บทที่ 104 ข้าบอกให้พวกเจ้าออกไปให้หมด

"ข้าน้อยเซินเอ๋อ ถวายบังคมองค์หญิง"

หลิ่วเซิงเซิงคำนับอย่างสุภาพ

หนานซินสะดุ้ง "หญิงสามัญชน? เสด็จอา ทำไมจู่ ๆ ถึงพาสามัญชนเข้ามาในวัง?"

หนานมู่เจ๋อไม่ได้มองเธอด้วยซ้ำ จับมือของหลิ่วเซิงเซิงแล้วเดินไปทางพระราชวัง

หนานซินโกรธเล็กน้อยที่ถูกละเลย แต่เธอไม่กล้าแสดง ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่ติดตามและพูดว่า

"เสด็จอา อาการของเสด็จแม่แย่มาก แต่หมอหลวงเข้าไปไม่ได้ สาวใช้ก็ช่วยไม่ได้ และหมอตำแยหลายคนก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย นอกจากรออยู่ข้างนอก พวกเราทำอะไรไม่ได้เลย จะทํายังไงดีล่ะ?"

หนานมู่เจ๋อหันความสนใจไปที่หลิ่วเซิงเซิง "เจ้าช่วยได้ไหม?"

ขณะที่หลิ่วเซิงเซิงกำลังจะพูด หนานซินก็พูดอย่างกังวล "ในฐานะคนธรรมดาสามัญ เธอจะช่วยได้อย่างไร? เสด็จอา วันนี้ท่านเป็นอะไรไป ทำไมท่านถึงเพิกเฉยต่อข้า? ผู้หญิงป่าเถื่อนคนนี้ยากจนและต่ำต้อย และเธอก็มี ไม่มีสิทธิ์ไปพบเสด็จแม่ข้า..."

"ไม่ต้องให้เจ้ามาสอนข้า"

หนานมู่เจ๋อเหลือบมองเธออย่างไม่แยแส

หนานซินสะดุ้ง แต่สุดท้ายก็ก้มหัวอย่างเชื่อฟัง "ข้าพูดจริงนี่ ดูชุดเธอก็รู้ว่าเธอ..."

"ข้าสามารถช่วยได้"

จู่ ๆ หลิ่วเซิงเซิงก็พูดขึ้น อันที่จริงเธอไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่เธอทนไม่ได้กับท่าทีวางตัวขององค์หญิง

หนานซินซึ่งอารมณ์เสียแล้วเริ่มโกรธมากขึ้นเมื่อได้ยินเธอพูด

คนแบบนี้จะอยู่เคียงข้างเสด็จอาผู้สูงศักดิ์ที่สุดของเธอได้อย่างไร?

ยิ่งกว่านั้นเสด็จอาก็เมินตัวเองและพูดกับเธออย่างอ่อนโยน เธอมีสิทธิ์อะไร?

"ผู้หญิงป่าเถื่อน เจ้ารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นตอนนี้? เสด็จแม่ของข้าตกอยู่ในอันตราย แต่เจ้ากำลังพูดประชดประชัน เจ้าเชื่อไหมว่าข้าจะฆ่าเจ้า?"

"เจ้ากลายเป็นคนดื้อรั้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

หนานมู่เจ๋อจ้องมองเธอ

หนานซินตื่นตระหนกและก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ทำไมเสด็จอาถึงยังพูดแทนคนนอก...

แต่ถึงจะไม่ยอมสักเท่าไรเธอก็ไม่กล้าโต้แย้ง เธอได้แต่มองดูผู้หญิงป่าเถื่อนเข้าไป ในใจขอให้เสด็จพ่อของเธอมาเร็ว ๆ นี้ ดูเหมือนว่ามีเพียงเสด็จพ่อของเธอเท่านั้นที่จะหยุดเสด็จอาได้จากการประพฤติมิชอบ

ในตำหนัก

หลิ่วเซิงเซิงเห็นเหตุการณ์นองเลือดทันทีที่เธอเข้ามา เธอก้าวไปข้างหน้า และพบว่าสนมโหรวไม่มีแรงที่จะร้องสถานการณ์แย่มาก

เธอเดินไปที่เตียงอย่างรวดเร็วและตรวจสอบอาการของสนมโหรวอย่างระมัดระวัง หมอตำแยอยู่ข้าง ๆ เธอต้องการหยุดเธอ แต่หลังจากได้ยินว่าอ๋องชางพาเธอมา เธอก็ก้าวออกไปอย่างเชื่อฟัง

"ไม่มีทางแล้ว เด็กคนนี้ออกมาไม่ได้แล้ว พวกเราทุกคนจบเห่แล้ว..."

หมอตำแยคนหนึ่งนั่งบนพื้นเหงื่อตก ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

หมอตำแยอีกสองคนก็ตื่นตระหนกและเป็นกังวลเช่นกัน

"พระสนม ท่านต้องออกแรงอีกหน่อย ต้องอดทนให้ได้!"

"ใช่ พระสนม ในเวลานี้ท่านห้ามหลับเด็ดขาด…"

ถ้าหลับไป ทุกคนในตำหนักจะถูกฝังไปพร้อมด้วยแน่...

สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เขาตัวสั่นอยู่ที่มุมห้อง ในเวลานี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากยืนอยู่เฉย ๆ

"อ๋องชางนี่อะไรกัน ทำไมถึงให้เด็กผู้หญิงเข้ามาทำคลอด?"

"ไม่รู้สิ เขาจะอธิบายรายละเอียดทีหลังเมื่อฮ่องเต้มาถึงมั้ง?"

"ฮ่องเต้เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเขา เขาก็เป็นน้องชายคนเล็กของฮ่องเต้ เขาได้รับความโปรดปรานมาตั้งแต่เด็ก หลายปีที่ผ่านมาฮ่องเต้ไม่เคยตำหนิอ๋องชางแม้แต่คําเดียว แม้ว่าอ๋องชางจะทำอะไรไม่ถูกต้องจริง ๆ ฮ่องเต้ก็เข้าข้างเขา คนที่ตายก็คือพวกเรา"

"ไม่งั้นเราออกไปกันเถอะ? อีกเดี๋ยวพระสนมตายจริง พวกเราต้องโดนไปด้วยแน่นอน..."

"จะออกไปยังไง? อ๋องชางและองค์หญิงอยู่ข้างนอก เราตายกันอย่างแน่นอน"

"..."

สาวใช้ในวังหลายคนรวมตัวกันอยู่ที่มุมห้องและพูดคุยกัน คำพูดเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก