บทที่ 0104

เมื่อเห็นรอยยิ้มอันบิดเบี้ยวของมู่เหยียนซี ใบหน้าของมู่หาวเทียนก็ดูน่าเกลียด

"พวกเธอยังเด็กอยู่ ถ้าเจ้ามีความแค้นก็ระบายกับข้าเถอะ…"

"ฮ่าฮ่า ที่แท้เจ้าก็ใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเอง? หรือกลัวลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของตัวเองจะเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้า? ฮ่าฮ่าฮ่า น่าหัวเราะ เจ้าจะสนใจจริง ๆ ได้อย่างไร? ถ้าเจ้าสนใจ เจ้าจะทําเรื่องบ้าคลั่งแบบนั้นได้ยังไง?"

มู่เหยียนซีหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง และในขณะที่หัวเราะ ก็ชักดาบออกมา

"ตอนนั้นที่เจ้าปราบโจรและได้รับบาดเจ็บ แม่ของข้าช่วยเจ้าไว้ แต่เดิมนี่เป็นเรื่องที่สวยงามมาก แม้ว่าเจ้าจะชอบแม่ของข้าในภายหลัง ข้าก็เข้าใจ อย่างไรก็ตามแม่ของข้าก็สวยมาก แต่ตอนนั้นข้าอายุสามขวบแล้ว แม่ของข้ามีคู่แต่งงานอยู่แล้ว เจ้าก็มีฮูหยินของเจ้าอยู่แล้วแล้วไม่ใช่เหรอ? เจ้าเป็นถึงท่านเสนาบดี ทําอะไรน่าขยะแขยงที่ปล้นลูกสาวประชาชน?"

เมื่อฟังเสียงคำรามของมู่เหยียนซี มู่ชิงชิงก็ตกตะลึง

หลิ่วเซิงเซิงสองคนบนหลังคาก็ตกตะลึงเช่นกัน

จิ่งฉุนทำท่าทาง "ชู่" ทั้งสองไม่ได้ส่งเสียง

มู่หาวเทียนดูละอายใจเล็กน้อย "ยังเด็กบ้าระห่ำ ข้ายอมรับว่าข้าทําสิ่งที่ไม่ดีในตอนนั้น แต่..."

"สิ่งไม่ดีคืออะไร? เจ้าขู่ชีวิตครอบครัวเราเพื่อบังคับให้แม่ข้าไปกับเจ้า สำหรับเจ้าก็เป็นแค่สิ่งไม่ดีเท่านั้น? เพราะแม่ของข้ารักพ่อข้าสุดใจ เจ้าไม่พอใจจึงฆ่าพ่อของข้า นี่ก็เรียกว่าเป็นสิ่งไม่ดีเหมือนกัน?"

มู่เหยียนซีกัดฟันและจ้องมองเขาโดยพูดทีละคำ:

"แต่แม่ของข้าพลีชีพเพื่อความรัก เธอยอมตายดีกว่าเป็นสนมของเจ้า เจ้าไม่ยอมอ่อนข้อให้ใช่ไหม? เจ้าหลอกลวงข้าที่อายุน้อยและบอกกับข้าว่าโจรฆ่าพวกเขา เจ้าคิดว่าข้ามองไม่เห็นเหรอ? ข้าเห็นทั้งหมด! ข้าดูเจ้าบังคับแม่ของข้าจนตาย หันกลับมาปลอบใจข้าอย่างเสแสร้ง เจ้าน่าขยะแขยงไหม?"

"เจ้าตามตื๊อแม่ข้ามาสองปีเต็ม เจ้าคุณคิดว่าข้าดูไม่ออกจริง ๆ เหรอ? ทําไมเจ้าไม่ฆ่าข้าล่ะ? เพียงเพราะข้าดูเหมือนแม่ของข้า หรือเพราะมโนธรรมของเจ้าผ่านไปไม่ได้เล็กน้อย? เจ้าทิ้งข้าคนเดียวในชนบท แต่มาเยี่ยมข้าทุก ๆ สามวันห้าวัน แสร้งทําเป็นคนดี ในเมื่อรู้สึกผิด ทําไมตอนแรกถึงบังคับให้พ่อแม่ข้าตาย?"

"เฮ้อ อะไรที่เห็นว่าข้าน่าสงสารแล้วรับเลี้ยงข้า? ชื่อเสียงที่ดีให้เจ้าได้รับไป เห็นได้ชัดว่าเจ้าทําให้บ้านของข้าแตกสลาย แต่สุดท้ายเจ้ากลับแกล้งทําเป็นคนดีและหวังว่าข้าจะขอบคุณเจ้ามาก เจ้าคิดว่าข้าโง่จริง ๆ เหรอ?"

มู่หาวเทียนถูกกล่าวด้วยความละอายใจ "ทุกอย่างในตอนนั้นเป็นอดีตไปแล้ว แม้จะรู้สึกผิด เจ้าก็เติบโตขึ้นมาท่ามกลางความร่ำรวยไม่ใช่เหรอ?"

"ตลกจริง ๆ ข้าต้องการความร่ำรวยจอมปลอมของเจ้าไหม?"

มู่เหยียนซียิ้มเย็นชา "เจ้าพูดง่าย ๆ ว่าผ่านไปแล้ว ชีวิตของพ่อข้าคืออะไร? การตายของแม่ข้าถือว่าคืออะไร? เจ้ารู้ไหมว่าหลายปีที่ผ่านมาข้ามีเท่าไหร่? เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าอัดอั้นตันใจแค่ไหนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา? ความแค้นในการฆ่าครอบครัวอยู่ตรงหน้า แต่ข้ายังต้องตะโกนเรียกเจ้าว่าพ่อ เจ้ารู้หรือไม่ว่าทุกคําที่เรียกเจ้าหัวใจของข้ากําลังหยดเป็นเลือดอยู่?"

"มีหลายครั้งที่ข้าต้องการฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเอง ข้าจะหั่นเจ้าเป็นชิ้น ๆ ด้วยมีดทีละครั้ง!"

"ข้ารวมกองกำลัง หลายปีมานี้พยายามแค่ไหน เพื่อฆ่าเจ้าเป็นการแก้แค้น! แต่ครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้ามักจะได้รับการช่วยเหลือจากหนานมู่เจ๋อที่สมควรตาย เจ้าเคยสอนศิลปะการต่อสู้ให้เขาตอนเด็ก ๆ ไม่ใช่เหรอ? เขาเป็นคนที่รู้จักพระคุณจริง ๆ เลย! เกือบจะคิดว่าเจ้าเป็นพ่อของเขาแล้ว ถ้าไม่ใช่เขา เจ้าคงตายไปเป็นพันครั้งแล้ว!"

มู่เหยียนซีหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาและเช็ดดาบในมือของเขา จากนั้นพูดด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว:

"มีหลายครั้งที่ข้าคิดว่า ต้องฆ่าหนานมู่เจ๋อก่อนหรือเปล่า ข้าถึงจะสามารถทรมานเจ้าได้อย่างไร้ความปราณี แต่ข้าประเมินนัมหนานมู่เจ๋อต่ำไปและประเมินตัวเองสูงไป การลอบสังหารหลายครั้งข้าล้มเหลวจริง ๆ แม้กระทั่งทิ้งรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดไว้บนใบหน้าของข้า..."

"ในที่สุดข้าก็รู้ว่าข้าต้องแข็งแกร่งขึ้น แต่ตอนนี้ในฐานะหัวหน้าแก๊งอู่ชิว ข้ามีลูกน้องมากมาย แต่ทําไมข้ายังไม่สามารถฆ่าเจ้าโดยเงียบ ๆ ได้? ฮ่าฮ่า แม่ของข้าอยู่บนสวรรค์ใช่ไหม เธออยากเห็นข้าฆ่าเจ้าอย่างเปิดเผยด้วยตาของเธอเอง"

มู่ชิงชิงตกใจมากจนพูดไม่ออก ครู่หนึ่งเธอรู้สึกว่าท้องฟ้ากำลังถล่มลงมา

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านพ่อที่ภาคภูมิใจของเธอจะทำสิ่งนี้ แต่เมื่อมองดูใบหน้าที่ไร้ชีวิตของมู่หาวเทียน เธอก็รู้ว่าสิ่งที่มู่เหยียนซีพูดนั้นเป็นความจริง...

มู่เหยียนซีเยาะเย้ยและโยนดาบไปที่หน้ามู่หาวเทียน

"บอกตามตรง ข้าอยากจะทำลายครอบครัวของเจ้าทั้งหมดจริง ๆ แต่เพราะลูกสาวของเจ้าดูแลข้า ข้าจึงยอมไว้ชีวิตพวกเธอ แต่เงื่อนไขคือเจ้าต้องตายเพื่อขอโทษ ตราบใดที่เจ้าฆ่าตัวตายที่นี่ ข้าจะปล่อยทุกอย่างไป"