บทที่ 0081

"เธอเป็นวีรบุรุษที่ช่วยท่านอ๋องไว้ ทําไมต้องกลับไปโดยไม่ได้รับผลประโยชน์สักนิด? ดูสิ ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานทำความสะอาดให้เธอแล้ว แต่วันนี้เธอยังจงใจทําให้สกปรกอยู่ แค่รู้ว่าวันนี้ท่านอ๋องจะฟื้นขึ้นมาไม่ใช่เหรอ?"

"ไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นผู้ช่วยชีวิตของท่านอ๋อง ต่อให้เธออยู่ต่อเพื่อผลประโยชน์ก็เป็นเรื่องปกติ ต้องให้พวกเจ้าพูดมากด้วยเหรอ?"

"..."

พวกคนรับใช้มารวมตัวกันและพูดคุยกันทุกเรื่อง

ท่านเสนาบดีก้าวเข้ามาอย่างก้าวกระโดด

"ไม่ใช่บอกว่าวันนี้ฝ่าบาทจะฟื้นขึ้นมาเหรอ? นี่ก็เที่ยงแล้ว ทําไมเขายังไม่ฟื้น? ถ้ายังไม่ฟื้นอีก ฮ่องเต้ก็จะเสด็จมาด้วยตัวเองแล้ว!"

เมื่อเห็นท่านเสนาบดีมา คนรับใช้ทุกคนก็ก้มหน้าลง

ดูเหมือนว่าท่านเสนาบดีก็จะเห็นผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ตรงมุมด้วย เขาถอนหายใจ รู้สึกค่อนข้างดูถูกเล็กน้อย

เธอคงไม่คิดว่าตัวเองเอาอ๋องชางกลับมาแล้วจะได้ใจคนอื่นใช่ไหม?

เพียงแค่กลัวว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาและจะไม่มองเธอเลย

แค่อยากรอรางวัลไม่ใช่เหรอ?

มันตั้งใจเกินไปที่จะนั่งที่ตรงมุมโดยร่างกายที่บาดเจ็บ!

แต่ท่านเสนาบดีไม่มีอารมณ์จะสนใจเธอ จึงเดินตรงเข้าไปในห้องพัก

"ถามพวกเจ้าหน่อย ทําไมท่านอ๋องยังไม่ฟื้นจนถึงตอนนี้? คงไม่มีอะไรผิดพลาดตรงไหนใช่ไหม?"

หนานมู่เจ๋อยังไม่ฟื้น หมอหลวงทุกคนในห้องก็เหงื่อตก

หมอหลวงคนหนึ่งที่นั่งข้างเตียงกล่าวว่า: "ตอบท่านเสนาบดี อ๋องชางดูเหมือนจะกำลังฝัน..."

ท่านเสนาบดีเดินไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว เห็นหนานมู่เจ๋อขมวดคิ้วและเหงื่อออกมาก อดไม่ได้ที่จะรู้สึกวิตกกังวล

"แบบนี้ จะทำยังไงดี?"

ขณะพูด เขาก็มองไปที่หมอหลวงแล้วพูดว่า "หมอหลวง เว่ย ท่านอ๋องเป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?"

"ตลอดทั้งคืน"

หมอหลวงเว่ยปาดเหงื่อจากหน้าผากของเขาแล้วพูดว่า "ฝ่าบาททรงฝันมาตลอดทั้งคืน คิ้วนี้ก็ไม่คลายออกเลย และบางครั้งก็ตะโกนชื่อเหมือนว่า เซินเอ๋อ?"

"เซินเอ๋อ..."

ท่านเสนาบดีพึมพำกับตัวเอง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เป็นไปได้ไหมที่คนนั้นจะเป็นคนรักของท่านอ๋อง?

ไม่น่าเป็นไปได้ แค่คนรับใช้เท่านั้น...

"เซินเอ๋อ!"

หนานมู่เจ๋อบนเตียงก็ตะโกนขึ้นมา จากนั้นก็ลืมตาทันที!

หมอหลวงเว่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็สะดุ้งและรีบคุกเข่าลงข้างเตียง

"ฝ่าบาททรงฟื้นแล้ว!"

ท่านเสนาบดีดีใจมาก "ฟื้นแล้ว ฟื้นแล้ว ฝ่าบาท ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว!"

หมอหลวงคนอื่น ๆ ต่างก็ดีใจเช่นกัน ดีมาก!