บทที่ 119 ฉันไม่ต้องการให้เจ้ารับผิดชอบ

เมื่อฟังเสียงที่คุ้นเคยนี้ สีหน้าของหนานเทียนก็เปลี่ยนไป "เฉี่ยนเฉี่ยน?"

หนานลั่วเฉินที่อยู่ด้านข้างพูดว่า "เฉี่ยนเฉี่ยนจริง ๆ สาวใช้ของเธอมาหาเราเมื่อกี้ ข้าบอกว่าเรามาที่นี่เพื่อดื่มชา สาวใช้น่าจะพาเธอมาที่นี่"

หลังจากพูดอย่างนั้น หนานลั่วเฉินก็มองไปที่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน "เฉี่ยนเฉี่ยน มีใบหน้าที่สวยงาม ทำไมเธอถึงปิดหน้าของเธอล่ะ?"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนถือผ้าเช็ดหน้าและเช็ดน้ำตาของเธอ "ฮือฮือฮือ ข้าไม่มีหน้าเจอใครอีกแล้ว ตอนนี้หน้าข้าเต็มไปด้วยหนอง ไม่มีทางเลือกจริง ๆ จึงมาหาพวกท่าน พวกท่านต้องช่วยข้านะ!"

หนานเทียนลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและพยุงหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน "เกิดอะไรขึ้น? เจ้าอย่าเพิ่งร้องไห้ พูดช้า ๆ"

น้ำตาของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนดูเหมือนจะไร้ค่า "ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นับตั้งแต่พี่สาวของฉันกลับมากินข้าว ใบหน้าของข้าก็เต็มไปด้วยรอยแดง และตอนนี้ก็กลายเป็นอักเสบและกลายเป็นตุ่มหนอง ทุกคนบอกว่าเป็นพี่สาวของข้าที่วางยาพิษข้า แต่ข้าไม่อยากเชื่อ แต่นอกจากพี่สาวของข้าแล้วใครจะเกลียดข้ามากขนาดนี้อีก"

หนานลั่วเฉินเยาะเย้ย "ปากบอกว่าไม่เชื่อ คําพูดเจ้าก็โทษคนอื่นอยู่ไม่ใช่เหรอ? หลักฐานก็ไม่มี ก็วิ่งมาร้องไห้ต่อหน้าเรา แบบนี้จะให้เราช่วยยังไง?"

"น้องรอง ฟังเฉี่ยนเฉี่ยนก่อน"

หนานเทียนพูดอย่างเย็นชา

หนานลั่วเฉินยักไหล่ "วันนั้นพี่จากไปเร็ว ยังไม่รู้ความจริงของเรื่องนี้ ข้ารู้ดี แม้จะรู้สึกไม่พอใจที่ถูกผู้หญิงคนนั้นลากกลับไป แต่ก่อนหน้านี้ข้ายืนยันมาตลอดว่าเฉี่ยนเฉี่ยนไม่มีทางวางยาพิษคนอื่น แต่ความจริงก็คือของหวานมีพิษจริง ๆ ข้าจะพูดอะไรได้อีก ข้าอายแทบตาย"

ขณะพูด เขาก็ยืนขึ้นและพูดว่า "ถ้าบอกว่าคนอื่นวางยาพิษเจ้าจริง ๆ เจ้าก็หาเรื่องใส่ตัวเอง ก่อนหน้านี้ตอนที่เจ้าวางยาพิษคนอื่น คนอื่นก็ไม่ได้ร้องไห้เลย"

"ฮือฮือฮือ องค์ชายสอง ท่านพูดแบบนี้กับข้าได้ยังไง? ข้าไม่เคยวางยาพี่สาวเลย มันเป็นความเข้าใจผิด ตอนนี้ทุกคนทั้งเมืองหลวงไม่เชื่อข้า ใคร ๆ ก็หัวเราะเยาะข้า ข้าทนไม่ไหวแล้ว แต่ทําไมแม้แต่ท่านก็ไม่เชื่อข้า? ฮือฮือฮือ..."

เมื่อได้ยินเธอร้องไห้ หนานลั่วเฉินก็รู้สึกหมดความอดทนอย่างยิ่ง จึงหันหลังกลับและเดินออกไป

เขาไม่ต้องการจัดการกับเรื่องไร้สาระแบบนี้ เกรงว่าเขาจะช่วยเหลือคนผิดอีกครั้ง

อย่างไรก็ตามหนานเทียนจับมือของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนด้วยความทุกข์ใจ

"เขาก็เป็นแบบนั้น ไม่ต้องสนใจเขา ข้าจะช่วยเจ้าเอง"

"ฮือฮือฮือ องค์รัชทายาท ข้ารู้สึกอึดอัดจังเลย ทำไมทุกคนถึงไม่เชื่อข้า? ทําไมตอนนี้แม้แต่องค์ชายสองก็ยังพูดถึงข้าแบบนี้? พี่สาวสวยขึ้นแล้ว ดังนั้นทุกคนจึงชอบพี่สาวมากขึ้นใช่ไหม? แต่พี่สาวก็สวยขึ้นแล้ว ทําไมต้องทําให้ข้าเสียโฉมด้วย? ทําไมต้องวางยาข้าด้วย ตอนนี้ข้ากลายเป็นคนขี้เหร่แล้ว ข้าจะออกไปพบปะผู้คนได้อย่างไร..."

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนร้องไห้และโยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของหนานเทียน

หนานเทียนตบหลังเธอเบา ๆ "อย่าร้องไห้เลย ถ้าเธอวางยาพิษเจ้าอย่างน่ารังเกียจและไร้ยางอายจริง ๆ ข้าจะไม่ปล่อยเธอไป"

"ฮือฮือ แต่เธอเป็นพระชายา แม้แต่องค์รัชทายาทก็ทำอะไรไม่ได้ ข้าทำได้แต่กลืนความโกรธลงท้อง ข้ารู้สึกอึดอัดมาก"

"อย่าร้องไห้เลย แม้ว่าเธอจะเป็นพระชายา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำอะไรก็ได้ตามที่เธอต้องการ นอกจากนี้ ไม่ว่าเจ้าจะขี้เหร่แค่ไหน ข้าก็ไม่มีวันรังเกียจเจ้า"

"มีเพียงองค์รัชทายาทเท่านั้นที่ใจดีกับข้ามาก ฮือฮือ..."

"..."

ในเวลาเดียวกัน หลิ่วเซิงเซิงได้รักษาผู้ป่วยรายสุดท้ายเสร็จสิ้นในที่สุด แต่ท้องฟ้าก็มืดสนิทเช่นกัน

ในที่สุดหนานมู่เจ๋อก็จากไป หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วเดินออกไปอย่างช้า ๆ

ทันทีที่ไปถึงประตูก็เห็นหนานมู่เจ๋อเดินถือโคมมา

"มืดแล้ว ข้าจะไปส่งเจ้า"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

ปรากฏว่าเขาไปเอาโคมมา