บทที่ 168 พูดต้องมีหลักฐาน

หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้า "ข้าเอง เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่พระสนมยังจำข้าได้ ตอนนี้ข้ากำลังประสบปัญหาบางอย่างและข้าอยากจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ข้าหวังว่าท่านจะเห็นแก่สิ่งที่ข้าเคยช่วยท่านไว้ก่อนหน้านี้..."

"นี่ปล้นคุกใช่ไหม?"

จู่ ๆ สนมโหรวก็พูดขึ้น เมื่อมองดูเสี่ยวถังที่ปกคลุมไปด้วยเลือดที่อยู่ไม่ไกล เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความกลัว

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างประหม่า "พระสนมอย่าทรงกลัวเลย พวกเราไม่ทำร้ายท่านหรอก บางทีท่านอาจเดาได้ว่าเธอคือสาวใช้ส่วนตัวของพระชายาอ๋องชาง เธอถูกฮองเฮา ใส่ร้ายว่าขโมยตราประทับฟีนิกซ์ จะถูกตัดหัวพรุ่งนี้ ถ้าเธอตายไปแบบนี้ เรื่องที่ฮองเฮาใส่ร้ายเธอก็จะตายโดยไม่มีหลักฐาน..."

ดวงตาของสนมโหรวกลอกไปมา ราวกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง

ทันใดนั้นก็มีเสียงสาวใช้ออกมาจากนอกประตู "พระสนม ท่านเป็นอะไรหรือเปล่าเพคะ?"

จู่ ๆ หัวใจของหลิ่วเซิงเซิงก็พุ่งขึ้นถึงลำคอ และเธอก็มองไปที่สนมโหรวอย่างประหม่า

เป็นเวลานาน สนมโหรวก็พูดว่า "ไม่มีอะไร ออกไปเถอะ"

"เจ้าค่า..."

ขณะที่ข้างนอกประตูเริ่มเงียบลง หลิ่วเซิงเซิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วพูดว่า "ขอบพระทัยพระสนมที่ช่วยชีวิตข้าไว้"

สนมโหรวเดินอ้อมเธอและนั่งข้างเตียง "เจ้าเสี่ยงที่จะช่วยสาวใช้คนนี้เพื่อแก่อ๋องชางเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงจำได้ว่าครั้งที่แล้วที่ตัวเองทำคลอด เป็นหนานมู่เจ๋อที่พาตัวเองมาที่นี่

ในเวลานั้นทุกคนสามารถเห็นได้ว่าหนานมู่เจ๋อให้ความสำคัญกับตัวเองมากแค่ไหน และแน่นอนว่าสนมโหรวก็เช่นกัน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็พยักหน้า

สนมโหรวพูดอีกครั้ง "ถ้าสาวใช้คนนี้ปลอดภัย ในอนาคตจะสามารถโค่นล้มฮองเฮาได้ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงเข้าใจทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร ดูเหมือนว่าเธอเต็มใจช่วยตัวเองเนื่องจากเหตุผลนี้

"ทั้งฮองเฮาและองค์รัชทายาทต้องการฆ่าพวกเรา และพวกเขาก็ต้องการจัดการกับอ๋องชางด้วย ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับอ๋องชางพระสนมก็สามารถมองเห็นได้ ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้ว ข้าจะไม่ยอมให้อ๋องชางได้รับบาดเจ็บ วันนี้พระสนมช่วยข้า ในอนาคตข้ากับพระสนมก็เป็นพวกเดียวกัน แน่นอนว่าอ๋องชางก็จะช่วยพระสนมด้วย ถ้ามีโอกาส ข้าอยากให้ฮองเฮาลงจากตำแหน่งมากกว่าพระสนมอีกด้วยซ้ำ"

สนมโหรวมองดูเธออย่างเงียบ ๆ เป็นเวลานานจึงพูด "สาวใช้คนนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องหาคนแอบมารักษาเธอหรือเปล่า?"

"เป็นบุญของเราแล้วที่พระสนมยอมรับเราไว้ เราแค่อยากซ่อนจนกว่าจะผ่านคืนนี้ อาการบาดเจ็บของเธอข้าจะจัดการเอง"

พูดจบหลิ่วเซิงเซิงก็เดินไปทางเสี่ยวถัง ให้เสี่ยวถังหาเก้าอี้มานั่ง จากนั้นจึงรักษาบาดแผลของเธอ

เมื่อมองดูรอยแส้หนาทึบบนร่างกายของเธอ หลิ่วเซิงเซิงก็รู้สึกเป็นทุกข์มากจนหายใจไม่ออก

องค์รัชทายาทบ้าเอ๊ย ลงมือโหดมาก!

หากมีโอกาส อยากจะฆ่าเจ้าวายร้ายนั่นด้วยตัวเองจริง ๆ!

"..."

อีกด้าน

เมื่อหนานลั่วเฉินรีบวิ่งกลับไปพร้อมกับกลุ่มคน จึงพบว่า หนานเทียนได้นำกลุ่มคนไปที่ประตูพระราชวังแล้ว

เขาเหงื่อออกมาก

หลิ่วเซิงเซิงเดาได้ถูกต้องจริง ๆ

โชคดีที่พวกเขาไม่ได้ออกจากวังโดยตรง ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะเสร็จพร้อมกันจริง ๆ...

ฉันต้องบอกว่าหลิ่วเซิงเซิงฉลาดเกินมากจริง ๆ

"คือองค์ชายสอง!"

"องค์รัชทายาท องค์ชายสองมาแล้ว!"

ทันทีที่พวกเขาเห็นหนานลั่วเฉิน หลายคนก็รีบรุดไปข้างหน้า

หนานเทียนกัดฟันและพูดว่า " องค์ชายสองสมรู้ร่วมคิดกับนักฆ่าเพื่อลอบสังหารข้า และยังปล้นคุกปล่อยนักโทษประหารไป จับเขาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"