บทที่ 0103

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกรำคาญ "ถ้าเจ้าสะกดรอยตามข้าเพียงเพื่อพูดเรื่องไร้สาระ... "

ก่อนที่เธอจะพูดจบ จิ่งฉุนก็ขัดจังหวะเธอ

"อย่ารำคาญข้าสิ ข้าแค่สงสัยเท่านั้น เจ้าก็รู้ว่าข้าได้ตามคนของแก๊งอู่ชิวไป แต่คนเหล่านั้นมีไหวพริบอย่างมากและหนีข้าไปอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่ว่าไม่มีทาง ดังนั้นข้าเลยกลับมาหาเจ้าไง?"

จิ่งฉุน มองเธอด้วยรอยยิ้ม "เจ้ากังวลมากขนาดนี้ เป็นเพราะกำลังเป็นห่วงคุณหนูสามนั่นใช่ไหม?"

"เจ้ารู้ว่าเธออยู่ไหน?"

ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็มองเขาอย่างจริงจัง

ต้องบอกว่าหน้าตาเขาค่อนข้างหล่อ แต่พอเจอหน้าหนานมู่เจ๋อทุกวัน เธอกลับเลิกสนใจผู้ชายหล่อไปนานแล้ว

จิ่งฉุนยิ้มและพูดว่า: "เจ้าทราบมานานแล้วว่าหัวหน้าแก๊งอู่ชิวคือมู่เหยียนซี และเจ้าจงใจนัดคุณหนูสามออกไปเพื่อล่อเขาออกไปใช่ไหม? แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าทำได้อย่างไร แต่ข้าชื่นชมเจ้าจริง ๆ คุณหนูสามนั่นน่าสงสารมาก คาดว่าน่าจะถูกแก้แค้นแล้ว"

"เจ้าเข้าประเด็นได้ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงทนไม่ไหวจริง ๆ ทำไมคนนี้ถึงพูดมากขนาดนี้?

จิ่งฉุนยิ้ม "เอาล่ะ ไม่ล้อเจ้าเล่นแล้ว มู่ชิงชิงถูกจับตัวไปจริง ๆ และข้าก็รู้ว่าเธอถูกจับตัวไปที่ไหน แต่มู่เหยียนซีพูดแล้ว ให้ท่านเสนาบดีไปคนเดียวเท่านั้น ถ้ามีคนอื่นไปด้วย เขาจะฆ่ามู่ชิงชิง แม้แต่มู่หงก็ไม่มีข้อยกเว้น"

ขณะพูด เขาก็ส่ายหัว "ดังนั้นไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ แต่ว่าข้าพูดถึงแล้ว ข้าก็พาเจ้าไปไม่ได้"

"แล้วท่านอ๋องล่ะ? เขาจะทำอย่างไร?"

จิ่งฉุนคิดอยู่ครู่หนึ่ง "รายละเอียดข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่จากความเข้าใจของข้าที่มีต่อพี่เจ๋อ เขาน่าจะแอบซุ่มโจมตีมั้ง? เพราะว่าชีวิตของมู่ชิงชิงก็ไม่สามารถข่มขู่เขาได้ เหตุผลที่เขาไม่ได้บังคับจับ เพราะไว้หน้าท่านเสนาบดี ถ้าท่านเสนาบดีไม่สามารถจับมู่เหยียนซีได้ เขาน่าจะลงมือด้วยตัวเอง"

"ถ้าเขาลงมือเอง มู่ชิงชิงจะต้องตายแน่!"

หลิ่วเซิงเซิงถูขมับของตัวเองด้วยอาการปวดหัว ไม่ได้ เธอต้องคิดหาทาง

แต่เรื่องเกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป เธอคิดวิธีอะไรไม่ออกเลยในทันที "เจ้าพาข้าไปได้ไหม?"

จิ่งฉุนสะดุ้ง "เจ้าได้ทำประโยชน์มากพอแล้ว ขอแค่เจ้าบอกแผนของเจ้าในภายหลัง เชื่อว่าพี่เจ๋อก็จะชื่นชมเจ้าเช่นกัน ในเวลาแบบนี้ทําไมเจ้าถึงต้องเสี่ยงอีกล่ะ?"

"ผลประโยชน์อะไรข้าไม่สนใจ สิ่งที่ข้าต้องการก็คือมู่ชิงชิงกลับมาอย่างปลอดภัย!"

หลิ่วเซิงเซิงมองเขาอย่างแน่วแน่ "เจ้าบอกเรื่องนี้กับข้า ก็อยากให้ข้าไปไม่ใช่เหรอ?"

จิ่งฉุน ยิ้ม “ฉันไม่ได้ตัดสินคนๆ นี้ผิดจริงๆ”

ขณะพูด เขาก็มองหลิ่วเซิงเซิงขึ้น ๆ ลง ๆ อีกครั้ง "แต่สาวปากร้ายดูเหมือนเจ้าจะไม่เป็นวิชาตัวเบาใช่ไหม?"

จิ่งฉุนยื่นมือออกอย่างสุภาพ "ถ้าไม่รังเกียจ ข้าสามารถอุ้มเจ้าไปได้"

ถ้าเป็นปกติ หลิ่วเซิงเซิงยอมนั่งรถหรือเดินมากกว่า แต่ตอนนี้มู่ชิงชิงกําลังตกอยู่ในอันตราย เธอไม่มีเวลาที่จะเรื่องมาก วิชาตัวเบาจะเร็วและปลอดภัยที่สุด ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่สามารถไปช่วยมู่ชิงชิงอย่างเงียบ ๆ ได้

วิชาตัวเบาของจิ่งฉุนนั้นเร็วมากและไหล่ก็หนาเป็นพิเศษ หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูดตลอดทางในขณะที่ถูกเขาอุ้มไว้

ในบางครั้งจิ่งฉุนจะมองดูผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา แล้วพูดติดตลกว่า "สาวปากร้าย ข้าเป็นคนแรกที่อุ้มเจ้าหรือเปล่า?"

หลิ่วเซิงเซิงไม่สนใจเขา

เขาเสริมว่า: "เจ้าเบาจัง ปกติต้องไม่ค่อยกินข้าวแน่ ๆ ?"

"หุบปากได้ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงมองเขาอย่างหงุดหงิด เวลานี้แล้ว เขายังล้อตัวเองเล่นได้อีก

ตอนแรกคิดว่าจิ่งฉุนจะพูดเรื่องไร้สาระต่อไป แต่ไม่คิดว่าไม่นานเขาก็หยุดบนหลังคา

เขาวางหลิ่วเซิงเซิงลงเบา ๆ แล้วดึงเธอให้หมอบลง