บทที่ 0123

ใบหน้าจิ่งฉุนซีดลงด้วยความเจ็บปวด และเขาก็ตบงูออกไปด้วยฝ่ามือข้างหนึ่ง "ไปก็ไป เจ้าปล่อยให้งูกัดข้าเกินไปหน่อยไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงสะดุ้งและรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยิบงูขึ้นมา "เจ้าบ้าเหรอ! อยู่ดีดีไปตีมันทำไม?"

จิ่งฉุน "..."

เขาถูกกัด จุดสนใจของสาวปากร้ายกลับอยู่ที่นั่นเหรอ?

เมื่อเห็นว่างูกำลังจะเลื้อยเข้ามาอีกครั้ง จิ่งฉุนจึงรีบพลิกตัวและกระโดดออกไปนอกหน้าต่าง

"ได้ได้ ข้าไปก็ได้? เกินไปแล้วจริง ๆ…"

เมื่อเห็นจิ่งฉุนออกไป หลิ่วเซิงเซิงก็ล็อคหน้าต่างโดยตรง

บ้านโบราณหลังนี้แย่มาก ไม่เพียงแต่ส่วนใหญ่ทำจากไม้เท่านั้น แต่ส่วนใหญ่ยังอยู่ที่ชั้นหนึ่งด้วย มันง่ายเกินไปที่จิ่งฉุนอยากจะเข้ามา

แต่แม้แต่ชั้นสองจิ่งฉุนก็สามารถเข้ามาได้...

ไม่ช้าก็เร็วต้องวางยาพิษชายป่าเถื่อนคนนี้ให้ตาย

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

อย่างไรก็ตามพิษของงูอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ ดังนั้นหลิ่วเซิงเซิงจึงไม่กลัวว่ามันจะกัดเธอในขณะที่เธอนอนหลับ เธอจึงเอนตัวลงบนเตียงและผล็อยหลับไป

วันถัดไป

ทันทีที่รุ่งเช้า หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเย็นบนใบหน้า เมื่อเธอลืมตา เธอเห็นงูนอนอยู่บนคอของเธอ

"เชี่ย"

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป เธอจับงูแล้วโยนมันลงไปที่พื้น

โชคดีที่เธอใจกล้า...

ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น คงตกใจแทบตายเมื่อตื่นขึ้นมา

แต่งูกลับประพฤติตนดีมาก และเมื่อเธอออกไป มันก็ขดตัวรอบแขนของเธออีกครั้ง

โชคดีที่งูมีขนาดไม่ใหญ่นักและสามารถเอาแขนเสื้อคลุมไว้ได้

วันนี้หลังจากงานเลี้ยงของครอบครัว งูจะต้องถูกส่งกลับไปหามู่ชิงชิง แม้ว่าจะต้องการปล่อยมัน มู่ชิงชิงก็ต้องปล่อยมันด้วยตัวเอง เนื่องจากมันไม่ง่ายเลยที่จะจับงูแบบนี้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็พางูตัวน้อยไปที่จวนแม่ทัพหลังจากเก็บมันเรียบร้อยแล้ว

หลิ่วเซิงเซิงพึ่งจากไป หนานมู่เจ๋อก็ตามเธอออกมาติด ๆ ตามมาด้วยจิ่งฉุนที่เดินกะโผลกกะเผลก

หนานมู่เจ๋อพูดอย่างเย็นชา "เดินไม่ได้ก็ตัดขา หรืออยู่ห่างจากข้า เกะกะตา"

น้ำเสียงของจิ่งฉุนเต็มไปด้วยความน้อยใจ "พี่เจ๋อ เรายังเป็นพี่น้องกันไหม? ข้าโดนงูกัดนะ..."

หนานมู่เจ๋อมองเขาอย่างเย็นชา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

จิ่งฉุนยักไหล่ "เอาล่ะ ข้าล้ม ข้าจะกลับไปพักผ่อน"

"..."

ในเวลาเที่ยง ณ จวนแม่ทัพ

งานเลี้ยงของครอบครัวครั้งนี้คึกคักมาก ไม่เพียงแต่แม่ทัพหลิ่วกับหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนเท่านั้น ฮูหยินรองที่ไม่ค่อยปรากฏตัวก็อยู่ด้วย แม่ของหลิ่วเซิงเซิงเสียชีวิตไปนานแล้ว สำหรับหลิ่วเซิงเซิงเธอเป็นแม่เลี้ยง เมื่อก่อนตอนอยู่ในจวนแม่ทัพทรมานเธอไม่น้อย

นอกจากทั้งสามคนแล้ว ยังมีผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยและข้าง ๆ เธอคือเด็กชายอายุหกหรือเจ็ดขวบ ตามคำแนะนำของพวกเขา เด็กชายชื่อหลิ่วเซียวฝาน หลายปีที่ผ่านมาใช้แซ่ของแม่มาโดยตลอด

แต่บังเอิญเธอก็แซ่หลิ่ว ก็เลยไม่ต้องเปลี่ยนชื่อ

แม่ผู้ให้กําเนิดของเด็กชื่อหลิ่วชู มองแล้วก็ยี่สิบสี่ยี่สิบห้า อายุน้อยและสวยมาก เมื่อเทียบกับฮูหยินรองชิ่งฟางแล้ว ยิ่งสวยหลายองศา

ใบหน้าของชิ่งฟางน่าเกลียดมาโดยตลอดตั้งแต่งานเลี้ยงครอบครัวเริ่มต้นขึ้น ในขณะที่หลิ่วชูดูเหมือนจะค่อนข้างสงบเสงี่ยม

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนแกล้งทำเป็นนั่งข้างหลิ่วเซียวฝาน เรียกฝานฝานไม่หยุดและหยิบอาหารให้เขา ราวกับว่าเขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเธอ

หลิ่วเซิงเซิงทานอาหารของเธออย่างเงียบ ๆ เธอไม่ได้สนิทสนมกับสมาชิกในครอบครัวเหล่านี้มากนักและแค่อยากจะกินให้เสร็จโดยเร็วที่สุดเพื่อไปหามู่ชิงชิง

"เสี่ยวชู เจ้าไม่จําเป็นต้องระมัดระวังขนาดนี้ ตั้งแต่นี้ไปที่นี่จะเป็นบ้านของเจ้าแล้ว ต่อไปเจ้ากับฝานฝานก็อยู่ที่จวนรอง ข้าได้จัดคนไว้ให้รับใช้ที่นั่นไม่น้อยแล้ว ฝานฝานป่วยเป็นโรคธรรมดา เจ้าก็ไม่ต้องกังวล หมอที่ดีที่สุดในเมืองหลายคนจะมารักษาฝานฝาน"

หลิ่วชูพยักหน้าเล็กน้อยและไม่พูดอะไร