บทที่ 0117

ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ หนานเทียนกับหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็มาถึงตรงหน้าหลิ่วเซิงเซิงแล้ว

หลิ่วเซิงเซิงก้มศีรษะลงโดยไม่รู้ตัวเพราะเธอกลัวจะถูกจำได้

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนคิดว่าผู้หญิงคนนั้นกลัว และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย

ก็แค่ผู้หญิงป่าเถื่อนเทียบตัวเองไม่ได้อย่างแน่นอน

"เฉี่ยนเฉี่ยน เจ้ารีบขึ้นไปนั่งบนรถม้า ฝนกำลังตกหนัก"

ทันทีที่มาถึงข้างหลิ่วเซิงเซิง หนานเทียนก็ผลักหลิ่วเซิงเซิงออกไปอย่างไม่แยแสและพยุงหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนขึ้นรถ

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว "องค์รัชทายาทนี่คือรถม้าที่ท่านอ๋องเตรียมไว้สำหรับข้า..."

"สถานะองค์รัชทายาทอย่างข้า จะนั่งรถม้าคันหนึ่งไม่ได้เหรอ? เจ้าคิดว่าข้าจำรถม้าของเสด็จอาไม่ได้เหรอ?"

หนานเทียนไม่ได้มองหลิ่วเซิงเซิงด้วยซ้ำและพูดอีกว่า "เป็นเพียงคนธรรมดาสามัญ เองไม่มีคุณสมบัติที่จะพูดกับองค์รัชทายาทอย่างข้า"

แต่ได้ยินหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ พูดว่า "องค์รัชทายาท แบบนี้ไม่ดีหรือเปล่า? ท่านพี่เจ๋อกลับมาโกรธจะทำยังไง?"

"นั่นคือเสด็จอาของข้า หรือว่าจะถือโทษองค์รัชทายาทอย่างข้าเพราะผู้หญิงป่าเถื่อนคนหนึ่ง? ฝนตกหนักมาก เจ้ารีบขึ้นรถกลับไป มีอะไรข้าจะพูดกับเสด็จอาเอง"

ขณะพูดเขามองไปที่หลิ่วเซิงเซิงอีกครั้ง "ถ้าเสด็จอาชอบเธอจริง ๆ จะเตรียมรถม้าอีกคันได้อย่างไร คนฉลาดรู้ดีว่าเสด็จอาไม่ใช่คนที่คนธรรมดาทั่วไปสามารถล่อลวงได้ ถ้าต้องการจะบินขึ้นกิ่งไม้และกลายเป็นฟีนิกซ์ ระวังและจะเสียชีวิตในที่สุด"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนรู้สึกภูมิใจมาก สุดท้ายเธอก็แกล้งทำเป็นนั่งบนรถม้า

หลิ่วเซิงเซิงที่อยู่ด้านข้างแค่มองดูเงียบ ๆ ไม่เพียงแต่ไม่อยากแย่งเท่านั้น ในใจยังรู้สึกขอบคุณอีกด้วย

เมื่อรถม้าถูกแย่ง เธอมีข้ออ้างที่จะหลบหนี จากนั้นเธอก็โยนความผิดให้กับคนสองคนนี้อย่างสมบูรณ์แบบ

หลิ่วเซิงเซิงกำลังวางแผนในใจ หนานเทียนคิดว่าเธอกลัว ดังนั้นหลังจากส่งหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนออกไป ก็หันหลังกลับและจากไป

ทันทีที่พวกเขาจากไป หลิ่วเซิงเซิงก็รีบวิ่งไปที่ประตูพระราชวัง ขณะที่เธอกำลังจะออกไป องครักษ์สองคนก็มายืนอยู่ตรงหน้าเธอ

"เจ้าเป็นสาวใช้ตำหนักไหน? ไม่มีตราไม่สามารถออกจากวังได้"

หลิ่วเซิงเซิงพูดไม่ออก "ไม่เห็นหรือว่าฉันเข้าวังมากับอ๋องชาง? ฝนตกหนักมาก อ๋องชางบอกให้ข้ากลับไปก่อน"

"ขออภัยด้วยแม่นาง แต่ท่านไม่สามารถออกไปได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากอ๋องชาง"

"ไม่ใช่ พวกเจ้าไม่เห็นเหรอว่าฝนตกหนัก? ถ้าข้าป่วย มาดูกันว่าพวกเจ้าจะอธิบายให้อ๋องชางฟังอย่างไร"

ปรากฏว่าองครักษ์คนหนึ่งก็เอาร่มมา "แม่นางถือร่มไปก่อน อ๋องชางกลับมาแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงพูดไม่ออก เมื่อมองย้อนกลับไป หนานมู่เจ๋อก็กลับมาแล้วจริง ๆ

แค่เห็นเขาเดินไปหาหลิ่วเซิงเซิงทีละก้าว จับมือเธอแล้วพูดว่า "ไปด้วยกัน"

"รถม้าของข้าถูกแย่ง"

"ข้าเห็นแล้ว"

"งั้นเจ้าทำไมไม่ห้าม?"

"ความต้องการของพระเจ้า"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

เขาก็แค่อย่างให้ตัวเองขึ้นรถม้าคันเดียวกับเขา เลยไม่ได้ตั้งใจจะสนใจมันเลย...

ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องนั่งบนรถม้ากับเขาอย่างเชื่อฟัง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "แล้วเจ้าก็ดูข้าถูกรังแกต่อหน้าต่อตาเหรอ?"

"ข้าเห็นว่าเจ้ามีความสุขมาก"

คนที่ปกติอารมณ์ร้อน คนที่ไม่ยอมถูกรังแกเลย แต่วันนี้กลับยืนอยู่อย่างเชื่อฟัง ใครจะบอกว่าไม่เต็มใจล่ะ?

หลิ่วเซิงเซิง "..."

น่ารำคาญมาก เถียงกับคนนี้ไม่ได้เลย

"ยังไงก็เถอะ เจ้าก็ดูข้าถูกรังแกต่อหน้าต่อตา"

หนานมู่เจ๋อยกมุมปากของเขาด้วยความรัก "งั้นข้าพาเจ้าไปรังแกคืน?"

"ช่างมันเถอะ คนธรรมดาสามัญอย่างข้า จะรังแกองค์รัชทายาทปัจจุบันได้ที่ไหนกันล่ะ?"

"เสี่ยวเจียง"

หนานมู่เจ๋อเรียกเบา ๆ และเสี่ยวเจียงที่อยู่นอกรถม้าก็พูดว่า "ข้าน้อยรับทราบ"