บทที่ 124 ไม่มีอะไรเปรียบเทียบได้เลย

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ขอบคุณฮูหยินสำหรับคำชม"

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอมองไปที่หลิ่วหย่งแล้วพูดว่า "ข้าเดาว่าท่านพ่อรู้ทุกอย่างแล้วและความจริงก็ถูกเปิดเผยต่อสาธารณชนแล้ว ลูกสาวจะไม่รบกวนการพักผ่อนของท่านพ่อแล้ว ขอลา"

พูดจบเธอก็หันหลังกลับและเดินออกไป เมื่อเธอเดินไปข้าง ๆ หลิ่วเซียวฝาน เธอก็แตะหัวของเขา

"ไปกันเถอะ"

หลิ่วเซียวฝานพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง มือข้างหนึ่งจับหลิ่วชู และมืออีกจับหลิ่วเซิงเซิง จากนั้นทั้งสามก็เดินออกไปอย่างสบายใจ

หลิวเล่าปาดเหงื่อออกจากหน้าผากแล้วถอยกลับไปอย่างเงียบ ๆ

น่ากลัวเกินไป แผนการของสาวน้อยคนนี้น่ากลัวเกินไป

อย่างไรก็ตาม เธอสามารถเล่นกับฮูหยินของท่านแม่ทัพคนปัจจุบันได้ตั้งแต่อายุยังน้อย กลัวว่าไม่มีนางสนมคนใดในวังจะเก่งเท่าเธอ

ขณะที่ทุกคนออกไปทีละคน ชิ่งฟางก็ไม่ได้ขยับตัวเป็นเวลานาน

เธอกลายเป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพไม่เพียงเพราะความงามของเธอเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะแผนการและสติปัญญาของเธอด้วย

แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนี้ เธอจะถูกเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เข้ามาล้อเล่น...

แม้แต่ทุกย่างก้าวตัวเองก็คาดไม่ถึงและไม่มีพลังที่จะต้านทาน

ถ้าไม่ยอมรับว่าท่านแม่ทัพถูกวางยา เรื่องที่ตัวเองวางยาพิษก็ไม่มีทางหลบหนี

และถ้ายอมรับว่าท่านแม่ทัพถูกวางยาพิษ ตัวเองจะต้องหลั่งเลือดมากมายและถึงขั้นเสียชีวิตด้วยซ้ำ...

โหดร้าย

ชิ่งฟางทรุดตัวลงบนพื้นและมองดูหลิ่วหย่งด้วยน้ำตาไหล

"ท่านแม่ทัพ มีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ โปรดฟังคำอธิบายของข้า..."

"มีอะไรจะอธิบายอีก?"

หลิ่วหย่งหลับตาด้วยความผิดหวัง "ข้ารู้มาตลอดว่าเจ้าขี้อิจฉา ดังนั้นตั้งแต่ข้าแต่งงานกับเจ้า เจ้าเคยเห็นข้าแต่งงานกับคนอื่นบ้างไหม เสี่ยวชูให้กำเนิดลูกของข้า เธอเลี้ยงลูกคนเดียวจนโตขนาดนี้และได้รับความทุกข์ทรมานมากมายแล้ว ตอนนี้ข้าดีกับเธอก็สมควร แต่เจ้าจะใส่ร้ายเธอด้วยเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร? แม้กระทั่งวางยาพิษข้าด้วยซ้ำ?"

"ไม่ใช่ ท่านแม่ทัพ ฟังข้านะ ข้าไม่ได้วางยาพิษท่าน ข้า..."

ชิ่งฟางต้องการกำจัดความผิดออกไปจริง ๆ แต่ในขณะนี้จิตใจของเธอสับสนวุ่นวาย และเธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

หลิ่วหย่งถอนหายใจด้วยความผิดหวัง

"บาดแผลบนร่างกายของฝานฝานคือเจ้าตีใช่ไหม? เขายังเล็กขนาดนั้น ทําไมเจ้าถึงลงมือได้ลงคอ? จริง ๆ แล้วข้าอยากมาซักถามเจ้านานแล้ว แต่ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ เลยไม่ได้มาหาเจ้า แต่เจ้ากลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น ถึงขนาดใช้วิธีการที่ชั่วร้ายเช่นนี้ เกือบจะทําให้ข้าตาย เจ้ารู้ไหมว่านี่คือโทาประหารชีวิต?"

ทันทีที่เธอได้ยินคำว่า "ตาย" ชิ่งฟางก็เริ่มวิตกกังวลทันที

"ไม่ใช่ผมจริง ๆ ข้าแค่บังเอิญพบว่าท่านไม่เป็นไร ข้า โอ๊ย ท่านแม่ทัพ ข้าไม่รู้จะพูดยังไงจริง ๆ ท่านเชื่อข้าได้ไหม?"

"เห็นแก่เจ้าอยู่กับข้ามาหลายปีแล้ว ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า และเจ้าควรหยุดหาข้อแก้ตัวได้แล้ว นับจากวันนี้เจ้าก็ย้ายออกไปเถอะและไม่ต้องกลับมาอีก"

ชิ่งฟางตกใจ "เจ้ากำลังพยายามขับไล่ข้าออกไปเหรอ?"

"ข้าไว้ชีวิตเจ้าแล้ว ยังไม่พอเหรอ?"

หลิ่วหย่งหายใจออก "ใครก็ได้ พาเธอออกไป เธอจะเอาอะไรไปด้วยก็ได้ตามต้องการ จากนี้ไปเธอจะไม่ใช่ฮูหยินของท่านแม่ทัพอีกต่อไป"

"..."

ทุกอย่างจบลงด้วยการที่ชิ่งฟางร้องไห้ราวกับผี และเสียงร้องไห้ที่สะเทือนใจของเธอก็ได้ยินมาแต่ไกล

ไม่นานหลังจากที่หลิ่วเซิงเซิง และคนอื่น ๆ ออกไป พวกเขาก็เห็นชิ่งฟางถูกลากออกไปอย่างแรง เมื่อเห็นพวกเธอ เธอยังคงตะโกนสุดปอด

แต่หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้เห็นเธอในสายตาเลย แต่มองไปที่หลิ่วชูอย่างอ่อนโยนแล้วพูดว่า