บทที่ 0141

และลูกศรยาวก็ติดอยู่บนหัวกระต่าย

เปลือกตาของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก และเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเมื่อเห็นเสี่ยวเจียงกระโดดกลับไปบนหลังม้า

เห็นได้ชัดว่าหนานมู่เจ๋อกำลังอารมณ์ไม่ดี เขาจึงเก็บธนูและลูกธนูพูดว่า "เจี้ย" แล้วทิ้งตัวไว้บนหลังม้า

เมื่อเห็นพวกเขาทั้งสองจากไปเช่นนี้ มู่ชิงชิงก็ปิดหูของเธอและสับสน

"เซินเอ๋อ เจ้ากำลังมีปัญหากับอ๋องชางเหรอ? เขาชอบเจ้าไม่ใช่เหรอ? ทำไมวันนี้เขาถึงเพิกเฉยต่อเจ้า?"

หลิ่วเซิงเซิงเพียงพูดว่า "ไม่มีอะไร กลับเถอะ"

"แต่ข้ารู้สึกมาตลอดว่าเขามีเจตนาฆ่า ข้าไม่ได้ทำให้เขาขุ่นเคือง"

"ไม่มีอะไร"

"เป็นไปได้ไหมว่าเขาค้นพบตัวตนของเจ้า?"

หลิ่วเซิงเซิงทำอะไรไม่ถูก "เจ้าคิดอะไรอยู่? เขาแค่เข้าใจผิดคิดว่าข้าชอบเจ้า"

ริมฝีปากมู่ชิงชิงกระตุก "ไม่นะ เขา เมื่อกี้เขาหึงเหรอ?"

ไม่น่าแปลกใจที่ลูกศรนั้นเกือบจะฆ่าเธอ!

ทำให้เธอตกใจจะตาย!

ใน"ไม่ได้ ไม่ได้ ข้าจะเป็นศัตรูรักของอ๋องชางได้อย่างไร? ดูสายตาของเขาตอนนี้สิ ราวกับว่าเขาต้องการจะหั่นข้าเป็นชิ้น ๆ โปรดอธิบายให้เขาฟังโดยเร็ว ไม่เช่นนั้น ข้าจะถูกเขาลอบสังหารในวันหนึ่ง"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "วางใจเถอะ เขาไม่ใช่คนแบบนั้น"

มู่ชิงชิงพูดอย่างเสียใจขณะที่เธอเดิน "ถ้าคุณชอบใครสักคน แน่นอนว่าเจ้าคิดว่าพวกเขาเป็นคนดี..."

หลิ่วเซิงเซิงยิ่งพูดไม่ออกกับสิ่งที่เธอพูด เมื่อเธอกำลังจะบอกว่าเธอไม่ชอบเขา ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องมาที่หู

"อ๊าย…"

ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างบ้าคลั่ง

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"

สีหน้าของมู่ชิงชิงเปลี่ยนไป "มีคนขอความช่วยเหลือจากข้างหน้า ไปดูกันเถอะ!"

หลิ่วเซิงเซิงต้องการที่จะรั้งเธอไว้ แต่ไม่สามารถรั้งเธอไว้ได้เลย ก็ดึงเธอเข้ามาหลังจากนั้นไม่นาน