บทที่ 0118

หลังจากนั้นไม่นาน ชายชุดดำก็จากไปทีละคน เมื่อคนสุดท้ายจากไป เขาก็เหยียบต้นขาของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนแล้วกระโดดขึ้นไปบนหลังคาริมถนนด้วยวิชาตัวเบา

ผู้คนรอบตัวเธอต่างหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน ตัวสั่นและกองตัวอยู่บนพื้น เมื่อคนชุดดำทั้งหมดจากไป เธอก็เริ่มร้องไห้เสียงดัง

เกิดอะไรขึ้น?

ใครส่งนักฆ่าพวกนี้มา!

"ฮือฮือ พวกไร้ประโยชน์ แม้แต่ข้าก็ยังปกป้องไม่ดี ฮือฮือฮือ..."

"..."

ภายในตำหนักองค์หญิง

หนานซินฟังรายงานของชายชุดดำเหล่านั้นอย่างภาคภูมิใจ และรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

"มาดูกันว่าผู้หญิงคนนั้นจะกล้ายั่วยุข้าอีกไหม"

คนชุดดำถอยหลังจากรายงานเสร็จ แต่ทันทีที่คนชุดดำจากไป ชายหนุ่มคนหนึ่งก็กอดหนานซินจากด้านหลัง

"องค์หญิงของข้า ใครทำให้ท่านโกรธอีกแล้ว?"

"ผู้หญิงป่าเถื่อนคนหนึ่ง วันนี้เจ้าไปไหนมา? ให้เจ้าเข้าวังไปกับข้าก็ไม่มีเวลา"

ชายหนุ่มยิ้มและพูดว่า "มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว"

"..."

อีกด้าน

หลิ่วเซิงเซิงไม่สามารถนั่งนิ่งได้อีกต่อไป หากเป็นแบบนี้นี้ต่อไป พวกเขาจะไปถึงจวนอ๋องชางแล้ว

จะทำอย่างไร?

เธอจะหนียังไงล่ะ?

ดวงตาของหลิ่วเซิงเซิงกลอกไปรอบ ๆ และทันใดนั้นเธอก็พูดว่า "โอ๊ย ข้าปวดท้อง..."

"เป็นอะไรไป?"

ทันทีที่เขาได้ยินว่าเธอปวดท้อง หนานมู่เจ๋อก็ดูกังวลเล็กน้อย

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างอึดอัดมาก "ดูเหมือนว่าจะเป็นอันนั้น... "

หนานมู่เจ๋อเพียงมองดูเธอ เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจความหมาย "เราจะถึงจวนอ๋องเร็ว ๆ นี้ ข้าจะให้โม่เล่ามาตรวจดูให้เจ้า"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

เขาเป็นผู้ชายรึเปล่า?

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า "อันนั้น" คืออะไร?

ก็ใช่ หลายปีมานี้เขาไม่มีแม้แต่สาวใช้ที่อุ่นเตียงเลย ถ้าไม่ใช่ถูกวางยาแล้วนอนกับเธอ เธอก็จะคิดว่าคนนี้มีปัญหาตรงไหน

ดูเหมือนว่าจะต้องอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้

"ไปหาหมอไม่ได้ ก็แค่ปวดปกติ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ข้าต้องซื้ออันนั้น..."

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว "อาการปวดท้องจะเป็นปกติได้อย่างไร? เสี่ยวเจียง รีบกลับจวนเร็ว ๆ เข้า"

เมื่อเห็นรถม้าเร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน หลิ่วเซิงเซิงก็ยิ่งวิตกกังวลมากขึ้นไปอีก "นี่มันแค่มีประจำเดือน! ท่านอ๋องไม่เข้าใจเรื่องนี้เลยเหรอ?"

ด้วยคำพูดเช่นนี้ ใบหน้าของหนานมู่เจ๋อก็แข็งทื่อ และแม้แต่รถม้าก็ชะลอตัวลงมาก...

เสี่ยวเจียงเช็ดเหงื่อเย็นนอกรถ แม่นางเซินเอ๋อกล้าจริง ๆ เรื่องแบบนี้พูดกับคนอื่นได้ด้วยเหรอ?

บางทีท่านอ๋องอาจจะไม่ใช่คนนอกในสายตาของเธออีกต่อไป...

ใบหน้าของหนานมู่เจ๋อสงบ แต่หูสีแดงสองหูได้ทรยศเขาไปแล้ว

"แล้วต้องกินยามั้ย?"

หลิ่วเซิงเซิงแกล้งทำเป็นปวดท้อง แต่ทันใดนั้นท้องของเธอก็ปวดมากจริง ๆ

ความรู้สึกไม่สบายที่มาจากช่องท้องส่วนล่างของเธอทำให้ร่างกายของเธอแข็งทื่อ

ไม่นะ

มาจริง ๆ เหรอ...

หลิ่วเซิงเซิงเหงื่อออกมาก "ไม่ต้องกินยาหรอก นี่เป็นเรื่องปกติ แค่เจ้าไปซื้ออันนั้นให้ข้าหน่อยได้ไหม"

จู่ ๆ หนานมู่เจ๋อก็ไออย่างรุนแรงสองครั้ง จากนั้นหันศีรษะและมองออกไปนอกหน้าต่าง

แน่นอนว่าไม่ได้เปิดม่าน...

"อันนั้นคืออะไร?"