บทที่ 0079

"ต่อมาได้ยินชาวบ้านบอกว่ามีคนจํานวนมากต่อสู้กันที่แม่น้ําสายใหญ่ ข้าหาความเคลื่อนไหวและรีบไปที่แม่น้ํา แต่ก็ไปสายอีกก้าวหนึ่ง กลับถูกล้อมโดยแก๊งอู่ชิว แม้ว่าจะฆ่าพวกเขาไปหลายคน แต่ตัวเองกลับได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ ไม่รู้จริง ๆ ว่ามันคุ้มค่าหรือไม่"

หลิ่วเซิงเซิง: "..."

เขามีบาดแผลที่น่องนิดเดียว นี่ถือว่าเป็นบาดเจ็บสาหัส?

ถ้าไม่ใช่เพราะอาวุธพิษที่ทำให้บาดแผลของเขาเปื่อยเน่า ตอนนี้เขาคงจะสบายดีมาก!

เมื่อมองไปที่จิ่งฉุนที่กำลังเสแสร้ง หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างช่วยไม่ได้: "หยุดพูดได้แล้ว เจ้าแค่อยากจะบอกว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บเพราะท่านอ๋องไม่ใช่เหรอ? ข้าบอกแล้วว่าเจ้าตายไม่ได้"

"แต่ต้องรอถึงพรุ่งนี้ ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้ารอถึงพรุ่งนี้ ศพข้าก็คงเย็นไปหมดแล้ว…"

หลิ่วเซิงเซิงทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ "เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าจะจดใบสั่งยาให้ เจ้าไปเอายาเองก็ได้มั้ง? เจ้าเป็นเพื่อนของท่านอ๋อง ยังไงก็ต้องมีลูกน้องของตัวเอง ให้ลูกน้องของตัวเองไปเอายาเถอะ เจ้าก็ไม่ต้องรอแล้ว"

"ได้!"

จิ่งฉุนยิ้มทันทีและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณสาวปากร้ายด้วย"

ดูสีหน้าขี้เล่นและยิ้มแย้มนี้สิ เหมือนคนถูกยาพิษตรงไหน?

ถ้าไม่ได้วินิจฉัยเอง หลิ่วเซิงเซิงก็สงสัยว่าคนนี้แกล้งป่วยหรือเปล่า...

ขณะที่หลิ่วเซิงเซิงกลับห้องเพื่อเขียนใบสั่งยา รอยยิ้มบนใบหน้าจิ่งฉุนก็ค่อย ๆ จางหายไป

"สาวปากร้ายนะสาวปากร้าย ในตัวเจ้าซ่อนความลับไว้มากแค่ไหนกัน"

คืนนี้เขาเดินทางไปทั่วเมือง และหมอที่มีชื่อเสียงเกือบทุกคนก็ได้หาหมดแล้ว แต่ไม่มีใครสามารถล้างพิษให้เขาได้เลย

เขาคิดว่าเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

การมาครั้งนี้เป็นการเสี่ยงโชคทั้งหมด เพราะได้ยินว่าป้าหวังเสี่ยงโชคมาหาพระชายาจึงช่วยลูกชายกลับมาได้...

แต่ไม่เคยคิดว่า เธอแค่จับชีพจรก็รู้ว่าตัวเองถูกพิษอะไร

แถมยังดูสบาย ๆ...

พระชายาอ๋องชาง ซ่อนเร้นอย่างลึกซึ้งจริง ๆ

ขณะเดียวกัน จวนเสนาบดี