บทที่ 0100

หนานมู่เจ๋อเหลือบมองฝักในมือของมู่ชิงชิงอย่างมีความหมาย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

จิ่งฉุนกล่าวว่า: "จุ๊ ๆ เมื่อกี้คนนั้นเป็นหัวหน้าแก๊งอู่ชิว สาวปากร้าย คําพูดนี้พูดพล่ามไม่ได้"

"หัวหน้าแก๊ง?"

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว "งั้นทำไมไม่รีบตามไปอีก?"

จิ่งฉุนตบหัวตัวเองแล้วพูดว่า "เอ๊ะ ลืมไปเลย จะตามไปเดี๋ยวนี้ พวกท่านคุยกันไปเถอะ"

หลังจากพูดอย่างนั้น จิ่งฉุนก็หายตัวไปในพริบตา

หลิ่วเซิงเซิงมองไปที่หนานมู่เจ๋ออย่างแน่วแน่ "ท่านอ๋อง ข้าเห็นหน้าชายคนนั้นจริง ๆ มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าของเขา ถ้าเขาเป็นผู้นำแก๊งก็ระบุได้ว่าหัวหน้าแก๊งอู่ชิว คือคุณชายรองจวนเสนาบดี!"

มู่ชิงชิงจับมือของเธออย่างประหม่า "พระชายา คงจะมีความเข้าใจผิด ไม่ใช่แบบนี้..."

"เจ้ามีสติหน่อยได้ไหม? เขาก็คือมู่เหยียนซี ดาบของเขา เจ้าจําไม่ได้เหรอ? เขาจะฆ่าเจ้าอยู่แล้ว เจ้ายังจะปกป้องเขาทําไม?"

แม้ว่าหลิ่วเซิงเซิงจะไม่เห็นใบหน้าของมู่เหยียนซี แต่เธอก็มั่นใจมากว่าเป็นมู่เหยียนซี

เพื่อทำให้พวกเขาเชื่อในตัวเองมากขึ้น เธอพูดได้เพียงว่าตัวเองเห็น!

หนานมู่เจ๋อเพิกเฉยต่อการทะเลาะกันระหว่างทั้งสองและรีบจากไปพร้อมกับคนของเขา ดูเหมือนจะไปตามล่ามู่เหยียนซี

มู่ชิงชิงพยายามไล่ตามไปด้วยความตื่นเต้น แต่หลิ่วเซิงเซิงกลับเอื้อมมือไปจับเธอไว้

"ชิงชิง ข้ารู้ว่าเจ้าจะเกลียดข้า แต่ข้าต้องบอกความจริงกับเจ้า มู่เหยียนซีเป็นคนของแก๊งอู่ชิว ก่อนหน้านี้เขาตามล่าข้า ไม่เพียงแค่นั้น ตอนนี้เขายังอยากฆ่าเจ้าด้วย!"

มู่ชิงชิงกลับสะบัดมือเธอออกไป "เป็นไปไม่ได้!"

"ความจริงอยู่ตรงหน้าเจ้า มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีก? มู่หง ขอให้เขามา เขาถูกมู่หงสั่ง และเจ้าคือคนที่ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี้!"

หลิ่วเซิงเซิงพูดคำต่อคำ: "เป็นเพราะเจ้าไม่ได้บอกความจริงเขาจึงถูกมู่หงสั่ง! เป็นมู่หงที่กลัวว่าเจ้าจะบอกข้าว่าพวกเขาจะลอบสังหารข้า เลยเรียกเขามาฆ่าเรา เมื่อกี้ลูกธนูสองดอกนั้นพุ่งมาที่หัวเจ้า เจ้ารู้ไหม? พวกเขาสองคนต้องการชีวิตของเจ้า แต่จนถึงตอนนี้เจ้าก็ยังช่วยพวกเขาสองคนพูดอยู่ เจ้าโง่เหรอ?"

มู่ชิงชิงไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป และเธอก็ร้องออกมาว่า "ไม่ใช่แบบนี้..."

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจและเอื้อมมือไปกอดเธอ

"พวกเขาไม่คู่ควรให้เจ้าเสียใจ"

"เป็นไปไม่ได้ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน!"

มู่ชิงชิงหลั่งน้ำตาทีละหยด "ข้าคิดมาตลอดว่าครอบครัวจะไม่ทีทางทำร้ายข้า"

"นี่เป็นเพียงสิ่งที่เจ้าคิด"

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวอย่างหนักแน่นว่า "ใครก็ตามในโลกนี้สามารถทําร้ายเจ้าได้หมด โดยเฉพาะสิ่งที่เจ้าเชื่อถือ"

"ยิ่งเจ้าเชื่อใจใครมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งทําร้ายเจ้ามากขึ้นเท่านั้น เพราะเจ้าเชื่อใจเขา เจ้าจะบอกความในใจทั้งหมดของเจ้ากับเขา เจ้าไม่มีการป้องกันใด ๆ ดังนั้นมีดจึงแทงเข้าไปในเนื้อของเจ้า"

มู่ชิงชิงส่ายหัวด้วยความเจ็บปวด "ไม่ใช่ ครอบครัวจะคอยช่วยเหลือกันในบ้าน ไม่ว่าจะตีกันแค่ไหน พอออกไปข้างก็ต้องนึกถึงหน้าตาของครอบครัว..."

"นี่คือคนที่เจ้าคิดว่าเป็นครอบครัว แต่โลกนี้มีคนไม่มีหัวใจมากมาย พวกเขาใจร้าย พวกเขาอ่อนไหว พวกเขาไร้จิตรใจ พวกเขาจะไม่คิดถึงครอบครัวเลย จริง ๆ แล้วตั้งแต่เด็กเจ้าก็รู้ว่าพี่สาวของเจ้าไม่ใช่คนดี ยังสามารถคิดว่าเป็นครอบครัวได้อยู่ เธอจะไม่ทําร้ายเจ้า แล้วยังไงล่ะ?"

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างจริงใจ: "เป็นเพราะเขารู้จักนิสัยของเจ้า รู้ว่าเจ้าใจดี รู้ว่าเจ้าจะไม่บอกเรื่องเลวร้ายทั้งหมดเกี่ยวกับเธอภายนอก และรู้ว่าไม่ว่าเธอจะทำร้ายเจ้าอย่างไร เจ้าก็จะไม่เก็บไว้ในใจ ดังนั้นเธอจึงกําเริบเสิบสาน เธอจึงกล้าหาญ เธอถึงกับใช้ความอ่อนแอของเจ้าเป็นทุนในการรังแกเจ้า!"

"เธอทําสิ่งที่ทําร้ายเจ้ามากมาย เจ้าก็ยังไม่วางใจ ตอนนี้เธอกําลังจะฆ่าเจ้าแล้ว เธอใช้คนที่เจ้าชอบมาฆ่าเจ้า เจ้ายังจะช่วยเขาพูดอีกเหรอ?"

"ข้า…" มู่ชิงชิงลังเลที่จะพูด