บทที่ 0094

เสี่ยวถังขมวดคิ้ว "ผู้หญิงคนนั้นบาดเจ็บขนาดนั้นแล้ว ต่อให้เธออยากดิ้นรนก็ไม่มีแรง เรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่เราจะจัดการได้ ถ้าท่านอ๋องหาคนนั้นไม่เจอกลับเป็นเรื่องดี ไม่งั้นท่านอ๋องชอบเธอมาก ถ้าเจอแล้ว พระชายาของข้า..."

พูดถึงตรงนี้ เธอก็ปิดปากของเธออีกครั้ง

ป้าหวังมองหลิ่วเซิงเซิงด้วยความกังวลเล็กน้อย "พระชายา ท่านอย่าคิดมาก หาผู้หญิงคนนั้นไม่เจอก็เป็นเรื่องดีจริง ๆ การเปลี่ยนแปลงของท่านตอนนี้ทุกคนก็เห็นอยู่ในสายตา คิดว่าไม่ช้าก็เร็วท่านอ๋องคงประทับใจท่าน..."

"เอาน่า เขาไม่เคยมองข้าโดยตรงด้วยซ้ำ"

หลิ่วเซิงเซิงแค่ยิ้มแล้วกลับห้องเพื่อพักผ่อน

รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย แต่ป้าหวัง และเสี่ยวถังรู้สึกเป็นทุกข์อย่างยิ่งเมื่อเห็นเธอ

มักจะรู้สึกเหมือนพระชายากำลังฝืนยิ้ม...

อีกด้าน

จวนเสนาบดี

การมาเยือนอย่างกะทันหันของหนานมู่เจ๋อ ทำให้ท่านเสนาบดีและคนอื่น ๆ ตกตะลึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาพาคนจำนวนมากมาด้วยและรีบตรงไปที่ห้องโถงด้วยท่าทีคุกคาม...

หน้าผากของท่านเสนาบดีเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น "ฝ่าบาท นี่ท่าน?"

"เซินเอ๋อล่ะ?"

หนานมู่เจ๋อจ้องท่านเสนาบดีอย่างมืดมน

ท่านเสนาบดีตกตะลึง "เซินเอ๋อท่านพากลับไปด้วยแล้วไม่ใช่เหรอ?"

เสียง "ปัง" หนานมู่เจ๋อกระแทกโต๊ะแล้วพูดด้วยความโกรธ: "อย่าบอกข้านะว่าเจ้าไม่รู้ว่าเธอเป็นของปลอม!"

ความโกรธนี้ทำให้ท่านเสนาบดีและคนอื่น ๆ กลัวจนคุกเข่าลงกับพื้น

หนานมู่เจ๋อคว้ากาน้ำชาข้าง ๆ แล้วโยนไปที่เท้าของท่านเสนาบดี

"พวกเจ้าบอกว่าเซินเอ๋อส่งข้ากลับมา เธอต้องเคยมาที่จวนเสนาบดีแน่ ๆ ถึงกระนั้น แต่พวกเจ้ากล้าทําอะไรกับเธอ ทําไมเสื้อผ้าและหน้ากากของเธอถึงอยู่บนผู้หญิงคนอื่น? หาคนปลอมแปลงเธอเพื่อเข้าใกล้ข้า ทำไมพวกเจ้ากล้าดี!"

หนานมู่เจ๋อตูพูดแบบนี้แล้ว ไม่ว่าท่านเสนาบดีจะโง่แค่ไหนก็เข้าใจเหตุผลแล้ว ตอนนี้ก็พูดอย่างระมัดระวังว่า:

"ฝ่าบาท เซินเอ๋อเป็นคนพาท่านกลับมาจริง ๆ แต่ตอนนั้นข้าได้พาเธอกลับมาพร้อมด้วย ไม่เพียงเท่านั้น ยังจัดให้คนมาทำความสะอาดและแต่งตัวให้เธอโดยเฉพาะ รู้ว่าเธอได้รับบาดเจ็บ ก็ตั้งใจหาหมอมาดูเธอ ตอนนั้นเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วและเป็นคนบอกเองว่าจะจากไป หัวใจของทุกคนอยู่ที่ท่าน เธอจะไปก็ไม่ได้ห้ามเธอ ใครจะไปคิดว่าตอนหลังเธอกลับมาแล้ว และยังจงใจเปลี่ยนเสื้อผ้าเก่าก่อนหน้านี้..."

"ตอนนั้นทุกคนคิดว่าเธอตั้งใจ เพื่อทําให้ท่านเห็นใจ พวกเราก็เพิ่งรู้ตอนนี้ ที่แท้เซินเอ๋อที่มาตอนหลังนั้นเป็นของปลอม..."

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว "ดวงตาหลายคู่มองอยู่ เจ้าคิดว่าข้าโง่เหรอ? ถ้าไม่มีใครช่วยเธอในจวนเสนาบดีนี้ เธอจะได้เสื้อผ้าและหน้ากากของเซินเอ๋อได้อย่างไร?"

ท่านเสนาบดีเหงื่อตก "ฝ่าบาทพูดมีเหตุผล พวกเราจะตรวจสอบให้ดีแน่นอน..."

"บางทีอาจจะเป็นคนที่ผู้หญิงคนนั้นหามาเอง?"

มู่หงที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องจู่ ๆ ก็ขัดจังหวะอย่างฉุนเฉียว

ท่านเสนาบดีจ้องมองเธอ แต่เธอพูดว่า: "ข้าพูดเรื่องจริง ใครสามารถแย่งเสื้อผ้าและหน้ากากของเธอไปได้ล่ะ? ต้องเป็นเธอให้เองแน่น่อน"

"ตบปาก"

พอเสียงเย็นชาพูดขึ้น เสี่ยวเจียงก็เดินขึ้นมาตบหน้าเธอ

มู่หงเบิกตากว้างหลังจากถูกตบ "เจ้า เจ้า..."

"ท่านอ๋องกับท่านเสนาบดีกำลังคุยกันอยู่ เจ้าไม่มีสิทธิ์แทรก"

มู่หงกัดฟันแล้วพูดว่า "ท่านพี่เจ๋อ ข้าแค่พูดถึงการคาดเดาในใจของข้าเท่านั้น ท่านทำไมถึง..."

"คนของข้าไม่ต้องให้เจ้าบอก ความคิดในใจของเจ้าข้าดูออก เจ้าควรภาวนาว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า!"

ขณะพูด หนานมู่เจ๋อก็ลุกขึ้นและเดินออกไป โดยทิ้งประโยคไว้ว่า "พวกเจ้าควรภาวนาให้เธอปลอดภัย หากเธอเป็นอะไร ข้าจะเอาเรื่องพวกเจ้า!"