บทที่ 0172

หนานเทียนแสร้งทำเป็นไม่รู้ "เสด็จอาพูดอะไร? ทำไมข้าไม่เข้าใจ?"

เสี่ยวเจียงกำหมัดแน่น ไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทจะอันธพาลขนาดนี้มาก่อน ถ้าไม่ได้แต่งตัวหรูหรา ดูก็เป็นอันธพาลแล้ว

ห้องขังเงียบสงบในขณะนี้ เมื่อหนานมู่เจ๋อเข้ามา ผู้คุมทั้งหมดก็ออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงนักโทษบางส่วนในห้องขังโดยรอบเท่านั้นที่รวมตัวกันอยู่ที่มุมห้องและเฝ้าดูทุกอย่างอย่างระมัดระวัง

เนื่องจากที่นี่ก็ยังคงเป็นพระราชวัง หนานเทียนไม่กลัวว่าหนานมู่เจ๋อจะทำอะไรกับเขา ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าเป็นคนทำหรือเปล่า?"

หนานเทียนไม่กลัวเลย "เสด็จอาพูดอะไร? ข้าทำอะไรลงไป? ข้าไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำ..."

พูดยังไม่จบ ทันใดนั้นเข็มเงินก็แวบเข้ามา ในขณะที่หนานเทียนไม่มีการป้องกันตัว เข็มเงินเจ็ดหรือแปดเข็มแทงต้นขาของเขาอย่างแรง

เสี่ยวเจียงตกใจ รีบก้มหัวลงและไม่กล้าพูด

หนานเทียนคุกเข่าลงบนพื้นทันทีด้วยความเจ็บปวด "อ๊า เสด็จอา ท่าน..."

หนานมู่เจ๋อมองเขาจากที่สูงและพูดอย่างใจเย็น "อะไร?"

" เสด็จอา มันไม่เหมาะสมหรือที่ท่านจะลงโทษข้าแบบนี้? ประการแรก ข้าไม่ได้ทําผิด ประการที่สองที่นี่ก็ยังเป็นคุก ท่านจะลงมือกับข้าได้อย่างไร?"

"ใครเห็นมันบ้าง?"

หนานมู่เจ๋อพูดอย่างเย็นชา และรัศมีอันทรงพลังของเขาทำให้นักโทษในห้องขังกลั้นหายใจ และไม่มีใครกล้าส่งเสียง

เสี่ยวเจียงก้มหัวลง "ข้าน้อยไม่เห็นอะไรเลย"

หนานเทียนกัดฟัน "แม้ว่าท่านจะเป็นเสด็จอาก็ไม่สามารถกำเริบเสิบสานเช่นนี้ได้ ท่านทำแบบนี้ เอาเสด็จพ่อไปไว้ที่ไหนกัน?"

หนานมู่เจ๋อมองเขาอย่างเหยียดหยาม "กำเริบเสิบสาน? เมื่อกี้ข้าลงมือเหรอ? องค์รัชทายาทตรัสก็ต้องมีหลักฐานหรือเจ้าอยากได้ข้อหาฆ่าตัวตายเพราะกลัวต้องโทษด้วย"

"เสด็จอา ท่าน..."

"หุบปาก เจ้ามีสิทธิ์พูดไหม? ถ้าข้าบอกโลกว่าเจ้ากำลังวางแผนกบฏ และข้ามาห้าม เจ้ายังลอบทำร้ายข้า เจ้าคิดว่าเจ้าตายแล้วใครจะเชื่อคนตายแล้วอย่างเจ้า?"

หนานมู่เจ๋อมองเขาจากที่สูง "สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดในชีวิตคือคนที่อวดดีต่อหน้าข้า เมื่อข้านำความสงบสุขมาสู่โลก เจ้ายังไม่รู้หนังสือเลยด้วยซ้ำ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาอวดดีกับข้า?"

หนานเทียนกัดฟันแล้วพูดว่า "ใครก็ได้! เสด็จอาต้องการฆ่าองค์รัชทายาท เอาคนมา! เอาคนมาเร็ว ๆ เข้า!"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ผู้คุมจำนวนนับไม่ถ้วนก็รีบเข้ามาจากด้านนอกในทันที

แต่เมื่อพวกเขาเห็นหนานมู่เจ๋อยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ก็ไม่มีใครกล้าพูด

หนานเทียนโกรธมาก "กำลังทำอะไรอยู่ อ๋องชาง ต้องการฆ่าองค์รัชทายาท รีบเข้ามาล้อมเขา ข้าจะพาเขาไปพบเสด็จพ่อตอนนี้!"

"ดูเหมือนว่าองค์รัชทายาทจะฆ่าคนไปมากจนเกินไปและมีอาการประสาทหลอน ใครก็ได้ มาช่วยพยุงองค์รัชทายาทลุกขึ้น ข้าจะพาเขาไปพบเสด็จพี่เอง"

ผู้คุมมองกันเองไปมา และในที่สุดก็ฟังคำพูดของหนานมู่เจ๋อ

ล้อเล่นน่า อ๋องชางเป็นใคร?

สองในสามของอำนาจทางการทหารในโลกอยู่ในมือของเขา ทุกครั้งที่เกิดสงครามชายแดนเขาจะส่งทหารไปแก้ไข เขาเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามในสนามรบและยังเป็นบุคคลที่ได้รับความเคารพนับถือมากที่สุดในวังหลวงอีกด้วย

เมื่อมองไปที่อาณาจักรเฟิงชิงทั้งหมด ใครบ้างที่ไม่กล้าเห็นอ๋องชางอยู่ในสายตา?