บทที่ 0192

"ยิ่งข้าตรวจสอบเธอก็ยิ่งรู้สึกตกใจ ตอนนี้ยิ่งคิดถึงเธอก็ยิ่งรู้สึกเศร้ามากขึ้น"

เขาหายใจออก "พูดแค่นี้ ขอลาแล้ว"

"..."

จนกระทั่งหนานลั่วเฉินจากไปเป็นเวลานาน ในห้องหนังสือก็ยังเงียบอยู่

ใบหน้าของเสี่ยวเจียงเต็มไปด้วยความเศร้าโศก เขาลังเลที่จะพูดหลายครั้งและเจ็บปวดหลายครั้ง

เขามองดูหนานมู่เจ๋อย่างว่างเปล่า "ท่านอ๋อง ถ้าพระชายาเป็นเซินเอ๋อจริง ๆ งั้นก็ลำบากมาก…"

เสี่ยวเจียงถอนหายใจลึก ๆ "ทั้งหมดเป็นเพราะความโง่เขลาของข้า น่าจะเดาความเกี่ยวข้องได้ก่อนหน้านี้ และไม่รู้จนถึงตอนนี้ เห้อ แต่ใครจะคิดว่าพระชายาจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ นอกจากนี้เธอได้เรียนรู้เทคนิคการแพทย์ตั้งแต่เมื่อไหร่? หลายปีที่ผ่านมาไม่เคยเห็นเธอมีความสามารถนั้นเลย..."

หลังจากหยุดชั่วคราว เขากล่าวเสริม "แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงคำพูดขององค์ชายสอง ในสายตาของข้าน้อยเซินเอ๋อและพระชายาไม่ใช่คนประเภทเดียวกันจริง ๆ พวกเธอไม่มีความคล้ายคลึงกันเลยจริง ๆ นอกจากนี้หาก พระชายาเป็นเซินเอ๋อจริง ๆ เธอก็หลอกลวงท่าน การหลอกลวงท่านในลักษณะนี้ค่อนข้างจะเกินเลยไปสักหน่อย..."

หนานมู่เจ๋อไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่เขาหายใจไม่ออก

อารมณ์ทุกประเภทผสมปนเปกัน และเขายังรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกำลังจะระเบิด

เขายืนขึ้นอย่างช้า ๆ ในขณะที่จับโต๊ะไว้ "เตรียมม้า เข้าวัง"

"ท่านอ๋อง ไม่ไปตามหาพระชายาเหรอ?"

"ไปให้พ้น!"

"ขอรับ!"

"..."

หัวค่ำ

หลิ่วเซิงเซิงเพิ่งตื่นขึ้นมาก็ได้ยินมู่ชิงชิงพูดว่า หนานลั่วเฉินจากไปอย่างลับ ๆ และเธอก็กังวลทันที

"ชายคนนั้นโง่เหรอ? เขาอยากทำอะไรถ้าแอบย่องออกไปในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้?"