บทที่ 0071

เมื่อมองดูผู้หญิงที่แข็งแกร่งตรงหน้า อาหนิวก็ตกใจและพูดว่า "แม่นางดีจัง พี่ชายของเจ้าโชคดีมากที่มีน้องสาวแบบเจ้า"

หลิ่วเซิงเซิงแค่ยิ้ม ไม่ใช่ว่าเธอไม่ต้องการสนใจคนอื่น เพียงแต่บาดแผลบนร่างกายของเธอเจ็บมากเกินไป แม้ว่าเธอจะกินยาแก้ปวดไปแล้ว แต่ก็ยังเจ็บเล็กน้อย

พอหายาได้ก็สว่างแล้ว เห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงมีสีหน้าไม่ดี อาหนิวยังคิดว่าเธอเหนื่อยแล้ว ทางลงเขาระยะหนึ่งยังอาสาขอแบกเธอ

ชายหญิงไม่สนิทกัน หลิ่วเซิงเซิงปฏิเสธในใจ แต่เธอรู้สึกว่าตัวเองทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ บาดแผลจากลูกศรนั้นสาหัส หลังจากการกระแทกเป็นเวลานาน บาดแผลคาดว่าจะผลิอีกครั้ง เธอไม่มีเวลาช่วยทําแผลให้ตัวเอง หากเดินกลับไปแบบนี้อีกครั้ง ไม่แน่ว่าตัวเองอาจจะไม่สามารถล้างพิษให้หนานมู่เจ๋อได้

ดังนั้นเธอจึงไม่งอแงอีกต่อไป หลังจากกล่าวคําขอบคุณแล้ว ก็อาหนิวแบกกลับไป

หญิงชราระเบิดเสียงหัวเราะเมื่อเห็นดังนั้น

"โอ้ย ในที่สุดอาหนิวของข้าก็รู้จักเห็นใจคนอื่น..."

อาหนิวรู้สึกอายมากที่ได้รับคำชม เขาเกาหัวแล้วพูดว่า "แม่ แม่นางคนนี้จิตรใจดีมาก หายาให้ท่านทั้งคืน นี่ไม่ใช่เพราะหาหมดคืนลูกเลยเป็นห่วงเธอ"

"อิอิ ลําบากพวกเจ้าสองคนจริง ๆ ให้พวกเจ้าไปตอนกลางวันพวกเจ้าก็ไม่ฟัง รีบกลับห้องไปพักผ่อนเถอะ!"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน หลิ่วเซิงเซิงก็รีบวิ่งเข้าไปในครัวและต้มยา

อาหนิวยืนเงียบ ๆ ที่ประตู "แม่นาง ทำไมเจ้าไม่ไปพักผ่อนล่ะ? ข้าจะช่วยพี่ชาย..."

"เรียกข้าว่าเซินเอ๋อก็พอ ฉันจะกินยาเองยาให้ข้าต้มเองดีกว่า ในนี้มีทั้งภายนอกและภายใน ข้ากลัวว่าเจ้าจะสับสน"

"เซินเอ๋อ ชื่อของเจ้าไพเราะมาก"

อาหนิวยิ้มอย่างไร้เดียงสา หญิงชราที่อยู่ข้าง ๆ พูดว่า: "แม่นางคนนี้ไม่รู้ว่าเป็นคนไหน ทั้งใจดีและสุภาพ และยังเข้าใจวิชาทางการแพทย์ด้วย นี่ถ้าได้แต่งงานมาเป็นลูกสะใภ้ก็คงจะดี"

อาหนิวถูกพูกจนรู้สึกเขินอาย "แม่ พี่ชายของเธอยังป่วยอยู่เลย เธอกําลังเป็นห่วง ท่านอย่าล้อเล่นแบบนี้เลย"

"อิอิ รู้แล้ว อาหนิวของข้ารู้เรื่องแล้ว..."

"..."

ดังนั้น หลิ่วเซิงเซิงจึงต้มยาให้หนานมู่เจ๋อ อาหนิวก็ต้มยาให้แม่ของเขา

อาหนิวระมัดระวังตลอดกระบวนการทั้งหมด หลิ่วเซิงเซิง เอนตัวไปข้าง ๆ และหลับตาเพื่อพักผ่อน เขายังช่วยหาผ้าห่มมาห่มเธอด้วย

รอจนต้มยาเสร็จ หลิ่วเซิงเซิงก็ตื่นพอดี

เธอป้อนยาให้หนานมู่เจ๋ออย่างลุกลี้ลุกลน แต่หนานมู่เจ๋อที่สลบอยู่ไม่สามารถดื่มเข้าไปได้เลย เธอได้แต่ใช้ปากป้อนทีละเล็กทีละน้อย รอจนยาถูกป้อนเรียบร้อยแล้ว เธอก็ใส่ยาที่เหลือลงบนแผลของเขา ก่อนที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุด

ตอนนี้แค่รอให้หนานมู่เจ๋อฟื้นขึ้นมา

หญิงชราส่งเสื้อผ้าที่สะอาดมาให้ทั้งสองคน ตัวหนึ่งเป็นของอาหนิว ให้อาหนิวช่วยหนานมู่เจ๋อเปลี่ยนพอดี

ที่นั่นพวกเขาไม่มีเสื้อผ้าของหญิงสาว หลังจากหลิ่วเซิงเซิงอาบน้ําแล้ว ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเก่าของหญิงชรา ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ถือโอกาสจัดการแผลที่หลังตัวเองด้วย พอเปลี่ยนผ้าขาวที่ย้อมแดงด้วยเลือด ก็เจ็บจนกัดฟัน

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลิ่วเซิงเซิงก็ไปต้มยาให้หนานมู่เจ๋ออีก

พิษของหนานมู่เจ๋อนั้นลึกมากและกินยาเพียงครั้งเดียวยังแก้ไม่สะอาด

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้พักผ่อน หญิงชราก็รู้สึกเป็นห่วง "แม่นางเซินเอ๋อ เจ้าไม่ได้นอนทั้งคืน เรื่องยาให้ข้าดูก็พอแล้ว ข้าเพิ่งดื่มยาที่เจ้าให้ สดชื่นและรู้สึกมีแรงมาก"

หลิ่วเซิงเซิงเพียงยิ้มอย่างสุภาพแล้วพูดว่า "ไม่ต้องหรอกแม่เฒ่า ข้าไม่เหนื่อย"

"แม่นางใส่หน้ากากตลอดเวลาไม่อึดอัดเหรอ? ไม่งั้น..."

"ไม่ต้อง หน้าข้ามีแผลเป็นใหญ่ ขี้เหร่มากเหมือนตะขาบ กลัวจะทําให้พวกท่านกลัว"

"เอ่อ ก็ได้…"

หญิงชราส่ายหัวแล้วถอนตัวออกไป