บทที่ 169 สามารถพาไปได้มากสุดแค่คนเดียว

หลิ่วเซิงเซิงเพียงยิ้มอย่างสุภาพและพูดว่า "แค่ช่วยพันแผล ไม่ถือว่ามีทักษะทางการแพทย์"

สนมโหรวเลิกคิ้ว "ข้าดูผิดไปเหรอ? ผู้หญิงคนนี้เกือบจะตายไปแล้ว ในเวลาเพียงครู่เดียว เธอสามารถพูดและหัวเราะได้ และอาจจะวิ่งกระโดดโลดเต้นได้เพียงครู่เดียว"

"เป็นแผลภายนอกทั้งนั้น แค่กินยาแก้อักเสบอาการก็จะดีขึ้น ตราบใดที่ความเจ็บปวดหยุดลงก็เป็นเรื่องปกติที่เธอจะวิ่งกระโดดได้ แต่เมื่อฤทธิ์ของยาแก้ปวดหมดลง เธอจะยังคงรู้สึกหดหู่อยู่"

ด้วยเหตุนี้หลิ่วเซิงเซิงจึงพยุงเสี่ยวถัง "วันนี้ต้องขอบคุณพระสนมที่รับพวกข้าไว้ แต่ข้าอยู่ที่นี่นานไม่ได้ บุญคุณของพระสนม ได้แต่ตอบแทนครั้งหน้าแล้ว"

สนมโหรวหรี่ตาลง "ข้างนอกเสียงดังมาก เดาว่าน่าจะเป็นคนที่มาตามจับพวกเจ้า ออกไปตอนนี้ เจ้าหนีออกจากวังไม่ได้หรอก"

"ข้ารู้"

"แล้วเจ้ายังจะไป?"

"แน่นอนว่าข้ารู้ว่าการอยู่ที่นี่ปลอดภัยที่สุด แต่นี่จำกัดอยู่แค่ว่าองค์รัชทายาทและฮองเฮาไม่ได้มา ถ้าพวกเขามา ถ้าพวกเขาพบ พระสนมก็จะโดนหางเร่ไปด้วย ข้าไม่ชอบรบกวนคนอื่นมากที่สุดในชีวิต ถ้าทำให้พระสนมเดือดร้อน ข้าจะเสียใจมาก"

สนมโหรวมองเธอด้วยความชื่นชม "ในที่สุดข้าก็เข้าใจว่าทำไมอ๋องชางถึงชอบเจ้า เจ้าเป็นคนมีจิตใจดีมากและสมควรได้รับการปฏิบัติที่ดี"

หลิ่วเซิงเซิงทำความเคารพ "ขอให้พระสนมชี้ทางให้ด้วย"

สนมโหรวเงียบอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "หลังจากที่พวกเจ้าปีนหน้าต่างออกไปแล้ว เดินไปทางซ้ายตลอดทาง ที่นั่นมีประตูหลังบานหนึ่ง เมื่อออกไปทางประตูหลังก็เลี้ยวขวาเรื่อย ๆ ที่นั่นมีแม่นมแก่คนหนึ่ง ข้าเคยช่วยชีวิตเธอไว้ เจ้ามอบกำไลนี้ให้เธอ เธอจะเข้าใจทุกอย่าง"

ขณะพูด เธอก็ถอดกำไลข้อมือในมือออกแล้ววางลงบนมือของหลิ่วเซิงเซิง

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกขอบคุณมาก หลังจากจากไปพร้อมกับ เสี่ยวถัง ก็ทำตามคำพูดของเธอและเห็นแม่นมแก่คนหนึ่ง

เพียงแต่ว่าแม่นมแก่กำลังสอนกลุ่มแม่บ้านในวังให้ล้างผัก ดังนั้นจึงต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการพาเธอไปที่มุมหนึ่งเพื่อพูดคุย

หลังจากรับกำไลข้อมือของสนมโหรวแล้ว แม่นมแก่ก็เข้าใจทุกอย่างจริง ๆ แต่ดูกังวลเล็กน้อย

วันนี้เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ขึ้นในวัง และเธอซึ่งอยู่ใกล้ ๆ ก็ได้ยินเรื่องนี้เป็นธรรมดา

เธอรู้ว่าคนตรงหน้าคือนักฆ่า หากถูกจับโดยไม่ได้ตั้งใจ ถือเป็นโทษประหารร้ายแรง...

"แม่นางทั้งสอง ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากพาเจ้าออกจากวัง แต่มีใจแต่ไม่มีกำลัง ข้าน้อยทำงานในห้องเครื่องและวัตถุดิบสดใหม่ในวังจะถูกข้าน้อยออกไปเลือก ถึงแม้ว่าจะสามารถเข้าและออกวังได้อย่างอิสระ แต่สามารถพาไปได้มากสุดแค่คนเดียวเท่านั้น พวเจ้าสองคน..."

"ไม่เป็นไร เจ้าพาเธอออกไป!"

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างรวดเร็วและผลักเสี่ยวถังไป

เสี่ยวถังกระซิบอย่างรวดเร็ว "ไม่ ข้าน้อยจะไปเองได้อย่างไร? ข้าน้อย..."

"หุบปาก เวลาไหนแล้วยังร้องไห้งอแงอีก? ทำตามที่ข้าสั่งเถอะ อย่าพูดไร้สาระ!"

หลิ่วเซิงเซิงจ้องมองเธออย่างเย็นชา จากนั้นหยิบถุงเงินออกมาจากอ้อมแขนแล้ววางไว้ในมือของแม่นมแก่

"แค่พาเธอออกไปก็พอ!"

แม่นมแก่คืนถุงเงินให้เธอ "สายแล้ว ข้าจะต้องออกเดินทางแล้ว ครั้งนี้ใช้หนี้บุญคุณสนมโหรว แม่นาง...แม่นางดูแลตัวเองด้วย"

ขณะพูด เธอก็ดึงเสี่ยวถังแล้วเดินไปที่มุม

เสี่ยวถังไม่ต้องการจากไปเลย แต่เห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงจ้องมองเธออยู่ตลอด เธอจึงไม่กล้าพูด บางทีตัวเองไม่อยู่ คงจะไม่เป็นตัวถ่วงของเธอ...

ขณะที่เสี่ยวถังถูกพาตัวไป หลิ่วเซิงเซิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หวังว่าเธอจะออกไปได้อย่างปลอดภัย...

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคนเยอะมากเกินไป แม่นมแก่คนนั้นน่าจะไม่กล้าเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง และเสี่ยวถังเป็นสาวใช้มีคนไม่มากที่จำหน้าเธอได้ ตราบใดที่เธอไม่เจอเข้ากับองค์รัชทายาท ก็ไม่น่าจะมีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็กระโดดขึ้นไปบนหลังคาข้าง ๆ ไม่คิดว่าตัวเองเรียนวิชาตัวเบามานานขนาดนั้นก็ไม่ได้เรียนรู้อะไรมาก ตอนนี้ถูกบังคับให้ตกอยู่ในอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า กลับยิ่งชำนาญมากขึ้น

เธอยืนอยู่บนหลังคามองเห็นองครักษ์ด้านล่างอย่างชัดเจน องครักษ์กำลังเดินอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่ากำลังตามหาเธอ