บทที่ 136 ไม่มีใครสามารถชอบเจ้าได้

"จะมีสถานการณ์อะไรได้? ไม่ใช่ว่าเจ้าชอบหน้าหล่อคนนั้นเหรอ? เขาชอบเจ้าหรือเปล่า?"

หนานลั่วเฉินเยาะเย้ย "ไม่เข้าใจสายตาของเจ้าจริง ๆ มีความเป็นลูกผู้ชายไม่เอา กลับเอาไอ้หน้าหล่อ"

หลิ่วเซิงเซิงพูดไม่ออก

หน้าหล่ออะไร?

มู่ชิงชิงเป็นผู้หญิงไหม?

เป็นเรื่องปกติที่เธอจับมือกับผู้หญิงไม่ใช่เหรอ?

แต่ก็ไม่สามารถพูดได้อย่างชัดเจนว่า ตอนนี้มู่ชิงชิงแค่อยากเปลี่ยนสถานะและใช้ชีวิตให้ดี ๆ ตัวเองไม่สามารถเปิดเผยการแต่งตัวเป็นผู้ชายของเธอได้ ดูเหมือนว่าในอนาคตก็ต้องควบคุมตัวเองหน่อย ไม่สามารถแตะเนื้อต้องตัวเธอตามอำเภอใจได้

พวกเขาลงมาจากภูเขาโดยไม่รู้ตัว และหนานลั่วเฉินก็ยังอยู่ข้าง ๆ เธอ

"องค์ชายสองไม่มีเรื่องของตัวเองให้ไปทำเหรอ? ทำไมถึงตามข้าอยู่ได้?"

"ทางลงเขาก็มีอยู่ทางเดียว กลับเมืองก็ต้องไปทางนี้ เจ้าจะพูดได้อย่างไรว่าข้าตามเจ้ามา"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

ก็ได้ ช่างเขาเถอะ

แต่หนานลั่วเฉินมีสีหน้าเต็มไปด้วยการนินทาว่า "จะว่าไปแล้ว ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทําไมเจ้าถึงปฏิเสธเสด็จอาคงไม่ใช่เพื่อหว่านเสน่นะ"

หลิ่วเซิงเซิงกลอกตามาที่เขาและอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "มีผู้หญิงคนไหนที่องค์ชายสองเกลียดมากเป็นพิเศษไหม?"

หนานลั่วเฉินสับสน "ทำไมจู่ ๆ เจ้าถึงถามแบบนี้?"

"เจ้าก็แค่บอกว่ามีหรือไม่มี? ไม่ใช่คนในครอบครัว แต่เป็นผู้หญิงคนอื่น"

"ผู้ชายทุกคนน่าจะมีกันหมด? เจอผู้หญิงมาเยอะ เป็นไปไม่ได้ที่จะชอบทุกคน"

"งั้นเข้าเกลียดมากที่สุดมีไหม?"

"ต้องมีสิ"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มแล้วพูดว่า "ทำไมเจ้าถึงเกลียดเธอ?"

"อาจเพราะพูดว่าคนอื่นลับหลังมั้ง"

"ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าพูดชื่อคนนั้น ข้าแค่ถามเจ้าเฉย ๆ"

หนานลั่วเฉินเลิกคิ้ว "ผู้หญิงอ้วนมากคนหนึ่ง ตามตื๊อข้าทุกวันบอกว่าชอบข้า เธอยังเป็นลูกสาวของขุนนางคนหนึ่ง ฆ่าก็ฆ่าไม่ได้ ตี ข้าไม่ตีผู้หญิง ยังไงก็น่ารําคาญมาก"

หลิ่วเซิงเซิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ถ้าวันหนึ่งผู้หญิงคนนั้นผอมเพรียวและสวยมาก แล้วไล่ตามเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะยังเกลียดเธออยู่อีกไหม?"

หนานลั่วเฉิน ลยิ้ม "เจ้าพูดอะไรโง่ ๆ เกลียดคน ๆ หนึ่ง ไม่ใช่แค่เพราะรูปร่างหน้าตาของเธอเท่านั้น ยังมีเหตุผลอื่น ๆ ด้วย โลกนี้มีคนอ้วนมากมาย ทําไมข้าถึงเกลียดเธอ? ไม่ใช่เพราะเธอมักจะจู้จี้ข้าและจิตใจของเธอก็แย่มาก สาวสวยทุกคนที่มีความสัมพันธ์เล็กน้อยกับข้าก็โดนเธอรังแกหมด ไม่รู้ตัวเองเลย ผู้หญิงที่หัวรุนแรงแบบนั้นแม้ว่าจะดูดีแค่ไหนก็ตาม ข้าก็จะไม่เปลี่ยนใจ"

"ก็เช่นนั้นไง?"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มเยาะ "แม้แต่เจ้าก็ทําไม่ได้ แล้วคนอื่นจะทำได้ยังไงล่ะ?"

หนานลั่วเฉินรู้สึกสับสนเมื่อได้ยินสิ่งนี้

"เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร? เรื่องของข้าเกี่ยวกับเจ้าตรงไหน? เสด็จอาหล่อเหลาตั้งแต่เด็กจนโต และยิ่งไม่เคยทําอะไรที่ทําให้คนอื่นเกลียด เขาเปรียบเทียบกับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ทําไมเจ้าถึงยอมรับเขาไม่ได้?"

หลิ่วเซิงเซิงขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา "ถึงในเมืองแล้ว เราลากันตรงนี้เถอะ"

หลังจากพูดอย่างนั้น หลิ่วเซิงเซิงก็เร่งฝีเท้าและจากไป

หนานลั่วเฉินตามเธอไม่ทัน เขาแค่มองเธอด้านหลังขณะที่เธอจากไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

เธอถามแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?

"..."

อีกด้าน

ทันทีที่หลิ่วเซิงเซิงเดินไปตามถนน ก็สังเกตเห็นว่าผู้คนริมถนนมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ และแม้กระทั่งรังเกียจเล็กน้อย

เธอไม่รู้ว่าทำไมจึงมองเสื้อผ้าของเธอ จึงพบว่าตัวเองสกปรกทั้งตัว คาดว่าผมของเธอก็เลอะเทอะเหมือนกัน "จุ๊ น่าจะถูกมองว่าเป็นขอทานแล้วใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงไม่สามารถสวมชุดนี้กลับไปได้ จึงมองไปรอบ ๆ และเดินตรงเข้าไปในร้านค้าริมถนน