บทที่ 0107

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของจิ่งฉุนก็ดูจริงจัง และเขาก็รีบอุ้มมู่ชิงชิงขึ้นมา

หลิ่วเซิงเซิงลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและตามไป

มู่เหยียนซีต้องการตามโดยไม่รู้ตัว แต่เห็นมู่หาวเทียนหยิบลูกธนูบนพื้นแล้วรีบพุ่งไปหามู่เหยียนซีอีกครั้ง

"เจ้าเลวทราม! เจ้านั่นแหละเป็นคนทำร้ายเจ้าสาม! เอาชีวิตมาแลก!"

"ไปให้พ้น!"

มู่เหยียนซีเตะเขาออกไปด้วยกำลังทั้งหมด

แต่เขาไม่ยอมแพ้ ลุกขึ้นและรีบวิ่งขึ้นไปอีกครั้ง

มู่เหยียนซีรู้อยู่แล้วว่าตัวเองถูกวางยาพิษด้วยผงพิษ และไม่สามารถสู้กลับได้ เขาทําได้แค่หยิบลูกดอกในแขนเสื้อออกมาและโยนลูกดอกออกไปอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาที่มู่หาวเทียนวิ่งเข้ามา

มู่หาวเทียนที่โกรธจัดไม่ได้คิดว่าเขายังมีมือนี้อยู่ เขาที่หลบไม่ทันก็ถูกลูกดอกยิงที่คอโดยตรง

ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "เจ้า เจ้ากล้า..."

ดวงตาของมู่เหยียนซีไร้อารมณ์

"มันจะง่ายเกินไปสำหรับเจ้าที่จะตายแบบนี้ เจ้าเห็นแก่ตัว เสแสร้ง และเลวทราม เจ้าควรตายด้วยมือตัวเองถึงจะดี"

เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากคอของเขาไม่หยุด ตอนนี้มู่หาวเทียนได้สูญเสียความสง่างามในการเป็นท่านเสนาบดีอย่างสิ้นเชิงและไม่สามารถพูดได้แม้แต่คําเดียวก็ล้มลงตรง ๆ

"ท่านพ่อ! ท่านพ่อ!"

มู่หงซึ่งซ่อนตัวอยู่ห่าง ๆ ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป และในที่สุดก็วิ่งมาอย่างตื่นเต้น

เมื่อเห็นมู่หาวเทียนตายตาไม่หลับ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

"ท่านพ่อ ท่านห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด! ถ้าท่านตายแล้วข้าจะทำยังไง?"

เธอกอดมู่หาวเทียนอย่างตื่นเต้น "ท่านพ่อ ท่านอดทนไว้ ท่านต้องคิดถึงพวกเราด้วย! ถ้าท่านตาย ข้าจะไม่ใช่คุณหนูจวนเสนาบดีอีกต่อไป ทุกคนจะรังแกเราแน่นอน หากไม่มีการปกป้องจากท่าน ข้าจะอยู่รอดในเมืองหลวงได้อย่างไร ท่านพ่อ!"

เมื่อมองไปที่มู่หงร้องไห้ตรงหน้า มู่เหยียนซีก็รู้สึกอึดอัดมากขึ้นด้วยเหตุผลบางประการ

ถ้าเป็นมู่ชิงชิง เธอจะต้องกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของมู่หาวเทียนในขณะนี้ ไม่ใช่อนาคตของเธอเอง

เขาเดินโซเซไปทางมู่หง

"ตอนนั้นเจ้าไม่ใช่คนที่ดูแลข้าใช่ไหม?"

ดวงตามู่หงแดงจากการร้องไห้ ท่านเสนาบดีจากไปแล้ว จวนเสนาบดีจะทำอย่างไรในอนาคต?

เธอไม่สามารถทำทุกอย่างที่เธอต้องการได้อีกต่อไป และไม่มีใครปกป้องเธอจากลมและฝนอีกต่อไป!

หากไม่มีพ่อของเธอเธอก็ไม่สามารถแต่งงานกับครอบครัวที่ดีได้ในอนาคต ทุกสิ่งเกี่ยวกับเธอจะพังทลาย!

เธอจ้องมองมู่เหยียนซีอย่างตื่นเต้น "เจ้ามันคนบ้า! คนบ้าน่าเกลียด! ใครจะดูแลคนเช่นเจ้าล่ะ?"

มู่เหยียนซีสะดุ้ง รู้สึกขมขื่นอย่างยิ่งในใจ

มู่หงลุกขึ้นอย่างตื่นเต้นและผลักเขาอย่างแรง

"เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าทำลายทุกอย่างในตัวข้า? เจ้าเป็นคนที่บอกว่าชอบข้า และเจ้าก็ทำร้ายข้าแบบนี้ เจ้าใจร้ายเกินไปแล้ว เจ้าทําเรื่องแบบนี้ได้ยังไง? แม้ว่าเจ้าจะได้รับบาดเจ็บมาก่อน เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะแก้แค้นพวกเรา ไม่ใช่พวกเราที่ทําร้ายให้เจ้าเป็นแบบนี้!"

มู่เหยียนซีอ่อนแออยู่แล้ว ล้มลงกับพื้นเนื่องจากการผลักดังกล่าว

เห็นได้ชัดว่ามู่หงสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติในตัวเขา เธอหยิบดาบขึ้นมาวิ่งไปข้างหน้ามู่เหยียนซีและแทงเขาที่ท้องโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"เจ้าเป็นคนฆ่าพ่อของข้า! เจ้าทำร้ายข้า! ไอ้คนบ้าน่าเกลียด! ข้าจะฆ่าเจ้า!"

เมื่อมองดูผู้หญิงบ้าคลั่งตรงหน้า มู่เหยียนซีก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

จนกระทั่งมีอาการปวดท้องอย่างรุนแรงสอดคล้องกับความเจ็บปวดที่ข้อมือเหมือนตอนแรก...

ในที่สุดมู่เหยียนซีก็สงบลง

เขาบีบคอมู่หงด้วยมือทั้งสองข้าง และจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีแดงเข้ม

"เจ้าหลอกข้าได้ยังไง!"

ในที่สุดมู่หงก็รู้สึกตัว ปล่อยด้ามดาบอย่างรวดเร็ว จากนั้นตบมือของมู่เหยียนซีอย่างแรง

"เจ้าปล่อยข้านะ! ปล่อยข้า..."

ดวงตาของมู่เหยียนซีดูเหมือนจะเปล่งประกายด้วยน้ำตา "ข้าเชื่อเจ้าขนาดนั้น เชื่อขนาดนั้น เจ้าจะโกหกข้าได้อย่างไร?"

"มู่เหยียนซี เจ้า ปล่อย ปล่อยมือ..."