บทที่ 0135

หลิ่วเซิงเซิงมองไปที่ชิ่งฟางด้วยรอยยิ้มและพูดว่า "ความรักที่ท่านมีต่อท่านพ่อสามารถตัดสินได้จากสวรรค์และโลก ความจริงใจของเจ้าไม่มีผู้ใดเทียบได้ คิดว่านอกจากเลือดของท่านแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่เหมาะสมกว่านี้แล้ว"

เมื่อฟังคำพูดของหลิ่วเซิงเซิง ใบหน้าของชิ่งฟางก็ซีดลงทันที

"เจ้า เจ้าเหลวไหลอะไร..."

"หลิวเล่า ข้าพูดเหลวไหลหรือเปล่า?"

การแสดงออกของหลิ่วเซิงเซิงเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา

หลิวเล่าปาดเหงื่อออกจากศีรษะแล้วพูดอย่างให้ความร่วมมือ " พระชายาพูดถูก หากอยากให้ท่านแม่ทัพหายดี ผู้ที่รักท่านแม่ทัพอย่างแท้จริงต้องบริจาคเลือดหนึ่งชาม..."

"แคกแคก..."

หลิ่วหย่งไออย่างรุนแรงบนเตียง ใบหน้าชราของเขาซีดลงด้วยความกลัว "ต้องดื่มเลือดมนุษย์เหรอ? ถ้าไม่ดื่มจะเกิดอะไรขึ้นกับข้า?"

"ตาย"

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวว่า "นี่คือสิ่งที่หลิวเล่าพูด ท่านไม่เชื่อคำพูดของหลิวเล่าเหรอ?"

"แคกแคกแคก..."

บางทีมันอาจเป็นผลทางจิตวิทยา หลิ่วหย่งหายใจไม่ออกหลังจากไอ ในขณะนี้ เขารู้สึกว่ากระดูกทั้งหมดในร่างกายของเขาเริ่มเจ็บ "เร็วเข้า เอาชามมา!"

เขาคือกระดูกสันหลังของครอบครัวนี้!

เขาห้ามเป็นอะไร!

ชิ่งฟางตกใจมากจนทรุดตัวลงกับพื้น "อย่าล้อเล่นเลย มีโรคอะไรที่ต้องดื่มเลือดด้วย? หลิ่วเซิงเซิงเจ้ากำลังสมรู้ร่วมคิดกับหลิวเล่าเพื่อหลอกลวงข้าเหรอ? อย่ามาไร้สาระ!"

หลิ่วเซิงเซิงกระพริบตาอย่างไร้เดียงสา "จะพูดว่านี่เป็นเรื่องไร้สาระได้ยังไง? เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้ารักท่านพ่อมากที่สุดเหรอ เนื่องจากเจ้าเป็นคนเดียวที่รักท่านพ่ออย่างแท้จริง ดังนั้นเลือดของเจ้าจึงเป็นยาที่ดีที่สุดในการช่วยท่านพ่อ หรือว่าเจ้าจะไม่ยอม?"

ชิ่งฟางวิตกกังวล "ไม่ ไม่ ท่านแม่ทัพ! หัวใจของข้าที่มีต่อท่านนั้นเป็นจริง ท่านต้องเชื่อข้า ความรักที่ข้ามีต่อท่านไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยเลือด ต้องมีวิธีอื่นที่จะช่วยท่านได้ ไม่เช่นนั้นข้าจะไปหาหมอคนอื่นตอนนี้ ข้าคิดว่าท่านสบายดี พวกเขากำลังพยายามโกหกเรา!"

"แคก แคกแคกแคก!"

หลิ่วหย่งรู้สึกตื่นเต้นมากจนไปไม่หยุด

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจ " ฮูหยินพูดเหลวไหลเก่งจริง ๆ ท่านพ่อไอแบบนี้ เขาจะไม่เป็นอะไรได้ยังไงล่ะ? ใครก็ได้ เอาชามใบใหญ่มาเร็ว ๆ"

ชิ่งฟางกังวลมากจนเกือบจะร้องไห้ "อย่าเข้ามานะ! ท่านแม่ทัพ โปรดพูดอะไรสักอย่างเร็ว ๆ เข้า..."

หลิ่วหย่งไอและใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง "ถ้าข้าเป็นอะไรไป จวนแม่ทัพทั้งหมดจะพังทลาย ฮูหยิน เลือดชามเดียว ความจริงใจของเจ้าแบบนั้น ไม่มีทางเป็นของปลอมได้..."

"แน่นอนว่าข้าจริงใจ แต่ท่านแม่ทัพ สภาพร่างกายของข้าแย่มาก ท่านคงไม่อยากให้ข้าเลือดออกมากใช่ไหม?"

"แน่นอนว่าข้าไม่อยากทำ แต่เจ้าอยากเห็นข้าตายเหรอ?"

ชิ่งฟางเกือบจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา "ไม่ใช่อย่างนั้น ท่านแม่ทัพ ข้าจะทนได้อย่างไร ข้า ข้า…"

ทันใดนั้นก็มีคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมชามใบใหญ่

คนที่มาจริง ๆ คือหลิ่วชูที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างนอก

เธอเดินไปที่เตียงด้วยสีหน้าอ่อนแอและคุกเข่าลงบนพื้นพร้อม

"ท่านแม่ทัพ ฮูหยิน และพระชายา ไม่รู้จะอธิบายยังไง ข้าไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ซุปไก่เป็นข้าต้มจริง ๆ แต่ข้าไม่ได้วางยาพิษจริง ๆ ข้ารู้ว่าจะพูดมากตอนนี้ก็ไม่สามารถอธิบายได้ และข้าจะไม่อธิบายอีกต่อไป ถ้าท่านแม่ทัพดื่มเลือดหนึ่งชามแล้วจะหายได้ งั้นก็ใช้เลือดของข้าเถอะ"

ขณะพูด เธอก็ปาดข้อมือด้วยมีดแล้วหยดเลือดลงในชามโดยตรง

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว หลิ่วหย่งก็ตกใจเช่นกัน

หลิวเล่าทนไม่ไหว และหลิ่วเซียวฝานก็รีบวิ่งไปทันที

"ท่านแม่ อย่าทำร้ายตัวเองนะ ท่านไม่ได้วางยาพิษ ท่านไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายขนาดนั้นหรอก ฮือฮือ ท่านรีบห่อแผลเถอะ"

หลิ่วชูพูดอย่างอ่อนโยนว่า "ฝานฝานอย่าร้องไห้ แม่ไม่สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองได้ เพียงหวังว่าหลังจากบริจาคเลือดหนึ่งชามแล้ว ฮูหยินจะสามารถไม่คํานึงถึงความสงสัยในอดีต ท่านแม่ทัพก็สามารถปฏิบัติต่อฝานฝานให้ดีและรักษาฝานฝานให้หาย หลังจากวันนี้ข้าจะกลับไปอาศัยอยู่ในชนบท..."