บทที่ 0146

พวกโจรถือธนูและลูกธนูด้วยความโกรธ เล็งไปที่หลิ่วเซิงเซิงและเปิดการโจมตีอีกครั้ง

ก่อนที่หลิ่วเซิงเซิงจะทันโต้ตอบ ก็เห็นลูกธนูนับไม่ถ้วนยิงมาทางตัวเอง

เธอกลิ้งไปกับพื้นกลิ้งเข้าไปในป่าข้าง ๆ อีกครั้ง พอสงสัยว่าใครเป็นคนยิงธนูก็มีเสียงม้าดังขึ้น เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นร่างหนึ่งขี่ม้าด้วยความเร็วสูงมา ชายคนนั้นก้มลงอุ้มเธอขึ้นหลังม้า

กระบวนการทั้งหมดรวดเร็วมาก หลิ่วเซิงเซิงเพิ่งได้สติก็ถูกกอดไว้ในอ้อมแขนของใครบางคนแล้ว

"ท่านอ๋อง?"

หลิ่วเซิงเซิงเต็มไปด้วยความตกใจ ทำไมหนานมู่เจ๋อถึงปรากฏตัวที่นี่?

และเขามาที่นี่เพียงลำพัง แม้แต่เสี่ยวเจียงก็ไม่ได้อยู่ เป็นไปได้ไหมที่เขามาที่นี่เพื่อตามหาตัวเองโดยเฉพาะ?

ตอนที่หลิ่วเซิงเซิงสับสน ลูกธนูก็พุ่งเข้าที่ตูดของม้า ทันใดนั้นม้าก็ดิ้นรนทุรนทุรายและพยายามเหวี่ยงทั้งสองออกไปอย่างบ้าคลั่ง

"กอดข้าไว้ให้แน่น"

ทันทีที่พูดจบ หนานมู่เจ๋อก็พลิกตัวและกระโดดลงจากหลังม้าโดยมีหลิ่วเซิงเซิงอยู่ในอ้อมแขนของเขา!

หลิ่วเซิงเซิงสับสนอย่างสิ้นเชิง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหนานมู่เจ๋อถึงมาปรากฏตัวที่นี่ และไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมาช่วยตัวเองเพียงลำพัง?

มีทั้งตกใจและประทับใจ แต่ที่สำคัญที่สุดคือเธอกังวล ดังนั้นหลิ่วเซิงเซิงจึงรีบรู้สึกตัว "พวกเขามีคนเยอะมาก และยังมีธนูด้วย เจ้าควรอยู่ให้ห่างหน่อย"

"นี่คือรังโจรที่ใหญ่ที่สุดที่ใกล้กับเมืองหลวง เจ้าออกไปจากที่นี่ก่อนแล้ว ข้าจะจัดการกับคนเหล่านี้เอง"

หลังจากฟังคำพูดของหนานมู่เจ๋อแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็รีบพูดว่า "เจ้าก็บอกแล้วว่า พวกเขาเป็นรังโจรที่ใหญ่ที่สุดแถวนี้ เท่าที่เห็นพวกเขาต้องมีมากกว่านี้แน่ ๆ ข้าไม่ได้มาปราบปรามโจร ข้าแค่มาช่วยคนไม่กี่คน..."

ยังไม่ทันพูดจบ มีลูกธนูอีกหลายลูกถูกยิงมาในทิศทางของพวกเขา

วิชาตัวเบาของหนานมู่เจ๋อนั้นดีมาก เขากอดหลิ่วเซิงเซิงและกระโดดไปที่ต้นไม้ใกล้ ๆ ได้อย่างง่ายดาย ในเวลาไม่นานก็อยู่ห่างจากพวกโจรมาก

ด้วยระยะทางในปัจจุบัน พวกเขาสามารถหลบหนีจากที่นี่ได้อย่างง่ายดาย แต่หลิ่วเซิงเซิงไม่ต้องการหลบหนีเลย

"ขอบคุณมากที่ช่วยข้าไว้ตอนนี้ แต่ข้าไม่อยากจากไปตอนนี้ ข้าสามารถจัดการกับพวกเขาได้ในคราวเดียว!"

หลิ่วเซิงเซิงมองไปที่หนานมู่เจ๋อด้วยสายตาที่เฉียบแหลม "เชื่อข้าเถอะ เราไม่จำเป็นต้องหลบหนี"

"เดิมทีก็ไม่ได้หนี เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมา"

ขณะที่หนานมู่เจ๋อกำลังจะเดินไปในทิศทางนั้น หลิ่วเซิงเซิงก็รีบเอื้อมมือไปจับเขาไว้

"อย่า!"

แต่การที่คนสองคนยืนอยู่บนต้นไม้ การดึงครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นนี้ ทำให้ลำต้นนั้นแตกมากกว่าครึ่ง

ได้ยินเพียงเสียงดังสนั่น ลำต้นของต้นไม้หัก และคนสองคนบนต้นไม้ก็ล่วงลงทันที

"อ๊าย…"

เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังจะล่วงลงพื้น หนานมู่เจ๋อก็พลิกตัวและกอดหลิ่วเซิงเซิงไว้ในอ้อมแขนของเขา ด้วยเสียง "ปัง" หลังของเขาก็กระแทกพื้นอย่างแรง

ในทางตรงกันข้ามหลิ่วเซิงเซิงที่ถูกกอดไว้ในอ้อมแขนของเขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ เลย แต่รู้สึกเพียงเวียนศีรษะเท่านั้น

"ไม่เป็นอะไรนะ?"

เสียงที่เป็นกังวลของหนานมู่เจ๋อมดังมาที่หู

หลิ่วเซิงเซิงส่ายหัว "เจ้าโง่เหรอ? ตกลงมาแล้ว ยังเอาข้ามาไว้ข้างหน้า น่าจะเป็นข้าที่ถามเจ้าว่าเป็นอะไรหรือเปล่า?"

หนานมู่เจ๋อค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น "ไม่เป็นไร"

เมื่อเห็นว่าพวกโจรกำลังจะไล่ตามมาอีกครั้ง เขาก็กอดหลิ่วเซิงเซิงและกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลอีกครั้ง

หลิ่วเซิงเซิงรีบชี้ไปที่ถ้ำที่อยู่ไม่ไกลแล้วพูดว่า "ไปที่นั่น! ตรงนั้นมีพื้นที่โล่ง!"

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจความตั้งใจของเธอ แต่เขาก็ยังกระโดดไปในทิศทางของพื้นที่โล่งนั่น

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงทางเข้าถ้ำ และหงหลิงก็วิ่งไปด้วยความตื่นตระหนก

"แม่นาง พวกเจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงส่ายหัว "โจรทั้งหมดที่อยู่ข้างในน่าจะออกมาหมดแล้ว ไปดูน้องสาวของเจ้าว่าอยู่ที่ไหน แล้วพาพวกเธอออกมา"

หงหลิงหลั่งน้ำตาด้วยความขอบคุณและรีบเข้าไปในถ้ำพร้อมกล่าวขอบคุณ

ในเวลาเดียวกัน กลุ่มโจรก็รีบเร่งเข้ามาด้วยความโกรธ

"เอาพรรคพวกมาอีกคน รู้อยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนี้มาเองไม่ได้!"