บทที่ 0167

หลิ่วเซิงเซิงเจ็บปวดมากจนอยากด่าแม่ หนานเทียนห่านี่ ไม่ช้าก็เร็ววันหนึ่งตัวเองต้องทวงคืนเป็นพันเท่าหมื่นเท่า!

หลังจากทรมานเธอมาเป็นเวลานานและยังไม่ได้ยินสิ่งที่ต้องการจะได้ยิน หนานเทียนก็รู้สึกเบื่อมากขึ้น จึงคว้ามือของหลิ่วเซิงเซิงและบังคับให้เธอพิมพ์ลายนิ้วมือ

"จริง ๆ เลย ก็แค่พิมพ์ลายนิ้วมือ ก็จะเป็นจะตาย ไม่เข้าใจว่าเจ้าคิดอะไรอยู่"

"ข้าไม่ได้ขโมยของ และข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะขโมยตราประทับฟีนิกซ์! ต่อให้เจ้าบังคับให้ข้าสารภาพ ก็จะมีประโยชน์อะไร? ตราบใดที่ได้เฝ้าฮ่องเต้ ข้าก็ยังจะไม่สารภาพ!"

"หึ เจ้าต้องได้เจอถึงจะได้"

หนานเทียนเก็บกระดาษสารภาพผิดนั่นและพูดต่ออย่างไม่ใส่ใจ

"คนเรา ต้องชดใช้กับสิ่งที่ตัวเองทำไป ตอนแรกเจ้ายั่วยุคนมากมาย จนถึงตอนนี้ นอกจากพ่อที่โง่เขลาของเจ้าแล้ว ยังมีใครจะมองเจ้าตรง ๆ อีก? อย่าบอกว่าข้าไม่ได้ฆ่าเจ้า แม้ว่าตอนนี้ข้าจะฆ่าเจ้าจริง ๆ เจ้าคิดว่าจะมีใครสงสารเจ้า แล้วใครจะมารุกรานข้าเพื่อเจ้ากันล่ะ?"

"เมื่อเสด็จพ่อได้ยินว่าเจ้าขโมยของ ท่าทางสงบนั้นเจ้าไม่ได้เห็น เขาไม่แปลกใจเลย ราวกับว่าเจ้าเป็นคนที่ขโมยของในใจของเขา รวมถึงทุกคนในพระราชวังแห่งนี้ ไม่มีใครรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เชื่อว่าคนในจวนอ๋องชางก็คิดแบบนี้มั้ง?"

ขณะพูด หนานเทียนก็เยาะเย้ย "ดังนั้น ก็ต้องโทษที่เมื่อก่อนเจ้าทำเรื่องน่าเกลียดมากเกินไป ดังนั้นจึงไม่มีใครเชื่อเจ้า และยิ่งไม่มีใครมาช่วยเจ้าด้วย แค่นี้เจ้ายังกล้ายั่วยุเฉี่ยนเฉี่ยน เจ้ากล้าดียังไง?"

"องค์ชายสอง! องค์รัชทายาทอยู่ข้างใน ท่านเข้าไปไม่ได้..."

ทันใดนั้นก็มีเสียงของผู้คุมดังมาจากด้านนอก และไม่นานหลังจากนั้น ร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏตัวขึ้นนอกห้องขัง

แล้วผู้คุมก็พูดอย่างเขินอายว่า "องค์รัชทายาท ข้าน้อยได้พยายามหยุดยั้งเขาแล้ว แต่องค์ชายสองกลับยืนกรานจะเข้ามาดู..."

หนานเทียนยกมือขึ้น และผู้คุมก็ก้าวถอยหลังด้วยความโล่งใจ

หนานลั่วเฉินกล่าวว่า "ท่านพี่ดึกขนาดนี้แล้วทำไมถึงยังอยู่ที่นี่? มีเรื่องอะไรพรุ่งนี้ค่อยจัดการไม่ได้เหรอ?"

หนานเทียนซ่อนเข็มเงินไว้ในมืออย่างใจเย็น แล้วพูดว่า "น้องสองก็ไม่ได้ยินข่าวแล้วเหรอ? การขโมยตราประทับฟีนิกซ์เป็นเรื่องใหญ่ ในเมื่อเสด็จแม่ได้มอบความรับผิดชอบทั้งหมดให้ข้าแล้ว ข้าจะกลับไปพักผ่อนได้อย่างไร?"

หนานลั่วเฉินมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงที่ถูกมัดไว้แน่น "ได้ยินแล้ว แต่เรื่องนี้หน้าจะเข้าใจผิดใช่ไหม? เสด็จอาหญิงไม่ได้อาศัยอยู่ในวัง ขโมยตราประทับฟีนิกซ์ก็ไม่มีประโยชน์ ก่อนที่ความจริงจะปรากฏ ก็ยัง..."

"น้องสองไม่รู้อะไร ตราประทับฟีนิกซ์ที่หายไปนั้นพบได้บนตัวของสาวใช้เธอแล้ว ความจริงปรากฏมานานแล้ว ข้ากําลังวางแผนที่จะกลับไปรายงานเรื่องนี้กับเสด็จแม่"

ขณะพูด หนานเทียนก็ออกจากห้องขังและแต่งตัวอย่างดีว่า "ก็ไม่รู้ว่าเสด็จแม่จะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร ตอนนี้เสด็จอาน่าจะยังไม่รู้เรื่องนี้ คิดว่าถ้ารู้แล้วคงปวดหัวมากใช่ไหม?"

"ถ้าเสด็จอาหญิงขโมยตราประทับฟีนิกซ์ไปจริง ตอนนี้ท่านพี่ก็ควรไปบอกเสด็จอา ถึงจะลงโทษเสด็จอาหญิงจริง ๆ ก็ควรรอให้เสด็จอามาก่อน"

"น้องสองพูดมีเหตุผล"

ขณะพูด หนานเทียนก็เหลือบมองหลิ่วเซิงเซิงแล้วเดินออกไปอย่างช้า ๆ

หนานลั่วเฉินไม่ได้ติดตามออกไปในทันที แต่มองไปที่หลิ่วเซิงเซิงแล้วส่ายหัวเบา ๆ "สงสารหน้าสวยขนาดนี้ เสด็จอาหญิงเพิ่งสวย คิดไม่ได้ขนาดนี้ได้ยังไง?"

ใบหน้าของหลิ่วเซิงเซิงซีดอย่างน่าสยดสยอง และหากเธอขยับแม้แต่น้อย บริเวณที่เข็มทิ่มแทงเธอก็จะเจ็บ

บางทีเธออาจคิดผิด การรอให้หนานมู่เจ๋อมาช่วยตัวเองนั้นเป็นไปไม่ได้เลย!

เธอน่าจะช่วยตัวเองตั้งแต่แรก...

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่หนานลั่วเฉินนอกคุก "องค์ชายสองหยุดก่อน"

หนานลั่วเฉินที่กำลังจะจากไปหยุดแล้วพูดว่า "หากมีอะไรจะพูดก็พูดมา หากต้องการให้ข้าช่วยเจ้าก็ไม่ต้องพูดแล้ว การขโมยตราประทับฟีนิกซ์ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ทั้งหมดที่ข้าทำได้คือทำให้แน่ใจว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้เจอเสด็จอา"

"ข้าไม่ได้ขโมยของ ทั้งหมดนี้เป็นแผนขององค์รัชทายาทและฮองเฮา พวกเขาจงใจนัดข้าและไม่ยอมรับ สิ่งที่เรียกว่าพบในตัวสาวใช้ของข้า ก็เป็นการแสดงของตัวเขาเอง..."

"เอาล่ะ คำพูดแบบนี้ของเจ้าบอกข้าก็ไม่มีประโยชน์ ข้ารู้ดีว่าเจ้าไม่มีเหตุผลที่จะขโมยสิ่งนั้น แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าพูดให้ข้าฟังมากขนาดนี้ก็ช่วยเจ้าไม่ได้ ประหยัดแรงหน่อย รอเจอเสด็จอาแล้วค่อยอธิบายเถอะ"

หลังจากพูดอย่างนั้น หนานลั่วเฉินก็กำลังจะจากไป