บทที่ 101 ติดตามเซินเอ๋อดีกว่า

มู่ชิงชิงสะดุ้ง "เซินเอ๋อ เธอเข้าใจผิดหรือเปล่า? จะมีคนอยู่บนหลังคาได้ยังไง?"

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูดอะไร แต่ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นยืนและปกป้องมู่ชิงชิงไว้ข้างหลัง

หลังจากนั้นทันที ชายชุดดำสองคนก็กระโดดเข้ามาจากหน้าต่าง

มู่ชิงชิงตกใจมากจนเธอต้องการเรียกใครสักคนทันที หลิ่วเซิงเซิงก็หยิบเข็มเงินออกมาและกำลังจะลงมือ แต่ทันใดนั้นชายสองคนในชุดดำก็คุกเข่าลงบนพื้น

มู่ชิงชิงตกตะลึง เธอมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงอย่างว่างเปล่าและหลิ่วเซิงเซิงก็สับสนเช่นกัน

"พวกเจ้าเป็นใคร?"

ชายชุดดำสองคนดึงผ้าคลุมหน้าออกอย่างสุภาพ แต่พวกเขาก็เผยให้เห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยสองใบหน้า

ชายชุดดำคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "คุณหนูชิงชิง ข้าน้อยชื่ออี้โจว นี่คือน้องชายของข้าน้อย อี้เฉิน เราควรจะติดตามหัวหน้าแก๊งไปตลอดชีวิต แต่เจ้านายได้ออกคำสั่งไว้ก่อนแล้วว่า ถ้าเขาจากไป ข้าน้อยต้องตามหาเจ้านายของหยกอีกครึ่งหนึ่งเพื่อติดตามไปตลอดชีวิต"

"หัวหน้าแก๊งอะไร? เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร..."

มู่ชิงชิงดูสับสน แต่หลิ่วเซิงเซิงที่อยู่ข้าง ๆ กลับพูดว่า "หัวหน้าแก๊งที่พวกเขาเรียกคือพี่รองของเจ้า ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้ว่าอีกครึ่งหนึ่งของจี้หยกนั้นอยู่กับเจ้าและจะมาติดตามเจ้า"

มู่ชิงชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง "อะไรนะ? คนจากแก๊งอู่ชิว? อ๋องชางไม่ได้กำลังล้อมและปราบปรามส่วนที่เหลือทั้งหมดของแก๊งอู่ชิวเหรอ? พวกเขายังมาที่นี่ได้อย่างไร... "

อี้โจวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง " คุณหนูชิงชิง ท่านพูดถูก ตอนนี้แก๊งของเราได้รับบาดเจ็บสาหัสและมีผู้คนจากทั่วประเทศไม่ถึงร้อยคนที่สามารถเข้ามาได้ เดิมทีเราต้องสู้ตายกับหนานมู่เจ๋อ แต่ตอนนี้เราไม่มีความสามารถทำได้อีกต่อไปแล้ว"

"แต่ถูกยุบไปแบบนี้ ข้าน้อยไม่พอใจจริง ๆ ในเมื่อหัวหน้าแก๊งออกคำสั่ง พี่น้องเราหวังว่าจะได้เข้าร่วมกับคุณหนูชิงชิงและปกป้องท่านให้ปลอดภัย ในขณะเดียวกันก็หวังว่าจะได้ตั้งรกรากอยู่ข้าง ๆ ท่าน บางทีด้วยวิธีนี้ จะได้ไม่ถูกจับหมด..."

มู่ชิงชิงมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงอย่างทำอะไรไม่ถูก "เซินเอ๋อ คนเหล่านี้โกหกหรือเปล่า?"

หลิ่วเซิงเซิงมองทั้งสองคนอย่างจริงจังเป็นเวลานาน "พวกเจ้าจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าพวกเจ้าไม่มีเจตนาร้าย"

อี้โจวเงียบและพูดว่า "ถ้าข้าน้อยสองคนพี่น้องมีเจตนาร้าย คงไม่คุกเข่าอยู่ที่นี่ตอนนี้"

"แม้ว่าเจ้าจะไม่มีเจตนา แต่พวกเจ้ามาจากแก๊งอู่ชิว ตอนนี้เมืองหลวงทั้งหมดกำลังไล่ล่าพวกเจ้า พวกเจ้ามาที่นี่จะเรียกว่าปกป้องข้าได้ยังไง? ข้าคิดว่าอยากจะลากข้าไม่เกี่ยว..."

มู่ชิงชิงพูดอย่างช่วยไม่ได้แล้วกล่าวเสริม "ถ้าเป็นคำสั่งของพี่รองของข้าจริง ๆ ทำไมพวกเจ้าถึงมาหาข้าตอนนี้? ข้าคิดว่าพวกเจ้ากำลังถูกตามล่าและไม่มีทางเลือกอื่นใช่ไหม?"

อี้โจวพูดอย่างใจเย็น: "ใช่ มีเหตุผลเช่นนั้นจริง ๆ ตอนนี้พี่น้องของเราได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่คุณหนูชิงชิง..."

"พวกเจ้าทำเรื่องเลวร้ายมามากมาย และตอนนี้ยังอยากให้พวกเราช่วย คิดว่าพวกเราโง่จริง ๆ เหรอ?"

ก่อนที่อี้โจวจะพูดจบ หลิ่วเซิงเซิงก็ขัดจังหวะเขาอย่างเย็นชา

อี้โจวกล่าวว่า: "ตอนแรกที่พวกเราเข้าแก๊งอู่ชิวก้เพื่อแลกข้าวกิน หัวหน้าแก๊งเคยช่วยชีวิตเราและปลูกฝังเราอย่างพิถีพิถัน ดังนั้นข้าน้อยจึงยอมเกิดและตายเพื่อเขา แต่ตอนนี้หัวหน้าแก๊ง..."

"พอแล้ว หยุดพูดได้แล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงขัดจังหวะเขาอีกครั้ง "พวกเจ้าแก๊งอู่ชิว ตอนนี้ก็เหมือนกับหนูข้างถนน ทุกคนต้องการจะทำลาย ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถรับเผือกร้อนนี้ได้ พวกเจ้าไปเถอะ"

อี้เฉินที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ท่านพี่ เราไปกันเถอะ"

แต่อี้โจวรั้งเขาไว้แล้วพูดอย่างจริงจัง "พี่น้องของเราได้รับบาดเจ็บสาหัส เราทุกคนรวมตัวกันในขณะนี้ หากเราถูกค้นพบเราจะถูกกำจัด คุณหนูชิงชิงเป็นเพียงคนเดียวที่ปฏิบัติต่อหัวหน้าแก๊งของเราอย่างจริงใจ เพราะเหตุนี้ เราจึงมาที่นี่…"

"ในเมื่อฃมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือ ก็อย่าพูดไพเราะขนาดนั้น อะไรทำให้พวกเจ้ามาติดตามเธอ? เห็นได้ชัดว่าพวกเจ้ามาสร้างปัญหาให้เธอใช่ไหมเหรอ?"

เสียงของหลิ่วเซิงเซิงเย็นชา และเธอก็ชี้ออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดว่า "เพื่อเห็นแก่อาชิง ข้าจะไม่ทำอะไรพวกจ้า พวกเจ้าไปซะ"

อี้โจวก็เป็นคนที่แข็งข้อเช่นกัน เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าปฏิเสธที่จะช่วยเหลือ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกต่อไป จึงลุกขึ้นยืนและวางแผนที่จะออกไป

แต่มู่ชิงชิงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "เดี๋ยวก่อน"