บทที่ 120 เจ้ากล้าหลอกข้า

หลังจากฟังคำพูดของหนานมู่เจ๋อแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็รู้สึกเปรี้ยวและรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

"ข้าเข้าใจแล้ว"

ขณะพูด เธอชักมือตัวเองออกแล้วพูดว่า "ดึกแล้ว ท่านอ๋องควรกลับไปได้แล้ว บ้านของข้าอยู่ใกล้ ๆ ไม่จำเป็นต้องไปส่ง"

เมื่อเห็นว่าจู่ ๆ เธอก็เย็นชาหนานมู่เจ๋อจึงพูดว่า "เจ้าอารมณ์ไม่ดีเหรอ?"

"เปล่า แค่เข้าใจแล้ว"

หนานมู่เจ๋อต้องการจับมือเธอ แต่เธอถอยหลังไปสองก้าวและถอยห่างจากเขา

"สถานะท่านอ๋องนั้นสูงส่ง และข้าไม่คู่ควร"

"ข้าเคยพูดแล้ว..."

"เหตุผลที่เจ้าไม่รังเกียจก็เพราะเจ้าไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของข้า และเจ้าไม่รู้ว่าข้าเคยแย่แค่ไหน ถ้าเจ้ารู้ เจ้าจะไม่เป็นเช่นนี้"

สีหน้าของหนานมู่เจ๋อเปลี่ยนไป "ไม่ว่าหน้าตาที่แท้จริงของเจ้าจะเป็นอย่างไร ไม่ว่าเจ้าจะเคยเป็นอย่างไร สิ่งที่ข้าชอบคือเจ้าในปัจจุบัน บอกว่าจะแต่งงานกับเจ้า ข้าก็จริงจัง"

บนถนนมืดมนไม่มีใครอยู่ หากมีใครอยู่ ณ เวลานี้ พวกเขาคงจะตกใจกับน้ำเสียงของหนานมู่เจ๋ออย่างแน่นอน

คิดดูว่าเขาเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามผู้ครองสนามรบ แต่ถึงแม้เมื่อเขาพบกับฮ่องเต้ เขาก็ไม่เคยอ่อนโยนขนาดนี้มาก่อน

แต่หลิ่วเซิงเซิงแค่มองเขาอย่างเงียบ ๆ เห็นได้ชัดว่าเขายังคงรังเกียจเธอมากเมื่ออยู่ในจวนอ๋อง...

คนคนหนึ่งจะมีใบหน้าสองหน้าที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงได้อย่างไร?

ร้ายกาจจริง ๆ เขาเป็นแบบที่ตัวเองชอบจริง ๆ เจอเขาอีกไม่ได้แล้ว...

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปไม่ได้

ต้องปฏิเสธเขาอย่างจริงจังถึงจะได้

จู่ ๆ หนานมู่เจ๋อก็พูดว่า "ข้ารู้สึกได้ว่าเจ้าเองก็ชอบข้าเหมือนกัน"

"ข้าเป็นหมอ ข้าปฏิบัติต่อคนไข้ทุกคนเหมือนกัน ข้าช่วยเจ้าเพียงเพราะเจ้าเคยช่วยข้ามาก่อน ข้าหวังว่าท่านอ๋องจะไม่เข้าใจข้าผิด ข้ามีคนที่ข้าชอบแล้ว"

ร่างกายหนานมู่เจ๋อสั่น เห็นได้ชัดว่าตกใจเล็กน้อย

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวเสริมว่า "เราไม่เหมาะกัน ดังนั้นท่านอ๋องไม่ควรมาหาข้าอีกในอนาคต แต่ถ้าเจ้ารู้สึกไม่สบาย เจ้าสามารถมาหาข้าเพื่อรับการรักษาได้ ลาก่อน"

หลังจากพูดอย่างนั้น หลิ่วเซิงเซิงก็จากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เธอไม่กล้ามองย้อนกลับไป และด้วยเหตุผลบางอย่างหัวใจของเธอก็รู้สึกฝาด

มันเป็นความรู้สึกอึดอัดมากราวกับว่าบางสิ่งที่สำคัญหายไปอย่างกะทันหัน

แต่หลิ่วเซิงเซิงไม่กล้ามองหน้าหนานมู่เจ๋อ และเธอก็ไม่กล้าอยู่ที่นี่อีกต่อไป เธอแค่อยากจะหนีจากที่นี่โดยเร็วที่สุด

หลังจากการทดสอบเมื่อไม่นานมานี้ เธอก็เข้าใจแล้วว่าหนานมู่เจ๋อหมายถึงอะไร

ไม่สามารถบอกเขาว่าตัวเองได้เดินทางข้ามเวลามา ไม่เช่นนั้นเขาจะคิดว่าเป็นสัตว์ประหลาด

อย่าให้เขารู้ตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง ไม่เช่นนั้นเขาจะถือว่าตัวเองเป็นคนโกหก

เขาจะไม่ยอมรับตัวเองไม่ว่าจะยังไงก็ตาม แถมตอนที่ตัวเองข้ามเวลามาใหม่ ๆ ได้รับความลำบากมากมายขนาดนั้น ตัวเองก็จะยอมรับเขาได้อย่างไร?

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตัดสินใจและตัดขาดดีกว่า

หลังจากเดินมาไกลหนานมู่เจ๋อไม่ได้ตามมา หลิ่วเซิงเซิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเงียบ ๆ

ก็ดี ตัดให้ขาดแบบนี้เถอะ

กลัวว่าจะเจอกับหนานมู่เจ๋อเมื่อกลับจวน หลิ่วเซิงเซิงไม่มีทางเลือกนอกจากไปที่ท่านมาอีกแล้วอีกครั้งและรอที่นั่นสักพักก่อนจะกลับไป