บทที่ 118 เธอเป็นที่รักของเสด็จอา

หลิ่วเซิงเซิงตกตะลึงมาก "เจ้าหาที่นี่เจอได้อย่างไร?"

"ได้ยินมาว่ามีคนชื่อเซินเอ๋อเปิดร้านขายยากับหลิวเล่า ข้าเดาว่าเป็นเจ้า ข้าจึงมาพบเจ้า"

หลิ่วเซิงเซิงพูดไม่ออก เขาไม่ได้ตามตัวเองเมื่อกี้เพราะเขาต้องการมาที่นี่เพื่อตามหาตัวเอง...

ในเวลานี้คงหนีไม่พ้นอย่างแน่นอน หลิ่วเซิงเซิงกลับไปที่ร้านขายยาและพูดว่า "ข้ายังต้องดูคนไข้อยู่ ขอเชิญท่านอ๋องตามสบาย"

แม้ว่าผู้ป่วยที่นี่ไม่จำเป็นต้องได้รับการรักษาด้วยตัวเอง แต่หลิ่วเซิงเซิงต้องการหลีกเลี่ยงหนานมู่เจ๋อ ในขณะนี้เธอจึงเข้าไปในร้านขายยา ให้หลิวเล่าออกไปและบอกว่าผู้ป่วยที่เหลือให้เธอจัดการเอง

เธออยากจะรักษาคนมากกว่าที่จะพูดคุยกับหนานมู่เจ๋อ

กลับเห็นหนานมู่เจ๋อใส่ชุดลําลอง ไปหาที่นั่งข้าง ๆ แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า "ข้ารอได้"

มีคนไข้จำนวนมากในร้านขายยา หลิ่วเซิงเซิงจึงเริ่มรักษาผู้คนทันทีที่เธอเข้ามา

ตั้งแต่ตรวจชีพจรไปจนถึงสั่งยา กระบวนการทั้งหมดเสร็จสิ้นในครั้งเดียว ดูมีประสบการณ์มาก

เธอเขียนใบสั่งยาเร็วมากจนเด็กจับยาสองสามคนที่อยู่ข้างหลังเธอแทบไม่สามารถจับยาได้ทัน รู้สึกเหมือนพวกเขาเพิ่งจับยาเสร็จหนึ่งห่อและมีอีกห่อให้หยิบทันที

ในไม่ช้า ผู้ป่วยที่เข้าแถวเจ็ดหรือแปดคนก็เหลือเพียงรายเดียว

หลิ่วเซิงเซิงเหลือบมองหนานมู่เจ๋อ เขาวางแผนที่จะรอเธอที่นี่จริง ๆ เหรอ?

เขาไม่ควรยุ่งมากเหรอ...

"เฮ้ เจ้ารู้วิธีรักษาไหม? หลิวเล่าอยู่ไหน? ข้ามาหาเขา!"

แขกคนสุดท้ายดูมีชีวิตชีวามาก ดูไม่เหมือนคนไข้เลย

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวว่า "หลิวเล่าไม่อยู่ที่นี่ มีอะไรก็บอกข้ามาก็พอ"

"เจ้า? เจ้ารักษาเป็นไหม? ข้าอยากจะสั่งยาที่ทำให้ผู้หญิงสวยได้ รู้ไหมว่าต้องทำยังไง?" ชายคนนั้นดูไม่เชื่อ

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว "เจ้าไม่ได้ซื้อยาให้ตัวเองเหรอ?"

"เจ้าเห็นข้าเหมือนคนป่วยไหม? ข้าอยากเอายาให้เมียของข้า"

ขณะพูด ชายคนนั้นก็กอดอกแล้วพูดว่า

"ตั้งแต่แต่งงานกับข้า ผู้หญิงคนนั้นก็กลายเป็นคนขี้เหร่มาก โดยเฉพาะหลังคลอดลูก ท้องทรุดทั้งตัว ผิวหน้าก็หลวมเป็นพิเศษ ผมรุงรังทุกวัน เลี้ยงลูกเสร็จ เสื้อผ้าเมื่อก่อนใส่ไม่ได้แล้ว กลายเป็นขี้เหร่มาก ข้าอยากถามว่ามียาอะไรที่ทําให้เธอกลับมาอ่อนเยาว์และสวยงามได้อีกไหม?"

หลังจากฟังคำพูดของชายคนนั้น หลิ่วเซิงเซิงก็กลอกตาของเธอแล้วพูดว่า "เป็นคนก็แก่กันหมด เจ้าก็ดูไม่สี่สิบหรือสามสิบห้าแล้ว ตัวเองแก่ขนาดนั้นแล้ว ยังรังเกียจเมียของตัวเองอีก"

ผู้ชายถูกว่าอายนิดหน่อย "ผู้ชายจะเปรียบเทียบกับผู้หญิงได้อย่างไร? เจ้าดูเมียของขุนนางระดับสูงเหล่านั้นสิ ทําไมคนอื่นถึงอ่อนเยาว์ตลอดได้ เจ้ามองไปที่ถนน ผู้หญิงที่พาลูกไปมากมาย คนอื่นก็อายุน้อยและสวยงาม ทําไมเมียของข้าถึงทําไม่ได้ล่ะ?"

"ไม่ว่าชายหรือหญิง ทุกคนจะต้องแก่เฒ่า ไม่มียาใดในโลกนี้ ที่สามารถชุบชีวิตความเยาว์วัยได้"

"ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าให้ยาฟื้นฟู แต่ข้าขอให้เจ้าหายาที่ทำให้เมียของข้าสวยได้ เจ้าเข้าใจภาษาคนไหม? ไปเรียกหลิวเล่าออกมาให้ข้า!"

ขณะพูด ชายคนนั้นก็หยิบเงินออกมาวางบนโต๊ะ "ข้ารู้กฎ ค่าปรึกษาหลิวเล่าแพงมากใช่ไหม แค่นี้พอไหม?"

เมื่อมองดูเงินสองสามแท่งบนโต๊ะ หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "เงินนี้ไม่เพียงพอสำหรับหลิวเล่า แต่ข้าสามารถให้คำแนะนำเจ้าได้ ตราบใดที่เจ้าทำตามนั้น เมียของเจ้าจะสวย"

"ข้าควรทำอย่างไร?"

ชายคนนั้นมองดูหลิ่วเซิงเซิงด้วยดวงตาที่สดใสและได้ยินหลิ่วเซิงเซิงพูดว่า "วิธีการนั้นง่ายมาก ขั้นแรกให้เจ้าหาสาวใช้กลับมาให้เมียเจ้า ต่อไปงานซักผ้าและทําอาหารเหล่านี้ก็มอบให้สาวใช้ แบบนี้ก็รับประกันได้ว่ามือของเมียเจ้าจะไม่หยาบกร้านและผิวบนใบหน้าก็จะขาวนุ่มได้"

ชายคนนั้นตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่เขาจะพูดได้หลิ่วเซิงเซิงกล่าวต่อ "ประการที่สอง เจ้าควรซื้อครีมสำหรับสุภาพสตรีเพิ่มแล้วทาลงบนมือและหน้าเมียของเจ้า ทางที่ดีควรจ้างผู้หญิงคนอื่นมานวดภรรยาของคุณเจ้าทุกวัน"