บทที่ 0142

ทันทีที่เธอรีบออกไป เสียงตะโกนในรถม้าก็ดังขึ้น

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!..."

ในเวลาเดียวกัน คนรอบ ๆ รถม้าก็มองไปที่มู่ชิงชิงเช่นกัน เมื่อพวกเขาเห็นว่าเขายังเป็นเด็กใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"เด็กเหลือขอคนนี้มาจากไหน?"

"คงไม่ใช่อยากจะเป็นวีรบุรุษช่วยสาวใช่ไหม?"

"มันตลกมาก ดูสิว่าเขาอ่อนแอแค่ไหน พวกเจ้าสองคนไปจัดการเขาซะ"

"..."

ในขณะที่กำลังพูด โจรทั้งสองก็เข้ามาใกล้มู่ชิงชิงอย่างรวดเร็ว

เห็นแต่มู่ชิงชิงวิ่งเข้ามา เตะหนึ่งในนั้นออกไป จากนั้นกำหมัดของเขาและชกหน้าอีกฝ่าย อย่างไรก็ตามเธอเป็นผู้หญิงและเธอก็ไม่มีกำลังมากนัก ด้วยหมัดเดียวชายคนนั้นก็แค่ศีรษะของเขาเอียงหลังจากถูกทุบตี แต่เขาก็ยังคงยืนนิ่งอยู่

โจรที่ถูกเตะลงรีบลุกขึ้น "นังนี่ ที่แท้เคยฝึกฝนมา ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขากล้าเข้ามายุ่งเรื่องของเรา!"

โจรอีกคนต่อยเข้าไปและทำให้มู่ชิงชิงล้ม

เมื่อเห็นมู่ชิงชิงถูกล้มลง หลิ่วเซิงเซิงก็ตบหน้าผากของเธอแล้วเดินออกไปในที่สุด

"ในเวลากลางวันแสก ๆ ฉุดสาวก้ว่าเยอะแล้ว ยังอยากฆ่าคนอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ พวกเข้าเก่งเกินไปแล้ว"

เมื่อได้ยินเสียงของผู้หญิง กลุ่มผู้ชายก็ตื่นเต้นและมองไปที่หลิ่วเซิงเซิง

"เฮ้ สาวสวยตัวน้อยมาอีกคนแล้ว เสียงนี้ไม่เลวนะ"

"เจ้ามองยังไงว่าเป็นสาวน้อย? ผู้หญิงคนนี้สวมหน้ากาก ดังนั้นเธออาจจะขี้เหร่"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าเห็นว่าหุ่นนั้นดี คาดว่าไม่น่าขี้เหร่เท่าไหร่ ขอแค่ไม่มองหน้า เท่าไหร่ก็ยังใช้ได้"

"แม่งเอ๊ย ตอนนี้ลูกพี่กำลังมีความสุข ข้าทนไม่ไหวแล้ว มีผู้หญิงบังเอิญเข้ามา ครั้งนี้อย่าแย่งข้า"

ในขณะที่พูด ผู้ชายหลายคนก็ล้อมรอบหลิ่วเซิงเซิงโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าพวกเขากลัวว่าเธอจะหนีไป

มู่ชิงชิงรีบลุกขึ้นจากพื้น "เซินเอ๋อ เจ้ามาทำอะไรที่นี่? ข้าช่วยคนก็พอแล้ว เจ้ารีบหนีไป!"

"หนีช้าอะไร! เจ้าลงมือทำแล้ว ข้าหนี ทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ให้ตายเหรอ?"

จู่ ๆ มู่ชิงชิงก็รู้สึกผิด เมื่อเห็นผู้คนรอบตัวเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอก็วิตกกังวล "ถ้าอย่างนั้นเรามาสู้คนเหล่านี้ด้วยกัน..."

เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนี้ ชายกลุ่มนี้ก็หัวเราะอีกครั้ง

"เด็กน่ารักคนนี้อยากจะเอาชนะพวกเราทุกคน มันตลกมาก"

"อย่ากังวลเรื่องเด็กน่ารักคนนั้น จับผู้หญิงคนนี้ก่อน ข้าคิดว่าหญ้าข้างทางมันสวยดี อิอิอิ..."

"..."

เมื่อเห็นกลุ่มคนเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่เสียเวลาเลย รีบวิ่งไปข้างหน้าและเตะคนหนึ่งในนั้นล้มลง

"อ๊าย…"

คนที่ถูกเตะล้มก็กรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำอีก และผู้คนรอบตัวเขาก็อดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นสถานการณ์นี้

"อีกคนก็ฝึกฝนมา ดูเหมือนว่าการโค่นสาวคนนี้จะไม่ง่ายเลย เรามาลงมือด้วยกัน"

ไม่รู้ว่าใครพูดประโยคนี้ และหลังจากนั้นโจรหลายสิบคนก็รีบวิ่งไปหาหลิ่วเซิงเซิง

หลิ่วเซิงเซิงไม่เสียเวลา เธอหยิบเข็มเงินออกมาแล้วเหวี่ยง โจรเจ็ดหรือแปดคนที่วิ่งไปข้างหน้าล้มลงทันทีมีน้ำลายฟูมปาก

คนที่เหลือเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ที่ไหน? เขาตกใจมากจนก้าวถอยหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มู่ชิงชิงยังได้ใช้โอกาสนี้วิ่งไปหาหลิ่วเซิงเซิง "เซินเอ๋อ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"