บทที่ 173 เราทุกคนล้วนถูกวางแผน

หลิ่วเซิงเซิงรีบปิดหูของเขา ได้ยินแต่เสียงตู้มดังกึกก้อง พื้นดินสั่นสะเทือน องครักษ์ส่วนใหญ่ที่อยู่ข้างหน้าถูกฆ่าและบาดเจ็บในทันที...

หลี่เผิงก็รู้สึกหวาดกลัวกับฉากนี้และถอยห่างออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ตัวอะไร?

หรือว่าเป็นดินปืน?

เขามองไปที่หลิ่วเซิงเซิงด้วยความหวาดกลัว โชคดีที่เมื่อกี้ตัวเองเตะลูกบอลสีดำออกไป ไม่เช่นนั้นเขาคงตายโดยไม่มีทั้งร่างในขณะนี้...

ยิ่งเขาคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น และเขาก็ตะโกนอย่างรวดเร็ว "จับเธอไว้!"

เมื่อเห็นหลิ่วเซิงเซิงดึงหนานลั่วเฉินวิ่งออกไป หลี่เผิงก็โยนดาบออกมาโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใด

ดาบคมพุ่งไปทางศีรษะของหลิ่วเซิงเซิงอย่างดุเดือด หนานลั่วเฉินสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าจึงผลักหลิ่วเซิงเซิงออกไป

ในชั่วพริบตาดาบก็ผ่านใบหูของหลิ่วเซิงเซิง และตัดเส้นผมของเธอขาด ขณะเดียวกัน มันก็ทำให้หน้ากากบนใบหน้าของเธอหลุดออกด้วย

มีเพียงเสียงดังกึกก้องและหน้ากากที่หลุดล่วงลงกับพื้นใบหน้าที่สวยงามเข้ามาในดวงตาของทุกคนในขณะนี้และทุกคนก็กลั้นหายใจในขณะนี้

"อะไร เกิดอะไรขึ้น?"

"นักฆ่ากลายเป็นพระชายาอ๋องชาง…"

"..."

ในขณะที่ทุกคนตกตะลึง หนานลั่วเฉินก็ดึงหลิ่วเซิงเซิง และหนีออกจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว วิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

"หัวหน้า พวกเขากำลังหนีไปไกลแล้ว พวกเรารีบตามไปเถอะ!"

หลี่เผิงถอยหลังหนึ่งก้าว "ตาม? ตามไปที่ไหน?"

"เธอ เธอคือพระชายาอ๋องชาง เธอต้องกลับไป…"

"ต้องกลับไปจวนอ๋องชาง? หรือว่าเธอกลับไป เองกล้าตามไป?"

หลี่เผิงพูดอย่างเย็นชาและกล่าวเสริม "ไม่ต้องตามแล้ว กลับไปรายงานฮ่องเต้เดี๋ยวนี้ เราไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไป"

เนื่องจากเกี่ยวข้องกับจวนอ๋องชาง พวกเขาก็ไม่สามารถจัดการได้อีกต่อไป...

"..."

เดิมที่คิดว่าจะหนีไม่พ้น แต่ไม่คิดว่าหลังจากหน้ากากหลุดออก ผู้คนเหล่านั้นก็หยุดไล่ตาม

ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงและหนานลั่วเฉินก็หนีไปได้ แต่ตอนนี้ประตูเมืองปิดแล้วและโรงแรมเล็ก ๆ ทั่วไปคงไม่กล้ารับพวกเขาเข้าไป หลิ่วเซิงเซิงทำได้เพียงพาหนานลั่วเฉินไปที่ท่านมาอีกแล้วเท่านั้น ภายใต้การจัดการของมู่ชิงชิง ซ่อนอยู่ในกระท่อมหลังจวน

หนานลั่วเฉินได้รับบาดเจ็บสาหัส หลิ่วเซิงเซิงก็ทำแผลให้เขาอย่างรวดเร็วทันทีที่สงบลง

ไม่มีเตียงนอนในกระท่อม หนานลั่วเฉินเลยได้แต่นั่งบนกองหญ้า ด้วยสีหน้าอ่อนแรง

"ข้าไม่ได้ฆ่าองค์รัชทายาทจริง ๆ และนักฆ่าที่ช่วยชีวิตพวกเราก็ไม่ใช่ของข้า ในตอนแรกองค์รัชทายาทต้องการให้คนเหล่านั้นฆ่าข้า แล้วจะโทษเจ้าว่าฆ่าข้า สุดท้ายนักฆ่าเหล่านั้นไม่เพียงแต่ไม่ได้ลงมือกับข้า แต่ยังลงมือกับเขาด้วย ตอนนั้นสถานการณ์มันซับซ้อนเกินไป ข้าคิดถึงเจ้าอยู่ตลอด ไม่ได้เอาเรื่องนี้มาใส่ใจเลย"

"แล้วข้าก็ค่อย ๆ ลืมเรื่องนี้ไป แต่วันนี้จู่ ๆ พวกชายชุดดำก็ปรากฏตัวขึ้นอีก และอุกอาจมาก กำลังคนยังเยอะมาก เมื่อกี้มีชายชุดดําบุกเข้าไปในพระราชวังอย่างน้อย เจ็ดสิบแปดสิบคน เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นคนที่ข้าหามา เจ้าคิดดูสิ ข้าจะจ้างนักฆ่ามากมายในเวลาอันสั้นได้อย่างไร?"

"ตอนแรกข้าคิดว่าคนพวกนั้นมาช่วยเจ้า แต่ต่อมาดูจากปฏิกิริยาของเจ้า เจ้าก็ไม่รู้จักพวกเขา ข้าก็สงสัยจริง ๆ ข้าไม่รู้ว่าทําไมพวกเขาถึงช่วยเยื้อเวลาให้เรา ข้าก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะกล้าฆ่าองค์รัชทายาทจริง ๆ เจ้าว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"