บทที่ 143 ควรให้เธอขอโทษ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เสียงกู่เจิงอันไพเราะนั้นค่อย ๆ หยุดลง มันเป็นเพลงที่ทุกคนไม่เคยได้ยินมาก่อน จนกระทั่งต่อมาก็หยุดลงอย่างสมบูรณ์ ผู้คนก็ไม่ได้ตั้งสติเป็นเวลานาน ราวกับว่าเสียงกู่เจิงนั้นยังคงลอยอยู่รอบ ๆ...

ในที่สุดหนานมู่เจ๋อก็มองหลิ่วเซิงเซิงอย่างจริงจัง ความรังเกียจในสายตาก็ดูเหมือนจะจางหายไปเล็กน้อย

หนานลั่วเฉินตกตะลึงเหมือนกับทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

หลิ่วเซิงเซิงจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นและเดินไปหาหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนบนเวที "น้องสาว เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

ทันทีที่เธอเปิดปาก ทุกคนก็กลับมามีสติอีกครั้ง

"วิเศษมาก เพลงนี้วิเศษมาก!"

"ต่างก็บอกว่าคุณหนูใหญ่จวนแม่ทัพเป็นคนโง่เขลาและไร้ความสามารถ นั่นไม่เป็นเช่นนั้นเลย ทักษะการเล่นกู่เจิงของเธอก็ดีมากเช่นกัน"

"แต่ไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าเธอไปเรียนมาจากไหน ไพเราะมาก..."

"คิดว่าหลิ่วเซิงเซิงจะขายหน้าแล้ว แต่ไม่กลับไม่คิดว่าจะเป็นหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนที่ขายหน้า"

"นั่นน่ะสิ เมื่อกี้เธอเต้นมั่วอยู่บนเวทีขี้เหร่มาก"

"เจ้าดูสิว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่? เธอกลับผลักพี่สาวของตัวเอง..."

"..."

ฝูงชนอึกทึกครึกโครม ทุกคนจ้องมองคนสองคนบนเวที

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนผลักหลิ่วเซิงเซิงออกไปด้วยความโกรธ "ไม่ต้องลำบากท่านพี่หรอก ข้าลุกขึ้นเองได้"

หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่หงุดหงิด "ให้ข้าประคองน้องสาวจะดีกว่า คนดูอยู่เยอะขนาดนี้"

"เจ้าอย่าแตะต้องข้า!"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนผลักมือออกไปอย่างประหม่า แล้วทันใดนั้นก็นึกถึงผู้คนมากมายรอบตัวเธอ จึงรีบลุกขึ้นจากพื้น แต่ในวินาทีที่ลุกขึ้น ผ้าคลุมหน้าบนใบหน้าก็คลายออกอย่างกะทันหัน จากนั้นใบหน้าที่เต็มไปด้วยจุดแดงก็ปรากฏสู่สายตาของทุกคน...

"โอ้พระเจ้า นั่นแน่ใจเหรอว่าเป็นหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน? หน้าตาขี้เหร่มาก"

"เป็นเธอจริง ๆ โครงหน้าไม่เปลี่ยนเลย"

"ทำไมเธอถึงมีสิวมากมายบนใบหน้า ดูขี้เหร่กว่าหลิ่วเซิงเซิงเมื่อก่อนด้วยซ้ำ เกิดอะไรขึ้น?"

"..."

ดวงตาของผู้คนเบิกกว้าง และบางคนถึงกับลุกขึ้นและจ้องมองเธออย่างจริงจัง

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนตกใจมากจนเธอรีบหยิบผ้าคลุมขึ้นมา ลดศีรษะลงแล้ววิ่งลงจากเวที

"เฉี่ยนเฉี่ยน!"

ทันทีที่เห็นเธอวิ่งหนี หลิ่วหย่งก็รีบลุกขึ้นและไล่ตามเธอ ในขณะที่หลิ่วเซิงเซิงก็แค่กลับไปที่ตําแหน่งของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ

เสียงประหลาดใจดังขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะนี้ ความสนใจของเกือบทุกคนอยู่ที่ใบหน้าของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน และกระซิบกระซาบกันอย่างไม่หยุด

แต่งานเลี้ยงยังต้องดำเนินต่อไป ไม่นานก็มีคนมาแสดงบนเวที และสถานการณ์ก็กลับมาสงบสุขอีกครั้งด้วยการร้องเพลงและเต้นรำ

แต่หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกอยู่เสมอว่ามีคนจ้องมองตัวเองอยู่ เธอหันไปมองด้วยความรู้สึกและพบว่าองค์รัชทายาทกำลังจ้องมองตัวเองอย่างดุร้าย สายตานั้นเหมือนกําลังจะฆ่าตัวเอง

หลิ่วเซิงเซิงไม่สนใจ คิดแค่ว่าคนที่ชอบหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนไม่ชอบตัวเองเท่านั้น

เนื่องจากเป็นงานวันเกิดของฮองเฮา ผู้คนจึงไม่กล้าพูดอะไรมากและหันไปสนใจนักเต้นบนเวทีอย่างรวดเร็ว

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าหนานมู่เจ๋อก็ดูการแสดงด้วย ดังนั้นเธอจึงมองไปที่เวทีด้วย

ทันใดนั้นก็รู้ว่าหญิงสาวเต้นรำนั้นงดงามมาก เธอมีดวงตาที่บริสุทธิ์ แผ่อารมณ์ที่อ่อนโยนไปทั่วร่างกาย เต้นแล้วร่างกายก็อ่อนนุ่มเหมือนไม่มีกระดูก ตัวเองเห็นแล้วยังชอบ ไม่น่าแปลกใจที่แม้แต่หนานมู่เจ๋อก็จ้องมองเธอ

การเต้นรำอันน่าทึ่งของหญิงสาวดึงดูดผู้คนให้ปรบมือ และในไม่ช้าผู้คนก็ลืมเรื่องการกระทำที่ไม่ดีของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยน

หลิ่วเซิงเซิง เพียงเหลือบมองและเริ่มกินอาหาร