บทที่ 0076

"ตอนนั้นเธอเป็นคนช่วยชีวิตพ่อไว้"

"แต่เธอก็เคยตบข้า ยังไงข้าก็ไม่สน ตอนนี้ไม่ไล่เธอออกไปก็ไม่เป็นไร พอเธอตื่นขึ้นมาก็ต้องไล่เธอออกไป!"

"..."

เมื่อหลิ่วเซิงเซิงลืมตาขึ้น มู่หงกับท่านเสนาบดียังคงคุยกันอยู่ที่ประตู สาวใช้ทั้งสองช่วยขัดร่างกายของเธออย่างระมัดระวัง แล้วเปลี่ยนชุดใหม่สีขาวน้ํานมให้เธอด้วยความเบามือ

"ผู้หญิงคนนี้ไม่มีผิวตรงไหนดีเลย ใครกันใจร้ายขนาดนี้? ลงมือหนักมากไปแล้ว..."

"เจ้าเบาเสียงหน่อย เธอตื่นแล้ว"

เมื่อเห็นหลิ่วเซิงเซิงตื่นขึ้นมา สาวใช้ทั้งสองก็ก้มศีรษะแล้วจากไป

เธอตื่นขึ้นมาเร็วมาก สองสาวใช้ยังไม่ทันได้ล้างหน้าให้เธอ และหน้ากากบนใบหน้าของเธอก็ไม่ได้ช่วยเธอเอาออก เธอเอื้อมมือไปสัมผัสหน้ากาก ดูเหมือนว่าหน้ากากนี้มีคุณภาพดี ครั้งต่อไปสามารถไปที่ร้านนั้นเพื่อซื้ออีกหลายชิ้น

ขณะคิด ในที่สุดเธอก็เปิดประตูและเดินออกไป

"ท่านเสนาบดี ข้าขอไปเยี่ยมท่านอ๋องได้ไหม?"

เมื่อได้ยินเสียงของเธอ ท่านเสนาบดีที่กำลังพูดอยู่ก็ตกใจ มู่หงไม่คิดว่าเธอจะตื่นขึ้นมาเร็ว ๆ นี้

ต้องรู้ว่า เมื่อคนใช้ไปพบว่าเธอหมดสติ เธอก็ล้มลงบนบันไดเหมือนคนตายแล้ว...

ท่านเสนาบดีถอนหายใจและกำลังจะตอบตกลง มู่หงกลับพูดว่า: "เองเป็นคนรับใช้ที่ต่ำต้อย เองมีคุณสมบัติอะไรที่จะไปเยี่ยมท่านอ๋อง? คราวนี้ท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก ไม่ได้ลงโทษเองก็ไม่เลวแล้ว เองควรอธิษฐานให้เขาฟื้นขึ้นมา ถ้าเขาไม่ฟื้น ระวังว่าจะเอาเจ้าไปฝังด้วย!"

ท่านเสนาบดีจ้องมองเธอ "เจ้าหุบปาก!"

ขณะพูด เขามองไปที่หลิ่วเซิงเซิงแล้วพูดว่า: "เรื่องแก๊งอู่ชิวไล่ล่าพวกเจ้าเรารู้แล้ว คนของจวนอ๋องชางก็กําลังมาที่นี่ ใบสั่งยาของเองมีประโยชน์จริง ๆ หลังจากป้อนท่านอ๋องดื่มแล้ว หมอหลวงก็บอกว่าท่านอ๋องไม่เป็นอะไรแล้ว ตอนนี้ก็แค่รอให้เขาฟื้นขึ้นมา"

หลังจากหยุดชั่วครู่ เขาเสริมว่า: "แต่เองก็เป็นเพียงคนรับใช้ หากเองต้องการพบเขาจริง ๆ เองยังต้องรอจนกว่าเขาจะฟื้นค่อยว่ากัน"

"ช่างมันเถอะ เขาไม่เป็นอะไรก็พอ"

หลิ่วเซิงเซิงเดินลงบันไดด้วยความยากลำบาก จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอกทีละก้าว

มู่หงพูดอย่างเย็นชา "ทําอะไร? เองอย่าเดินเตร่ในจวนเรา แม้ว่าเองจะเป็นคนที่พาท่านอ๋องกลับมาก็ไม่ได้แสดงถึงสถานะของเองว่ามีเกียรติ"

ท่านเสนาบดียังกล่าวอีกว่า: "สาวน้อย เจ้าจะไปไหน? อาการเจ้าในตอนนี้ควร..."