บทที่ 0151

ที่จริงแล้วหลิ่วเซิงเซิงไม่ได้คำนึงถึงเรื่องนี้เลย วันเกิดของฮองเฮาเกี่ยวอะไรกับเธอ?

สิ่งที่เธอทำได้มากที่สุดคือไปที่พระราชวังเพื่อทานอาหาร และไม่จำเป็นต้องวุ่นวายอะไรมาก

แต่ป้าหวังและเสี่ยวถังสนใจมาก พอเข้าไปในบ้านก็เอาน้ํามาอาบน้ําให้เธอ

หลังจากอาบเสร็จ เช็ดให้แห้งก็เริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้เธอ จากนั้นเอาผ้าขนหนูแห้งผืนหนึ่งมาเช็ดผมให้เธอโดยเฉพาะ เปียกไปผืนหนึ่ง ก็เอาอีกผืนหนึ่ง อีกคนก็แต่งหน้าให้เธออย่างจริงจัง

หลังจากแต่งหน้า ขณะรุ่งสาง ผมของเธอก็เกือบแห้ง หลิ่วเซิงเซิงไม่เข้าใจว่าเสี่ยวถังแต่งมันอย่างไร เธอรู้สึกว่าดวงตาของเธอโตขึ้นสองเท่า คิ้วของเธอถูกเขียนราวกับความงามแบบคลาสสิกในทีวี ไม่มีผมหลงเหลืออยู่ด้านข้างแม้แต่เส้นเดียว

ต่างหู สร้อยคอ และสร้อยข้อมือไม่ขาด และสวมเครื่องประดับผมจำนวนมากไว้บนหัวเมื่อรวบผม ซึ่งทำให้หัวรู้สึกหนักประมาณกิโลหนึ่ง

หลิ่วเซิงเซิงคิดมาโดยตลอดว่าใบหน้าของเธอดูสวยแม้จะไม่ได้แต่งหน้า แต่ตอนนี้ด้วยการแต่งหน้าหนัก ๆ ความงามของเธอก็ขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง มันแตกต่างจากความงามสง่าตามปกติ มันเป็นแบบที่หยิ่งผยองและตระการตา

"พระชายาของเราไม่ชอบแต่งตัวในวันธรรมดา ถ้าเธอแต่งตัวแบบนี้ทุกวัน ชื่อเสียงของสาวสวยอันดับหนึ่งนี้ก็คงเป็นของคุณหนูของเราไปนานแล้ว"

ป้าหวังมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงในกระจกทองแดงด้วยรอยยิ้ม และวาดบนหน้าผากของเธอเบา ๆ

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกหนักหัว "ไม่จำเป็นต้องสวมของมากมายบนหัวของข้าได้ไหม? ข้ารู้สึกเหมือนยืดคอไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"

"พระชายาไม่ได้แต่งตัวมานานแล้ว ท่านคิดว่ามีหญิงสาวจากตระกูลขุนนางคนใดไม่แต่งตัวแบบนี้บ้าง? นางสนมในพระราชวังแต่งตัวมากยิ่งกว่า"

เสี่ยวถังยังกล่าวอีกว่า "ใช่ พระชายา ท่านสวยมาก ท่านไม่เคยแต่งตัวมาก่อนเพราะการแต่งตัวไม่สะดวก มันน่าเสียดายที่จะไม่แต่งตัวตอนนี้ ดูชุดของท่านสิ ท่านดูเหมือนนางฟ้า"

หลิ่วเซิงเซิงหาวอย่างขี้เกียจ อะไรก็ได้ ตราบใดที่พวกเธอมีความสุข

กว่าจะแต่งตัวเสร็จและออกไปข้างนอกในที่สุด ก็ได้ยินป้าหวังพูดอย่างเร่งรีบว่า "โอ้ ทำไมท่านอ๋องถึงไม่รอพระชายา จะเข้าวังเพียงลำพังในวันสำคัญเช่นนี้ได้อย่างไร?"

หลิ่วเซิงเซิงดูสงบ "มันไม่ปกติเหรอ? มันคงแปลกถ้าเขารอข้า"

ป้าหวังปาดเหงื่อออกจากหน้าแล้วพูดว่า "ไม่เหมือนกันนะพระชายา วันนี้ต้องพาภรรยาเข้าไปในวัง คนอื่นก็เข้าออกด้วยกัน แต่ท่านอ๋องกลับทิ้งท่านไว้ เมื่อท่านเข้าไปในวังคนเดียว จะต้องทำให้คนอื่นนินทาแน่นอน..."

ขณะพูด เธอมองไปที่เสี่ยวถังแล้วพูดว่า "วันนี้ เองต้องอยู่กับพระชายาทุกย่างก้าว เข้าใจไหม?"

เสี่ยวถังพยักหน้าแล้วพยุงหลิ่วเซิงเซิงขึ้นรถม้า และเธอก็เดินตามไปข้างรถม้าอย่างเชื่อฟัง

หลิ่วเซิงเซิงในรถหลับตาและพักผ่อนโดยหวังว่างานเลี้ยงจะเริ่มเร็วขึ้น ทานอาหารเสร็จเร็วขึ้น และกลับบ้านเร็วเพื่อกลับมานอนต่อ

แต่กลับได้ยินเสี่ยวถังที่อยู่ข้างนอกรถม้าพูดว่า " พระชายานั่นดูเหมือนจะเป็นคุณชายน้อย?"

หลิ่วเซิงเซิงลืมตาขึ้นมา ดึงม่านขึ้นแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

เห็นแต่หลิ่วเซียวฝานซุกตัวอยู่อย่างอ่อนแอตรงหัวมุมถนนที่อยู่ไม่ไกล ใบหน้ากลมของเขาเต็มไปด้วยความกลัว

ตรงหน้าเขา มีเด็กกลุ่มหนึ่งล้อมรอบเขาด้วยความโกรธ

"หน้าด้าน! แม่ของข้าบอกว่าเจ้าเป็นเพียงลูกเถื่อน ไม่รู้ว่าเจ้ามาจากไหน แต่กล้าเข้าไปในจวนแม่ทัพ จวนแม่ทัพไม่มีคุณชายน้อยอย่างเจ้า เจ้าหน้าด้าน!"

"พวกเราไม่อยากเล่นกับเจ้า เจ้าอยู่ห่างจากพวกเราหน่อย อย่ากล้าเข้าใกล้พวกเราอีก เชื่อไหมว่าพวกเราตีเจ้า"

"เด็กเถื่อนกล้าพูดว่าเขาเป็นคุณชายน้อยของจวนแม่ทัพ ไม่ละอายเลยจริง ๆ ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าจะไม่กล้าบอกตัวตนของตัวเอง"

"..."

สีหน้าของหลิ่วเซิงเซิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย "คนเหล่านั้นคือใคร?"

เสี่ยวถังกล่าวว่า "ช่วงนี้ท่านแม่ทัพได้ส่งนายน้อยไปเรียน เด็กเหล่านั้นคงมาจากสถาบันการศึกษาและเป็นเพื่อนของเขา"

"เพื่อนจะรังแกเขาแบบนี้เหรอ?"