บทที่ 0119

ดังนั้นเมื่อผู้หญิงคนนั้นซื้อของให้พวกเขา ใบหน้าของเสี่ยวเจียงก็ไม่แดงอีกต่อไป หนานมู่เจ๋อหยิบของแล้วหันหลังกลับและจากไปราวกับว่าเขาไม่ต้องการอยู่ที่นั่นอีกต่อไป

แต่เมื่อทั้งสองกลับมาที่รถม้า หลิ่วเซิงเซิงก็หายตัวไปแล้ว...

องครักษ์ที่อยู่รอบรถม้าก็ก้มหน้าลงด้วยความกลัว อธิบายว่าเธอโกหกเขาอย่างไร แล้วพูดอย่างดุเดือดเกี่ยวกับการไปที่ห้องน้ำ...

มุมปากของเสี่ยวเจียงกระตุกขึ้น "ซิ้อของมาให้แล้ว เะอกลับจะไปก็ไป คงไม่ได้หลอกกันนะ?"

บนรถม้าใบหน้าของหนานมู่เจ๋อดูน่าเกลียดมาก

กลับใช้ข้ออ้างแบบนี้?

ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ!

แต่เขาควรจะโกรธแล้วทำไมเขาถึงสงบขนาดนี้?

หนานมู่เจ๋อมองดูของที่เขาซื้อมา "ลำบากยากเข็น" แล้วหายใจออก

"กลับจวน"

"ท่านอ๋อง กลับไปแบบนี้เหรอ?"

"อืม"

เขาไม่ได้ตั้งใจจะบังคับเธอและเก็บเธอไว้ เขาแค่อยากจะเห็นบ่อย ๆ

ตอนนี้รู้ว่าเธอปลอดภัยแล้ว มันก็พอแล้ว

แต่เสี่ยวเจียงกล่าวว่า: "แต่ท่านยังไม่ได้มอบสิ่งของที่ฮ่องเต้มอบให้แก่เธอเลย..."

หนานมู่เจ๋อ "..."

ดูเหมือนเขาจะลืมไปหมดแล้ว

ภายในพระราชวัง

หลังจากจัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จแล้ว หนานเทียนก็กำลังเตรียมจะกลับจวนองค์รัชทายาท เขาเดินไปที่รถม้าตามปกติ

ดิมทีตั้งใจจะนั่งรถกลับ แต่ถึงสถานที่แล้ว แต่เห็นเพียงซากปรักหักพังเท่านั้น

"ใครกล้าดีขนาดนี้? กล้าดียังไงมาทุบรถม้าขององค์รัชทายาท?"

คนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เขาอดไม่ได้ที่จะคำราม

เมื่อมองดูรถม้าที่ขาดรุ่งริ่งตรงหน้าเขา สองล้อของมันยังคงหมุนอยู่บนพื้น คิ้วหนานเทียนก็สั่นเทา...

คนรับใช้ที่อยู่ข้างๆ เขาพูดอย่างรวดเร็วว่า "นี่คือวัง ใครจะกล้าทุบรถม้าขององค์รัชทายาท และมันช่างเลวร้ายเหลือเกินที่ทุบแบบนี้!"

หนานเทียนตะคอกอย่างเย็นชา " เสด็จอาช่างใจแคบเหมือนเช่นเคยจริง ๆ"

"อ๋องชาง? นี่มันเป็นไปไม่ได้..."

หนานเทียนไม่ได้พูด เขาแค่เจาะมือเข้าไปในเนื้อของเขาแล้วพูดว่า "หาคันใหม่มา"

"ขอรับ..."

"..."

อีกด้าน

หลิ่วเซิงเซิงไปห้องน้ำ แต่หลังจากนั้นเธอไม่ได้กลับไปหาหนานมู่เจ๋อ เธอกลัวว่าเธอจะเจอพวกเขาเมื่อเธอแอบกลับจวน ดังนั้นเธอจึงไป ท่านมาอีกแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงพวกเขา

คิดไม่ถึงว่าหนานมู่เจ๋อจะไปซื้ออันนั้นให้ตัวเองจริง ๆ ดังนั้นจึงรู้สึกผิดที่หนีมา แต่ไม่มีทางเลือก ไม่กล้าให้เขารู้ความจริงเลยจริง ๆ!

ดูเหมือนว่าธุรกิจของ ท่านมาอีกแล้ว จะดีขึ้นเรื่อย ๆ ไม่เพียงแต่ข้างในจะเต็ม แต่ยังมีคนเข้าคิวอยู่ข้างนอกมากมายอีกด้วย

หลิ่วเซิงเซิงก้าวไปข้างหน้าเพื่อเข้าไปข้างใน แต่ก่อนที่เธอจะเดินได้สองก้าว เธอก็ถูกคนคนหนึ่งขัดขวางไว้

"เฮ้? ทำไมเป็นเธออีกแล้ว? เข้าใจไหมว่ามาก่อนได้ก่อน?"

เสียงที่คุ้นเคยนี้...

หลิ่วเซิงเซิงเงยหน้าขึ้นมองและเห็นเสี่ยวเหลียน

โชคร้ายมาก