บทที่ 0087

มู่ชิงชิงก้มหน้าลงด้วยความสิ้นหวัง "ใช่ เธอทำอย่างนั้น เธอเข้ามาแทนที่ข้า เมื่อพี่รองฟื้นตัวเต็มที่ เธอก็เอาผลประโยชน์ของข้าไปโดยสิ้นเชิง เช่นเดียวกับทุกสิ่งที่ข้าชอบเมื่อตอนเป็นเด็กเธอจะต้องแย่งไป..."

หลิ่วเซิงเซิงลูบขมับตัวเอง "ดังนั้นเธอจึงปลอมเป็นเจ้าและได้รับความจริงใจจากมู่เหยียนซี?"

"ข้าคิดว่าพี่รองเดิมทีหน้าจะชอบพี่สาวอยู่แล้ว เขาจึงหวังว่าเป็นพี่สาวที่เป็นคนดูแล..."

หลิ่วเซิงเซิงทำอะไรไม่ถูก "นี่เป็นแค่ความคิดของเจ้าเองเท่านั้น บางทีตอนนั้นมู่เหยียนซีแค่แยกเจ้าสองคนไม่ออก ดังนั้นจึงตะโกนเรียกพี่สาวหยั่งเชิงเท่านั้น เจ้าเป็นคนที่อ่อนไหวเกินไปและคิดมากเกินไป!"

มู่ชิงชิงก้มหน้าแล้วพูดว่า "ข้าก็คิดเรื่องนี้เหมือนกัน แต่นั่นเป็นเรื่องต่อมาแล้ว ต่อมาข้าโตขึ้น เรื่องนี้ผ่านไปนานมาก ข้าก็ยากที่จะรื้อฟื้นเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมาใหม่ อย่างไรก็ตามคนหนึ่งเป็นคนที่ข้าชอบและอีกคนเป็นพี่สาวของข้า ข้าไม่อยากทําให้พี่สาวของข้าอับอายและไม่ต้องการให้พี่รองผิดหวัง ยิ่งไปกว่านั้นข้าก็ไม่ได้สวยแบบพี่สาว ถ้าพี่รองรู้ความจริงแล้ว ไม่แน่..."

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ มู่ชิงชิงก็ถอนหายใจยาวและไม่ได้พูดต่อ

"นิสัยของเจ้าเสียเปรียบง่ายเกินไป พี่สาวเจ้าไม่เคยคิดว่าเธอจะทําให้เจ้าอับอายถ้าเธอทําแบบนั้น ทําไมเจ้าถึงยังคิดแทนคนอื่นอยู่ ในเมื่อคนอื่นแย่งของเจ้าตั้งแต่เด็กจนโต ก็แสดงว่าในใจคนอื่นไม่มีน้องสาวอย่างเจ้าเลย ทําไมเจ้าต้องไปเอาใจคนแบบนั้นด้วย?"

หลิ่วเซิงเซิงต้องการสอนมู่ชิงชิงจริง ๆจึงกล่าวเสริม: "ยิ่งกว่านั้นมู่เหยียนซีอาจไม่เป็นคนที่ใส่ใจเรื่องรูปร่างหน้าตาก็ได้ ถ้าเขารู้ตั้งแต่แรกว่าเจ้าเป็นคนดูแลเขา บางทีเขาอาจจะชอบเจ้าเช่นกัน?"

มู่ชิงชิงก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไร ดูอึดอัดอย่างยิ่ง

หลิ่วเซิงเซิงส่ายหัว "จริง ๆ ว่าคนอื่นมันง่ายจริง ๆ เมื่อกี้เจ้ายังบอกว่าข้าปล่อยให้อ๋องชางโดนหลอกไม่ได้ นี่มาตัวเจ้าเอง ข้ายังอยากจะบอกว่าเจ้าไม่สามารถปล่อยให้มู่เหยียนซีถูกหลอกได้"

"สถานการณ์ของเราไม่เหมือนกัน..."

ใบหน้ามู่ชิงชิงเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

หลิ่วเซิงเซิงกลอกตา "ไม่เหมือนกันแน่นอน เจ้าชอบมู่เหยียนซี ข้าไม่ได้ชอบอ๋องชาง ของที่เจ้าชอบถูกแย่งไป ของข้าคือไม่อยากแย่งเลย"

เมื่อเห็นมู่ชิงชิงเสียใจไม่พูด หลิ่วเซิงเซิงก็พูดว่า "หรือว่าผ่านมานานขนาดนี้ มู่เหยียนซีดูไม่ออกเลยเหรอ?"

"เสียงของข้ากับพี่สาวเหมือนกันเลย เขาแยกไม่ออกก็เป็นเรื่องปกติ"

"แต่นิสัยแตกต่างกันมากนะ! เจ้ากับมู่หงไม่ใช่คนประเภทเดียวกันเลย"

มู่ชิงชิงถอนหายใจ "ดังนั้นพี่รองก็เคยบอกว่าพี่สาวเปลี่ยนไป เขาก็แค่คิดว่าพี่สาวเปลี่ยนไป..."

หลิ่วเซิงเซิงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอีกต่อไป จากมุมของคนมอง มู่ชิงชิงเป็นเพียงคนโง่

แต่คิดอีกที ตัวเองไม่บอกความจริงกับหนานมู่เจ๋อ คนอื่นก็คงคิดว่าตัวเองเป็นคนโง่มั้ง...

แต่มู่ชิงชิงพูดความจริงกับมู่เหยียนซีก็ไม่มีผลกระทบอะไรกับเธอ แต่ถ้าตัวเองพูดความจริงกับหนานมู่เจ๋อ ไม่แน่ว่าหนานมู่เจ๋ออาจจะลงโทษตัวเอง

เนื่องจากเขาเกลียดตัวเองมาก ถึงตอนนั้นก็คงยืนกรานว่าตัวเองจงใจเข้าหาเขา หลอกลวงความรู้สึกของเขา ตัวเองก็พูดไม่ออก

"เซินเอ๋อ เจ้าคงคิดว่าข้าโง่มากใช่ไหม?"

"อืม"

หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้าและกล่าวว่า: "น้ำเน่ามาก ข้าไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเราสองคนจริง ๆ แต่ข้าคิดว่า เจ้าก็ควรบอกความจริงเขาอยู่ดี ยังไงคนที่มู่หงชอบคืออ๋องชาง เธอไม่ชอบมู่เหยียนซี ถ้าบอกว่าเธอชอบมู่เหยียนซี งั้นเจ้าถอยก็ยังไม่ว่าอะไร เธอไม่ชอบเจ้าจะถอยทำอะไรล่ะ?"

"ผ่านมาหลายปีแล้ว และตอนนี้ข้าไม่รู้จะพูดยังไงจริง ๆ"

มู่ชิงชิงพูดเศร้า: "ข้ารู้สึกว่าวันนี้ข้ามีความกล้าหาญมากแล้ว อย่างน้อยข้าก็มอบของขวัญแก่เขา และข้ายังทิ้งคําพูดไว้บนของขวัญ..."

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มอย่างอึดอัด "กระดาษ?"