บทที่ 142 เพลงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

หนานเทียนขมวดคิ้ว "ไม่คิด"

หนานลั่วเฉินถอนหายใจ "เอาล่ะ ข้าแค่ตาลาย คนหนึ่งมีจิตใจดี ส่วนอีกคนก็ดุร้ายและอิจฉา พวกเขาแตกต่างอย่างสิ้นเชิง"

กระบวนการจัดเลี้ยงค่อนข้างน่าเบื่อ หลิ่วเซิงเซิงหาวเป็นครั้งคราวและไม่มีอารมณ์จะชมการแสดงเลย

เธอแค่อยากจะเสร็จเร็วแล้วกลับไปนอน

เสียงกู่เจิงอันไพเราะดังมาจากบนเวที และหลิ่วเซิงเซิงเพียงคิดว่ามันเป็นเพลงที่ถูกสะกดจิต ยิ่งเธอฟังมากเท่าไร เธอก็ยิ่งอยากนอนมากขึ้นเท่านั้น

จนกระทั่งเพลงหยุดลงและทุกคนก็ปรบมือให้ หลิ่วเซิงเซิงก็มีพลังมากขึ้น

"ทักษะการเล่นกู่เจิงของเฉี่ยนเฉี่ยนยังคงดีเช่นเคย ทำไมวันนี้เจ้าถึงปิดหน้าเอาไว้ล่ะ?"

เสียงของฮองเฮาดังขึ้น และหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนบนเวทีก็คุกเข่าลงบนพื้นด้วยอาการโศกเศร้า

"ขอบคุณฮองเฮาที่ชื่มชม ปิดหน้าไว้เพราะว่าช่วงนี้สีหน้าเฉี่ยนเฉี่ยนไม่ค่อยดีนัก..."

เนื่องจากหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนที่มีชื่อเสียงเรื่องความสวยมาหลายปี ทันทีที่เธอเปิดปาก หลายคนก็มองดูเธอ

ฮองเฮากล่าวว่า "เฉี่ยนเฉี่ยนของเราเป็นสาวสวย แม้ว่าเธอจะสีหน้าไม่ดี แต่เธอก็ยังคงเป็นคนหนึ่งที่สวยที่สุด"

"ฮองเฮาชมเกินไปแล้ว จริง ๆ แล้ววันนี้เฉี่ยนเฉี่ยนยังเตรียมการเต้นรำอีกชุดหนึ่ง คิดว่าพี่สาวจะบรรเลงเพลงให้เฉี่ยนเฉี่ยนและถวายการเต้นรำเพื่อฮองเฮา แต่น่าเสียดายที่พี่สาวโกรธเฉี่ยนเฉี่ยนเมื่อเร็ว ๆ นี้ คาดว่าคงไม่..."

ขณะที่เธอพูดอย่างนั้น เธอก็ก้มหน้าลงด้วยความเสียใจ

ประโยคนี้ทำให้ทุกคนสนใจหลิ่วเซิงเซิงโดยตรง

เปลือกตาของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก คำพูดเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าตัวเองโกรธเธอและนั่นคือสาเหตุที่ตัวเองปฏิเสธที่จะแสดงร่วมกับเธอ แต่จริง ๆ แล้วกำลังบอกว่าเธอไม่ให้เกีรติฮองเฮา

เป็นความคิดที่ดี

หลิ่วเซิงเซิงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ได้ตื่นเต้นมากนัก แต่พูดด้วยน้ําเสียงสงบว่า

"น้องสาวพูดเรื่องอะไร ถ้าเจ้าบอกข้าก่อนว่าเจ้าอยากแสดงกับข้าให้ฮองเฮาดู ข้าคงมาตั้งนานแล้ว อยู่ดี ๆ เจ้าก็มาประโยคนี้ คนที่ไม่รู้จะคิดว่าเจ้าบอกกับข้าไว้นานแล้วว่าจะแสดงด้วยกัน แล้วข้ากลับคำกลางคัน ข้าโดนเข้าใจผิดเกินไปแล้ว"

ทุกคนในเหตุการณ์ต่างตกใจ เป็นไปได้ไหมที่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนไม่เคยนัดกับหลิ่วเซิงเซิงมาก่อน?

"จุ๊จุ๊ เจ้าเล่ห์เกินไปหรือเปล่า? เห็นได้ชัดว่าไม่เคยนัดหมายมาก่อน แต่จู่ ๆ ก็พูดคำนั้นออกมาในเวลานี้ ชัดเจนว่าต้องการทำให้พี่สาวของตัวเองอับอาย"

"ใครจะไม่รู้ว่าหลิ่วเซิงเซิงไม่ได้รับการศึกษา แม้ว่าเธอจะนัดหมายล่วงหน้าเธอก็ไม่กล้าตกลง?"

"ถูกต้อง เธอเล่นกู่เจิงได้ไหม หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนรู้ดีว่าเธอไม่สามารถทำอะไรได้ และเธอก็จงใจพูดแบบนั้น เห็นได้ชัดว่าต้องการทำให้เธอเป็นตัวตลก"

"ได้ยินมานานแล้วว่าพี่น้องสองคนนี้ทะเลาะกัน ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ คนหนึ่งต้องการทำให้พี่สาวอับอายในที่สาธารณะ และอีกคนทำให้น้องสาวไม่สามารถลงจากเวทีได้โดยตรง... "

"..."

ผู้คนเยาะเย้ยอย่างไม่ยับยั้งชั่งใจ และใบหน้าของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็ค่อย ๆ น่าเกลียดลง

"พี่สาวพูดแบบนั้นได้ยังไง? วันนี้เป็นวันเกิดของฮองเฮา ไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยเหรอ?"

ดีจัง เปลี่ยนหัวข้ออีก

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "น้องสาวล้อเล่นน่า แน่นอนว่าข้าได้เตรียมการแสดงไว้แล้ว แต่ข้าไม่ได้ไปกับเจ้า แน่นอน ถ้าเจ้าต้องการให้ข้าร่วมแสดงกับเจ้าจริง ๆ ก็ได้ พี่สาวแค่กังวลว่าเจ้าจะตามจังหวะไม่ทัน"

เธอเหรอ?

สามารถเล่นกู่เจิงได้ไหม?

ยังตามจังหวะของเธอไม่ทัน...

เป็นเพราะการเล่นของเธอไม่เป็นที่พอใจมากจนหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนไม่สามารถเต้นร่วมกับเธอได้มั้ง...

ทุกคนแสดงสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม หนานมู่เจ๋อดื่มชาอยู่คนเดียว ราวกับไม่รู้จักสองคนที่พูด

ฮองเฮายังมองพี่น้องด้วยรอยยิ้ม เหมือนกับว่ากำลังดูละครดี ๆ "ในเมื่อพวกเจ้าสองคนเตรียมการแสดงไว้แล้ว ทำไมไม่ลองขึ้นเวทีด้วยกันดูล่ะ?"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนยิ้มเบา ๆ และพูดว่า "พี่สาว ฮองเฮาพูดแล้ว ท่านจงขึ้นมาเถิด ไม่ว่าพี่สาวจะเล่นอะไร น้องสาวจะเต้นตามได้อย่างแน่นอน"

โอ้ เธอสามารถเล่นเพลงได้มากที่สุดในโลก ตราบใดที่เธอเล่นได้ เธอก็เต้นได้ด้วย