่มีใจให้เธอ ทุกวันนี้ก็มีแต่ความรับผิดชอบและ..."

"เซินเอ๋อ ถึงเวลากินข้าวแล้ว"

เสียงของอาหนิวดังมาจากนอกประตูอีกครั้ง

หนานมู่เจ๋อถูกขัดจังหวะและดูเหมือนจะไม่พอใจเล็กน้อย

หลิ่วเซิงเซิงเปิดประตูแล้วเดินออกไปราวกับกำลังวิ่งหนี "มาแล้ว"

อาหนิวเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม "พี่ชาย มาด้วยกันเถอะ"

คำว่า "พี่ชาย" นี้เกือบทำให้หนานมู่เจ๋ออาเจียนเป็นเลือด

ด้วยใบหน้าที่เย็นชา หนานมู่เจ๋อจึงลุกจากเตียง สวมรองเท้า และเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะมองอาหนิว

อาหนิวไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ และคิดว่านั่นเป็นเพียงบุคลิกของเขา เดินไปพูดไปว่า: "พี่ชาย น้องสาวของท่านชอบดอกไม้ไหม? เมื่อกี้ข้าเก็บดอกไม้มากำนึง ท่านดูสิว่าสวยไหม?"

ขณะพูด เขาก็ถือช่อดอกไม้ขนาดใหญ่อย่างมีความสุขให้หนานมู่เจ๋อดู