บทที่ 72 ทำไมไม่ถอดหน้ากากออก

ทหารหลายคนที่เดินอยู่ข้างหน้าชักดาบที่เอวออกมาทันที ท่านเสนาบดีที่อยู่ในรถม้าก็เปิดม่านรถออก

"เกิดเรื่องขนาดนี้แล้วยังจะหยุดอีก? ไม่ใช่ให้พวกเองรีบเดินทางเหรอ…"

ก่อนที่จะพูดจบ ทันใดนั้นก็เห็นคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน เขาจึงขมวดคิ้ว "เองคือ สาวใช้ข้างกายอ๋องชาง?"

"ข้าน้อยเอง! ท่านเสนาบดี ท่านอ๋องของข้าน้อยได้รับบาดเจ็บสาหัส ขอให้ท่านเสนาบดีช่วยพาท่านอ๋องกลับจวนโดยเร็วที่สุด!"

หลังจากฟังคำพูดของหลิ่วเซิงเซิงแล้ว ท่านเสนาบดีก็ตกใจ: "มีข่าวเกี่ยวกับอ๋องชางแล้ว?"

ในช่วงสองวันนับตั้งแต่อ๋องชางหายตัวไป เมืองหลวงทั้งหมดก็ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย แม้แต่ฮ่องเต้เองยังสั่งให้ส่งคนจำนวนมากไปตามหาเขา ตอนนี้ในที่สุดก็มีข่าวแล้ว?

ท่านเสนาบดีลงจากรถม้าด้วยความตื่นเต้นและพาคนไปที่ในซอย

ตอนที่เห็นหนานมู่เจ๋อ ท่านเสนาบดีก็ตื่นเต้นมากจนน้ำตาไหล "ท่านอ๋องของข้า เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เขากลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?"

เมื่อเห็นท่านเสนาบดีดูกังวลมาก หลิ่วเซิงเซิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าเขาจะยังเชื่อถือได้

"สิ่งที่เกิดขึ้นมันซับซ้อนมาก ขากลับ ข้าน้อยจะอธิบายให้ท่านเสนาบดีฟังอย่างละเอียด สิ่งที่สําคัญที่สุดในตอนนี้คือ..."

ไม่รอให้หลิ่วเซิงเซิงพูดจบท่านเสนาบดีก็ให้คนประคองหนานมู่เจ๋อขึ้นรถม้าอย่างระมัดระวังแล้ว "ไป กลับจวน!"

หลิ่วเซิงเซิงรีบไล่ตามไป "ท่านเสนาบดี ข้างนอกยังมีคนไล่ล่าท่านอ๋องอีกเยอะ จวนอ๋องชางจึงเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด!"

"จวนอ๋องชางยังห่างไกลจากที่นี่อีกมาก เองคิดว่าท่านอ๋องจะรอนานขนาดนั้นได้เหรอ? ทําให้ท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ คนใช้อย่างพวกเองดูแลเขากันยังไง?"

หลิ่วเซิงเซิงยังคงอยากจะพูด แต่รถม้าก็หายไปอย่างรวดเร็ว

พวกเขาไม่สนใจความเป็นความตายของหลิ่วเซิงเซิงเลยด้วยซ้ำ มีเพียงองครักษ์สองคนคุ้มกันเธออยู่ข้าง ๆ และให้เธอตามกลับไป

หลิ่วเซิงเซิงแค่อยากหาเตียงขนาดใหญ่แล้วนอน แต่ไม่ว่าเธอจะเหนื่อยแค่ไหนเธอก็นอนไม่หลับ เธอต้องเห็นว่าหนานมู่เจ๋อไม่เป็นไรถึงจะวางใจ

เมื่อคิดว่าอย่างน้อยจวนเสนาบดีก็ปลอดภัยกว่าข้างนอก หลิ่วเซิงเซิงเดินตามพวกเขาไปพลาง หยิบเงินออกจากอวกาศไปพลาง แล้วยัดเข้าไปในมือขององครักษ์สองคน

"รบกวนพี่ชายทั้งสองช่วยไปส่งข่าวที่จวนอ๋องชาง บอกว่าหาท่านอ๋องเจอแล้ว ตอนนี้อยู่ที่จวนเสนาบดี"

ทั้งสองคนที่ได้รับเงินตอบรับอย่างร่าเริง พอส่งหลิ่วเซิงเซิงกลับไปที่จวนเสนาบดีก็ไปส่งข่าวเลย

ในเวลานั้นมีผู้คนมากมายบนถนน ดังนั้นหลิ่วเซิงเซิงก็แน่ใจว่าข่าวการกลับมาของหนานมู่เจ๋อได้แพร่กระจายไปแล้ว

ทุกคนรู้ดีว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ในจวนเสนาบดี แม้ว่าท่านเสนาบดีจะเป็นคนเลวจริง ๆ แต่ในสถานการณ์นี้ก็ไม่น่าจะกล้าลงมือแล้ว

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นอีกเล็กน้อย

แต่เนื่องจากหนานมู่เจ๋อถูกท่านเสนาบดีพาตัวไป หลิ่วเซิงเซิงจึงไม่ได้เห็นหนานมู่เจ๋ออีกเลย เธออยากตามเข้าไปช่วยดู แต่ก็ถูกสาวใช้ข้างนอกขวางไว้

จนปัญญาสุดขีด เธอได้แต่ไปขอร้องท่านเสนาบดี แล้วเขียนยาแก้พิษที่ตัวเองรู้จักลงไป ให้ท่านเสนาบดีช่วยไปเอายา

เนื่องจากตอนนั้นเธอเคยช่วยชีวิตท่านเสนาบดีไว้ ท่านเสนาบดีก็ไม่สงสัยอะไร หลังจากหาหมอหลายคนมาทดสอบยาแล้วไม่มีปัญหา ก็ส่งไปให้หนานมู่เจ๋อ

คืนนั้น ทุกคนในจวนเสนาบดียุ่งมาก ได้ยินมาว่าฮ่องเต้ ส่งหมอหลวงหลายคนไปรักษาอ๋องชาง ได้ยินทุกคนบอกว่าท่านเสนาบดีไปช่วยอ๋องชางมาด้วยตัวเอง หลิ่วเซิงเซิงแค่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก มองฝูงชนที่วิ่งไปมา เปลือกตาค่อย ๆ หนัก...

ในที่สุดเธอก็อดไม่ได้ที่จะหลับไป

ด้วยความงุนงง เธอได้ยินเสียงคนพูดข้างหู

"ท่านพ่อ ผู้หญิงแบบนี้สกปรกจะตาย ทําไมท่านไม่ไล่เธอออกไปล่ะ? ยังจัดให้คนมาล้างตัวให้เธอและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเป็นพิเศษอีก เธอมีอะไรดี?"

เป็นเสียงของมู่หง

จากนั้นก็เป็นท่านเสนาบดี "ถึงอย่างไรเธอก็เป็นคนพาท่านอ๋องกลับมา ถึงต้องไล่เธอออกไป ก็ต้องรอให้ท่านอ๋องตื่นขึ้นมาก่อนค่อยว่ากัน อีกอย่างเจ้าไม่ได้ยินที่หมอพูดเหรอ ร่างกายของเธอมีบาดแผลอยู่ทุกหนทุกแห่ง หนักกว่าท่านอ๋องอีก ถ้าไม่จัดการสักหน่อย ตายอยู่ที่นี่เราจะทำยังไง?"

"นั่นก็เป็นเรื่องของเธอเอง..."

"ตอนนั้นเธอเป็นคนช่วยชีวิตพ่อไว้"

"แต่เธอก็เคยตบข้า ยังไงข้าก็ไม่สน ตอนนี้ไม่ไล่เธอออกไปก็ไม่เป็นไร พอเธอตื่นขึ้นมาก็ต้องไล่เธอออกไป!"

"..."

เมื่อหลิ่วเซิงเซิงลืมตาขึ้น มู่หงกับท่านเสนาบดียังคงคุยกันอยู่ที่ประตู สาวใช้ทั้งสองช่วยขัดร่างกายของเธออย่างระมัดระวัง แล้วเปลี่ยนชุดใหม่สีขาวน้ํานมให้เธอด้วยความเบามือ