บทที่ 0145

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ แต่รีบซ่อนตัวอยู่ข้าง ๆ กระท่อม เมื่อคนที่อยู่ข้างออกมาหมด ก็ขว้างเข็มเงินไปตรง ๆ ไม่นานก็ทำให้คนหลายคนล้มลง

ราบรื่นมาก!

โจรเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่มีสติปัญญา

กลับไม่มีคนเห็นว่าออกมาแล้วจะโดนทำให้ล้มลง ยังวิ่งออกมาเรื่อย ๆ

ลองคิดดูแล้ว ถ้ามีสติปัญญาคงไม่มาเป็นโจร...

หลิ่วเซิงเซิงซ่อนตัวอยู่นอกกระท่อม วางยาพิษทุกคนที่ออกมา จนกระทั่งเธอไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวใด ๆ อีกต่อไป เธอจึงเปิดประตูกระท่อมแล้วเดินเข้าไป

พอเข้าไปก็มีกลิ่นเหม็น เห็นเตียงหลายเตียงในกระท่อมแคบ ๆ และมีชามข้าวอยู่มากมายข้างเตียงแต่ละเตียง ราวกับว่าไม่ได้ทำความสะอาดเลย...

เธอบีบจมูกแล้วเดินออกไป จึงพบว่ามีคนหนึ่งที่ถูกล้มลงและยังคงดิ้นรนอยู่ ตอนนี้เขาปีนขึ้นไปถึงปากถ้ำแล้วตะโกนสุดกำลัง "หัวหน้าระวัง..."

หลิ่วเซิงเซิงตกใจและรีบวิ่งไปเชือดคอของเขา

แต่เสียงตะโกนได้แจ้งเตือนผู้คนในถ้ำแล้ว และคนกลุ่มใหญ่ก็หลั่งไหลออกมาจากถ้ำทันที

"เกิดอะไรขึ้น?"

"เร็วเข้า รีบบอกหัวหน้า! มีคนโจมตีพวกเรา!"

"ให้ตายเถอะ ใครกล้ามาโจมตีเราที่นี่?"

"..."

มองกลุ่มคนแล้วกลุ่มเล่า สีหน้าหลิ่วเซิงเซิงไม่น่าดูแล้ว ถ้ำเล็ก ๆ ซ่อนคนไว้เท่าไหร่?

ตอนนี้มีคนวิ่งออกมาแล้วสามสิบสี่สิบคน...

"เป็นผู้หญิง!"

"เป็นไปไม่ได้ เป็นผู้หญิงจะโค่นพี่น้องของเรามากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?"

"ทุกคนระวังตัวด้วย ผู้หญิงคนนี้ต้องมีผู้สมรู้ร่วมคิดซึ่งต้องซ่อนตัวอยู่ในป่าใกล้ ๆ พวกเจ้าไปค้นหาในป่า ส่วนที่เหลือไปกับข้าและจับผู้หญิงคนนี้!"

กลุ่มคนแบ่งออกเป็นสองกลุ่มและสิบกว่าคนในนั้นเห็นว่ากำลังจะหาที่ซ่อนของหงหลิงเจอ หลิ่วเซิงเซิงจึงรีบวิ่งไปช่วย แต่ไม่คิดว่าจะถูกคนอีกกลุ่มหนึ่งหยุดไว้เพียงไม่กี่ก้าว

เธอรีบหยิบเข็มเงินออกมาแล้วโยนมันไปที่กลุ่มคน เมื่อชายสองสามคนล้มลง คนที่เหลือก็ตกตะลึง

"สาวน้อยคนนี้รู้วิธีใช้อาวุธลับ! ทุกคนระวัง!"

"ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอสามารถโค่นพี่น้องของเราได้มากมาย น่ารังเกียจ!"

โจรที่เหลือต่างรุมเข้าหาหลิ่วเซิงเซิงซึ่ง ล้อมรอบหลิ่วเซิงเซิงจากทั้งซ้ายขวา

ด้วยมีดนับไม่ถ้วน หลิ่วเซิงเซิงก็กระโดดไปที่ต้นไม้ใกล้เคียง

เชี่ย กระโดดขึ้นมาได้จริง ๆ

ก่อนที่หลิ่วเซิงเซิงจะได้ ดีใจ พวกโจรก็วิ่งไปใต้ต้นไม้แล้ว บางคนเขย่าต้นไม้อย่างรุนแรง บางคนใช้มีดสับลำต้น และอีกคนถึงกับปีนขึ้นไปโดยตรง

ไม่นานนัก หลิ่วเซิงเซิงก็กระโดดขึ้นไปบนกิ่งไม้ตรงข้ามด้วยการกระโดดอย่างกะทันหัน

"ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้ใช้วิชาตัวเบาได้ รีบไปเรียกหัวหน้ามา!"

"ข้าก็เคยเรียนวิชาตัวเบามา เจ้ารอข้าก่อน!"

ชายใต้ต้นไม้กำลังสาปแช่ง แล้วก็มีคนกระโดดขึ้นมาจริง ๆ

ตอนที่ชายคนนั้นพยายามจับจะหลิ่วเซิงเซิงอย่างมีชัย เข็มเงินก็ลอยไป ชายคนนั้นก็ตกลงมาจากต้นไม้โดยตรง และมีเลือดออกไปทั่ว

พวกโจรโกรธมาก

"ตัดต้นไม้นี้ลงเร็วเข้า โมโหจริง ๆ!"

แต่เมื่อคนเหล่านั้นเริ่มตัดต้นไม้ หลิ่วเซิงเซิงก็กระโดดไปที่ต้นไม้อีกต้นหนึ่งอีกครั้ง แม้ว่าวิชาตัวเบาของเธอจะไม่ค่อยดีนัก แต่มันก็มีประโยชน์มากกับพวกโจรที่ไม่รู้อะไรเลย...

เมื่อกลุ่มโจรวิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ หลิ่วเซิงเซิงก็โบกผงแป้ง โจรใต้ต้นไม้ก็ไม่สามารถป้องกันได้ ทันทีที่พวกเขาสูดผงแป้ง ดวงตาของพวกเขาก็มืดลง และพวกเขาก็ล้มลงทั้งหมด

ในชั่วพริบตา เหลือเพียงเจ็ดแปดคนเท่านั้นจากโจรสามสิบสี่สิบคน

พวกโจรเริ่มโมโหจริง ๆ...

จนกระทั่งมีเสียงโกรธเกรี้ยวของชายคนหนึ่งดังมาจากทางเข้าถ้ำ