บทที่ 146 ลูกของเธอล้มเสียไปแล้ว

ด้วยประโยคดังกล่าว ใบหน้าของหยูเหวินซื่อก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที

"เจ้า เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?"

เมื่อได้ยินเขาถามแบบนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็เข้าใจทุกสิ่งในทันที

"ดูเหมือนเจ้าจะรู้มานานแล้ว คิดว่าความสงสัยขององค์หญิงนั้นถูกต้อง ไม่เพียงแต่พวกเจ้าไม่ชัดเจนเท่านั้น แต่ตอนนี้พวกเจ้ายังมีลูกกันด้วย แล้วเจ้ามีหน้าอะไรมาโมโหใส่องค์หญิง?"

จู่ ๆ หยูเหวินซื่อก็ตื่นตระหนก "พระชายา องค์หญิงยังไม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหม? เจ้าอย่าบอกให้เธอเด็ดขาด ถ้าเธอรู้ หรงหรงจะต้องตายอย่างแน่นอน…"

"ดังนั้นสิ่งที่องค์หญิงพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ? ผู้หญิงคนนั้นล่อลวงผู้ชายหลายคน? เจ้ากลัวว่าเด็กในท้องของเธอไม่ใช่เชื้อสายของเจ้าเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงมีรอยยิ้มบนใบหน้า เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

หยูเหวินซื่อไม่เข้าใจว่าเธอรู้ได้อย่างไรว่าหรงหรงกำลังท้อง แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องเก็บความลับนี้ไว้!

"เจ้าหรงหรงเข้าใจผิด แม้ว่าเธอกับข้าจะมีความสัมพันธ์กัน แต่ข้าเป็นคนทำลายความบริสุทธิ์ของเธอ ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าเองและไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ"

หยูเหวินซื่อดูสำนึกผิด

"วันนี้เธอฆ่าตัวตายเพราะรู้สึกเสียใจต่อองค์หญิง ข้าอยากจะปฏิบัติต่อองค์หญิงอย่างดีมาโดยตลอด เราทั้งคู่รู้สึกผิด ตราบใดที่องค์หญิงไม่รู้เรื่องนี้ ข้าก็คิดไว้แล้วว่าข้าจะรักองค์หญิงให้ดีในชีวิตนี้แน่นอน เพียงแต่เด็กคนนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์ อย่างไรเสียหรงหรงก็มีลูกของข้าแล้ว ข้าไม่อยากให้เธอกังวลเกินไป ดังนั้นช่วงนี้ถึงมาหาเธอบ่อย..."

"เจ้าไม่อยากให้เธอกังวล แต่ไม่กลัวว่าองค์หญิงจะโกรธเหรอ? เจ้าเป็นพระราชบุตรเขยที่ดีจริง ๆ"

หยูเหวินซื่อกัดฟันและพูดว่า "ผู้ชายทุกคนในโลกนี้มีภรรยาสามคนและนางสนมสี่คน แต่ข้าต้องปฏิบัติต่อองค์หญิงอย่างรักเดียวใจเดียว เพียงเพราะข้าเป็นพระราชบุตรเขย ถ้าไม่ใช่ความสัมพันธ์นี้ ข้าจะมีภรรยาสามคนและนางสนมสี่คนก็ได้ ข้าแค่ทำในสิ่งที่ผู้ชายทุกคนในโลกสามารถทำได้เท่านั้น"

"ยิ่งไปกว่านั้นข้ารู้ว่าตัวเองชอบองค์หญิง แต่ก่อนที่จะแต่งงานกับองค์หญิง องค์หญิงก็เป็นคนหัวโบราณเกินไป ข้าเป็นผู้ชายธรรมดา และข้าก็มีความต้องการเช่นกัน หรงหรงเป็นคนมีน้ำใจ อ่อนโยน และใจดี ผู้ชายทุกคน ปฏิเสธไม่ได้ ข้าไม่คิดว่าสิ่งที่ข้าทำผิด"

"นอกจากนี้ข้าจะไม่มีทางแต่งงานกับหรงหรง ถึงขนาดนี้แล้ว องค์หญิงควรจะพอใจแล้วไหม? หัวใจของข้าเป็นขององค์หญิง เพราะหรงหรงน่าสงสารเหลือเกิน ข้าให้สถานะเธอไม่ได้ หรือว่าการมาอยู่เป็นเพื่อนเธอก็ผิดเหรอ? อีกอย่าง..."

"พูดแบบนี้ออกมา เจ้าไม่คิดว่าเจ้าน่ารังเกียจเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงไม่สามารถฟังได้อีกต่อไปและขัดจังหวะเขาโดยตรง

"พระชายาเป็นผู้หญิงจึงรู้สึกแบบนั้น ถ้าผู้ชายจะรู้สึกเหมือนข้าและตอนนี้หรงหรงกําลังตั้งครรภ์อยู่ ข้าไม่อยากให้เกิดอุบัติเหตุอะไรกับเธอ ข้าก็หวังว่าองค์หญิงจะสบายดี ในความเห็นของข้า ข้าไม่ผิดเลย"

"เฮ้อ ถ้าเจ้าอยากมีภรรยาสามคนและนางสนมสี่คนขนาดนั้นจริง ๆ เจ้าก็อย่าเป็นพระราชบุตรเขยสิ อยากเพลิดเพลินกับสถานะและชื่อเสียงพระราชบุตรเขย แต่ก็ไม่อยากรักเดียวใจเดียว เจ้าเหมาะสมกับหรงหรงจริง ๆ จอมปลอมเหมือนกัน"

หลิ่วเซิงเซิงเยาะเย้ย "น่าเสียดายที่เจ้าวางแผนมากมาย แต่ยังมองผิดอยู่ หรงหรงคนนั้นดูไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์ ก่อนตั้งครรภ์เธอเคยแท้งมาแล้วและดูสีหน้าเธอสิ เด็กคนนี้ไม่ค่อยมั่นคง ถ้าทรมานแบบนี้อีก กลัวว่าจะเสียอีกไม่กี่วัน ถึงตอนนั้นจะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้ เจ้าอยู่กับนางให้ตลอดเลยดีกว่า"

"เจ้ากำลังพูดไร้สาระอะไร? เจ้าพึ่งเคยเห็นเธอ เจ้าพูดคำเลวร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร…"

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวว่า "บางสิ่งสามารถเห็นได้จากใบหน้า หากเจ้าไม่เชื่อก็คอยดูแล้วกัน"

ทักษะทางการแพทย์ในศตวรรษที่ยี่สิบสองก้าวหน้าไปมากมานานแล้ว ในฐานะหมอเทวดาที่มีชื่อเสียงระดับโลกในยุคนั้น หลิ่วเซิงเซิงไม่คิดว่าตัวเองจะดูผิด

แน่นอนถ้าฉันสามารถตรวจชีพจรของหรงหรงได้ ตัวเองหน้าจะแน่ใจมากกว่านี้

ใบหน้าของหยูเหวินซื่อเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "พระชายาไม่ต้องเป็นห่วง หรงหรงเป็นคนแบบไหน ข้ารู้อยู่แก่ใจ ข้าแค่หวังว่าเพระชายาจะเก็บเป็นความลับให้ข้า..."

"อ๊าย…"

ขณะพูด ก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากไม่ไกล

หยูเหวินซื่อรีบหันกลับไปและเห็นหรงหรงล้มลงกับพื้น

สีหน้าของหลิ่วเซิงเซิงเปลี่ยนไป และเธอก็รีบเดินเข้าไป

เธอรีบพยุงหรงหรงลุกขึ้นและจับชีพจรของเธออย่างเงียบ ๆ

ถุย ตัวเองเดาไม่มีผิด

ท้องจริง ๆ และเคยกินยาทำแท้งมามากมาย สุขภาพก็แย่มาก...